IV SA/Po 164/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wyłączenie sędziego WSA Izabeli Paluszyńskiej w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia oddalić wniosek R.S. w piśmie z dnia 11 maja 2015r. stanowiącym zażalenie na postanowienie tut. Sądu w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody W. z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, zawarła wniosek o wyłączenie sędziego WSA Izabeli Paluszyńskiej zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a.). Uzasadnienie powyższego wniosku stanowiła argumentacja podniesiona w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie wstrzymania, z których skarżąca wyciągnęła wniosek, iż sędzia Izabela Paluszyńska świadomie wprowadza ją w błąd i działa na jej szkodę. Do akt niniejszej sprawy dołączono oświadczenie sędziego WSA Izabeli Paluszyńskiej, w którym wskazała, że nie zachodzą wobec niej podstawy do wyłączenia z orzekania wynikające z art. 18 P.p.s.a., oraz nie istnieją żadne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o wyłączenie sędziego WSA Izabeli Paluszyńskiej nie może zostać uwzględniony. Instytucja wyłączenia sędziego ma bowiem na celu zagwarantowanie bezstronności przy orzekaniu w danej sprawie, to znaczy ma zapewnić, aby na treść rozstrzygnięcia nie miały wpływu osobiste zapatrywania i uprzedzenia osoby biorącej udział w jego podjęciu. Wyróżnia się dwie grupy przyczyn wyłączenia sędziego, tj. z mocy prawa oraz na wniosek strony (czy też żądanie sędziego). Zgodnie z art. 18 § 1 P.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skarg na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Niezależnie od wskazanych powyżej przyczyn, zgodnie z art. 19 P.p.s.a. sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwość co do jego bezstronności. Ponadto w przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 22 § 2 P.p.s.a. wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy sędzia, o której wyłączenie wnioskowała skarżąca złożyła stosowne oświadczenie. Jego treść w pełni odpowiada wymogom stawianym przez ustawodawcę w tym zakresie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie wniosku o wyłączenie sędziego istnieje ugruntowany pogląd, że skoro sędzia, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, złożył oświadczenie, iż nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w sprawie i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenia nie zasługuje na uwzględnienie (postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 864/10). Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 121/71 podkreślił, że "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego". Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy w świetle przywołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że przedmiotowy wniosek skarżącej o wyłączenie sędziego nie mógł odnieść skutku. Wbrew stanowisku wyrażonemu we wniosku o wyłączenie nie może stanowić bowiem jego przesłanki niezadowolenie strony. Do wyłączenia sędziego nie wystarczy, bowiem subiektywne przekonanie, że sędzia nie będzie bezstronny, wywołane faktem, że sędzia wydał niekorzystne dla danej strony orzeczenie. Innymi słowy, sama podejrzliwość strony, brak zaufania do bezstronności sędziego, czy też przeświadczenie o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny nie stanowi przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego od orzekania w danej sprawie. Przekonanie o wadliwości stanowiska prezentowanego przez skład sędziowski w uzasadnieniu orzeczenia może być bowiem podstawą do złożenia ewentualnego środka zaskarżenia. Sąd stwierdzając, że nie zachodzą również przyczyny opisane w art. 18 P.p.s.a. powodujące wyłączenie sędziego z mocy ustawy, działając na podstawie art. 22 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.