IV SA/Po 215/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) NSA Grażyna Radzicka Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 października 2014 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania B. R. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013r., nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO lub organ II instancji) podało, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. r. Wójt Gminy [...], działając w oparciu o art. 144, 145, art. 146, art. 148 ust. 1-3, art.148b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: z 2010 r. Dz. U. Nr 102, poz. 651 z późn. zm., dalej ugn), w związku z uchwałą nr XIX/160/2008 Rady Gminy [...] w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości objętej budową infrastruktury technicznej (Dz. Urz. Woj. Wklp nr 47, poz. 1003, z dnia 1 kwietnia 2008r.), obciążył B. R. opłatą adiacencką w wysokości [...] zł, naliczoną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] o powierzchni [...] ha i [...] o powierzchni [...] ha, arkusz mapy [...], położonej w obrębie [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...] w związku z wybudowaniem z udziałem środków Gminy [...] kanalizacji sanitarnej w ulicy [...] w [...], przy której położona jest nieruchomość. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że z akt sprawy wynika, że gmina [...] wybudowała sieć kanalizacji sanitarnej wraz z uzbrojeniem w ulicy [...]. Inwestycja została odebrana na podstawie protokołu końcowego komisyjnego odbioru robót z dnia [...] maja 2010r. W dniu [...] września 2010r. r. gmina zawiadomiła Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] o zakończeniu budowy; pismo to zostało doręczone w dniu [...] września 2010r. Wobec braku sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania sieci wodociągowej zlokalizowanej w ul [...] za dzień stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do kanalizacji sanitarnej należało więc uznać datę [...]. września 2010r. W tej też dacie gmina mogła przystąpić do użytkowania urządzenia. W świetle powyższych faktów, zdaniem organu, zasadne było ustalenie, że nie minął jeszcze trzyletni termin, o którym mowa w art. 145 ust. 2 ugn. W dacie stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej tj. w dniu [...] września 2010r. r. obowiązywała uchwała Rady Gminy z dnia 28.02.2008r. sprawie ustalenia stawek opłaty adiacenckiej (ustalająca 10% stawkę opłaty) i która obowiązywała do dnia opublikowania nowej uchwały z dnia 26 sierpnia 2010r., która weszła w życie dnia 6 listopada 2010r., podwyższającą stawkę procentową opłaty adiacenckiej do 15 %. Sporna była okoliczność wzrostu wartości nieruchomości, związanego ze stworzeniem warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Zgodnie z art. 146 ust. 1a ustawy ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Oznacza to, że najistotniejszym dowodem na okoliczność wzrostu wartości nieruchomości, dopuszczonym przez ustawodawcę do celów ustalenia opłaty adiacenckiej, jest operat szacunkowy. Podstawą ustalenia opłaty adiacenckiej w niniejszej sprawie był operat sporządzony przez - posiadającego stosowne uprawnienia rzeczoznawcę majątkowego – A. J. z dnia [...] września 2012r. Wynika z niego, że wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości B. R. opisanej wyżej do sieci kanalizacyjnej, wartość tej nieruchomości wzrosła. W ocenie organu odwoławczego wycena została wykonana zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109). Operat podlega ocenie organu odwoławczego. Wysokość należnej w niniejszej sprawie opłaty wyliczono w oparciu o wyżej wymienioną uchwałę w sprawie ustalenia stawek opłaty adiacenckiej, która obowiązywała w dacie stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej. W uchwale tej wysokość stawki opłaty adiacenckiej ustalono w wysokości [...]% różnicy wartości nieruchomości, co jest zgodne z art. 146 ust. 2 ustawy. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie opłata adiacencka wynosi [...] zł, co stanowi [...]% różnicy wartości nieruchomości przed i po stworzeniu warunków do korzystania z sieci kanalizacji sanitarnej w wysokości [...] zł. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła B. R., zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 8, 15, i art. 78 § 1 kpa oraz art. 153 ugn. poprzez przyjęcie jako dowodu w sprawie opinii rzeczoznawcy wydanej w oparciu o wadliwie dobrany materiał porównawczy, przy jednoczesnym pominięciu wniosku strony o przeprowadzenie ponownego dowodu z takiej opinii a co za tym idzie naruszenie art. 146 ust. 1 i 3 poprzez wymierzenie opłaty adiacenckiej bez wykazania wzrostu wartości nieruchomości będącej własnością strony; naruszenie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 145 ust. 2 ugn - prze wydanie decyzji ustalającej opłatę adiacencką po upływie terminu do jej wydania, mimo przedawnienia możliwości do wydania takiej decyzji. