IV SA/Po 195/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] S.A. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. [...]S.A. (dalej – spółka) wniosła skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]w przedmiocie inspekcji pracy, zawierając w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania rzeczonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie zaskarżonej decyzji są: grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że to obowiązkiem strony jest wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna, zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przedstawić wiarygodne okoliczności wskazujące, iż przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa faktycznie zaistnieją oraz skonkretyzować przyczyny uzasadniające możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musi być w odpowiedni sposób uzasadniony. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W innym orzeczeniu sąd podkreślił, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. W żadnym razie nie można utożsamiać obowiązku sądu dokonania oceny argumentów przedstawianych przez stronę z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.) (Komentarz do art.61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.) Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca w ocenie Sądu nie wskazała przesłanek uzasadniających jej wstrzymanie jak również w żaden sposób nie uprawdopodobniła, iż przesłanki te faktycznie występują. W zasadzie należy uznać, iż wniosek skarżącej w ogólne nie jest przez nią uzasadniony. W skardze (która zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji) brak konkretnych odniesień, co do przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Znajdują się w niej jedynie zapisy, które wskazują, że decyzja może potencjalnie wprowadzić zmiany w funkcjonowaniu spółki – "Należy wskazać na to, iż zaskarżona decyzja może mięć daleko idące negatywne skutki dla sposobu i standardu obsługi gości w hotelach prowadzonych przez [...]S.A. [...]", "decyzja PIP jest zbyt daleko idącą ingerencją w sposób funkcjonowania hoteli, albowiem jej realnym skutkiem może być wprowadzenie obligatoryjnego obsługiwania gości w pozycji siedzącej [...]", "Nie można wykluczyć, iż w sytuacji, gdy pracownicy recepcji będą pracować w pozycji siedzącej, to pracodawca będzie zmuszony zwiększyć ich zakres obowiązków w dziedzinie rezerwacji [...]". Skarżąca nie odnosi się w tej mierze do kwestii nieodwracalności negatywnych skutków, jak i w szczególności nie wskazuje na znaczne szkody, co do których istnieje niebezpieczeństwo ich wyrządzenia skarżącej. Wskazane przez skarżącą okoliczności nie są takiego rodzaju, iż uzasadniałyby wstrzymanie wykonania aktu. Użycie w art. 61 § 3 zwrotów nieostrych powoduje pewną rozciągłość w zakresie zdarzeń i okoliczności, które mogą stanowić podstawę do wstrzymania wykonania aktu. Niemniej jednak są to zdarzenia i okoliczności o określonym charakterze, nie będące jedynie uzasadniającymi wstrzymanie aktu w subiektywnych odczucia skarżących, ale według kryteriów obiektywnych. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W innym orzeczeniu NSA uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończenie prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny, stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 (post. NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). (por. komentarz do art.61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.) Z powyższego wynika, iż przytoczone przez skarżącą okoliczności nie zaliczają się do katalogu okoliczności uzasadniających uznanie, iż spełnione są przesłanki do wstrzymania wykonania aktu. Ponadto Sąd wskazuje, iż rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepubl.) (por. komentarz do art.61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Reasumując, Sąd stwierdza, iż przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, iż wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.