IV SA/Po 177/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi D.A. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów szkolenia postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka i umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych /-/D.Mataczyński D.A. na urzędowym formularzu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony został bezpośrednio do Sądu zaś przedmiotowa skarga dotycząca decyzji Wojewody z dnia [...] nr [...] w sprawie zwrotu kosztów szkolenia z EFS organizowanego przez Urząd Pracy, złożona została odrębnym pismem za pośrednictwem organu administracyjnego. W związku z powyższym wniosek o przyznanie prawa pomocy zarejestrowany został pierwotnie pod sygn. akt IV SO/Po 2/08. Przedmiotowa skarga po przesłaniu przez organ administracji skargi, odpowiedzi na skargę i odpisu na skargę zarejestrowana została zaś pod sygn. akt IV SA/Po 177/08. Mając powyższe na uwadze, na podstawie §72 pkt 1 Zarządzenia nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003r. w sprawie ustalania zasad biurowości w sądach administracyjnych akta sprawy IV SO/Po dołączono do sprawy IV SA/Po 177/08 i sprawę prowadzi się dalej po tą sygnaturą (vide zarządzenie Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 27 maja 2008r.). Tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu pod sygn. IV SA/Po 177/08. Wnioskodawca przedstawiając swą sytuację materialną we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że mieszka wraz z rodzicami, prowadzi odrębne gospodarstwo domowe a źródłem jego utrzymania jest wynagrodzenie za pracę wynoszące 1126 zł. D.A. wskazał również, iż posiada samochód marki Nissan Micra rok prod. 1990r. o wartości ok. 1000 zł. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 239 ust 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych strony skarżące działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając fakt, że przedmiotem niniejszej sprawy jest zwrot kosztów szkolenia organizowanego dla osób bezrobotnych, postępowanie w sprawie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych uznać należy za bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 §1 pkt 3 i §2 ppsa umorzyć. Powyższe oznacza, że złożony wniosek taktować należy jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Na podstawie art. 245 § 1 i 3 ppsa prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, które obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przesłanki regulujące przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej uregulowane są w art. 246 §1 pkt 2 ppsa, zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym Sąd przyznaje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z ogólną zasadą, strona która wniosła skargę do sądu powinna gromadzić środki finansowe na pokrycie kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Prawo pomocy jest więc szczególną formą pomocy państwa przyznawanej osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej lub ograniczającej dostęp do sądu. Dla uznania wniosku za uzasadniony decydujące znaczenie ma więc brak możliwości zgromadzenia środków finansowych w dłuższym okresie, o ile istniały podstawy do przewidywania tego wydatku. Potwierdza to orzecznictwo sądowe z którego wynika, że ubiegający się o zwolnienie od kosztów sądowych w każdym przypadku powinien poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdy poczynione w ten sposób oszczędności okazały się nie wystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa (zob. postanowienie SN z dnia 24 września 1984r. II CZ 104/84). Obowiązek wykazania, iż nie jest w stanie zgromadzić odpowiednich środków na opłacenie kosztów koniecznych do prowadzenie postępowania przed sądem administracyjnym, w tym również w drodze oszczędności we własnych wydatkach spoczywa na wnioskodawcy. Oceniając informacje przedłożone przez Wnioskodawcę stwierdzić należy, że może on zostać uznany za osobę, która nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Sytuacja majątkowa w jakiej znajduje się Skarżący a w szczególności fakt, iż jego dochód stanowi wynagrodzenie za pracę wynoszące 1126 zł., przy uwzględnieniu kosztów bieżącego utrzymania uniemożliwia mu bowiem zgromadzenie środków koniecznych do opłacenia profesjonalnego pełnomocnika. Powyższe z uwagi na bezprzedmiotowość wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (skutkujące umorzeniem postępowania w tym zakresie), powoduje ustanowienie adwokata. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 oraz art. 245 §1 - §3, art. 246 §1 pkt 1-2 oraz art. 161 §1 pkt 3 i §2 ppsa, postanowiono jak w sentencji. /-/D.Mataczyński AT