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca podniosła, iż utrzymując w mocy decyzję organu I instancji SKO przyjęło, że termin trzyletni, o którym mowa w przepisach ugn należy liczyć od daty, kiedy inwestycja została zakończona i oddana do użytkowania zgodnie z regułami prawa budowlanego, w przypadku robót, które wymagają zgłoszenia właściwemu organowi nadzoru budowlanego. Zdaniem skarżącej podstawową kwestią było ustalenie czy i kiedy stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do kanalizacji sanitarnej. Wójt błędnie przyjął, że jest to data [...] września 2010r., natomiast SKO nie wypowiedziało się konkretnie w tej kwestii, stwierdzając jedynie, że termin trzyletni należy liczyć od daty zgodnego z prawem stworzenia warunków do korzystania z urządzeń. Nie wiadomo czy za tę datę przyjął [...] maja 2010r. (dokonanie protokolarnego końcowego odbioru inwestycji), czy - jak to uczynił organ I instancji - [...] września 2010r. Dalej skarżąca podała, że przedmiotowa inwestycja została ukończona wcześniej, bo już w 2009r., kiedy to właściciele nieruchomości leżącej naprzeciwko nieruchomości skarżącej podłączeni zostali do kanalizacji sanitarnej. Skarżąca zarzuciła także, że wadliwe było dobranie przez biegłego nieruchomości celem ich porównania, ponieważ nie mogły być one uznane za nieruchomości podobne. Z [...] nieruchomości porównywanych przez biegłego celem ustalenia wartości przed wybudowaniem kanalizacji tylko [...] ma dostęp do drogi gruntowej, a z [...] nieruchomości zebranych dla porównania ich wartości po wybudowaniu kanalizacji [...] znajduje się przy drodze utwardzonej kostką brukową lub asfaltem a jedna przy ulicy właśnie utwardzanej. Podniosła też, że organy pominęły milczeniem jej wniosek o sporządzenie ponownej opinii biegłego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w kwocie [...] zł, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...] , położonych w [...] wskutek wybudowania kanalizacji sanitarnej z udziałem środków gminy w ulicy [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. Jako podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 145, 146, 147, 148 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Zgodnie z art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Zgodnie natomiast z art. 143 i 144 tej ustawy, właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa czy jednostek samorządu terytorialnego. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Stosownie zatem do tych przepisów w przypadku, gdy urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, np. gminy, właściciele nieruchomości obowiązani są uczestniczyć w kosztach budowy tych urządzeń przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich, zgodnie z art. 143 ust. 1 w związku z art. 144 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Opłatę adiacencką ustala w drodze decyzji wójt (burmistrza albo prezydenta miasta) każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej (art. 145 ust. 1 ustawy). Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia takich warunków, jeżeli w dniu ich stworzenia obowiązywała uchwała rady gminy określająca wysokość stawki procentowej tej opłaty (art. 145 ust. 2 ustawy), przy czym stawka ta nie może być wyższa niż 50%. Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej, co następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości, o czy stanowi art. 146 ust. 1 i 1a tej ustawy. Z przepisów tych wynika, że decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej może być wydana, gdy spełnione są następujące przesłanki: (1) zostanie wybudowane urządzenie infrastruktury technicznej, czyli droga, przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne - z udziałem środków Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, (2) zostaną stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do wybudowanej sieci infrastruktury, (3) ustalenie opłaty nastąpi w okresie 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, (4) nastąpi wzrost wartości nieruchomości spowodowany budową urządzeń infrastruktury technicznej, (5) w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do sieci infrastruktury, obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Z akt sprawy wynika, że gmina [...] wybudowała sieć kanalizacji sanitarnej wraz z uzbrojeniem w ulicy [...], na której położone są działki skarżącej. Prace te były realizowane do [...] maja 2010 r., kiedy to nastąpiło protokolarne odebranie końcowe robót, a pismem z dnia [...] września 2010r. (doręczonym w dniu [...] września 2010r.) zawiadomiono Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] o zakończeniu robót. Organ ten nie zgłosił w ustawowym terminie 21 dni sprzeciwu, a więc datę [...] września 2010r. (21 dni od daty doręczenia zgłoszenia) należy uznać za datę stworzenia warunków do podłączenia urządzenia infrastruktury technicznej. Zasadnie więc również organ ustalił, że w dacie decyzji organu I instancji ( [...] kwietnia 2013r.) nie minął jeszcze trzyletni termin, o którym mowa w art. 145 ust. 2 ustawy, który umożliwia ustalenie opłaty adiacenckiej. W dniu stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej tj. w dniu [...] września 2010r.r. obowiązywała uchwała z dnia 28 lutego 2008r. określająca 10% stawkę opłaty adiacenckiej. Decyzja organu I instancji została skarżącej doręczona w dniu [...] maja 2013r. tj przed upływem trzech lat liczonych od daty [...] września 2010r. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym jest to wystarczające aby stan niepewności co do skorzystania przez właściwy organ ze swoich uprawnień w przedmiocie możliwości wymierzenia opłaty adiacenckiej ustał ( por. wyroki w sprawie II SA/Gd 161/07 WSA w Gdańsku i w sprawie II SA/Ol 351/10). Zaznaczyć należy, że dla oceny czy zostały stworzone warunki podłączenia konieczne jest odwołanie się do ustaw i rozporządzeń regulujących realizację poszczególnych urządzeń, bowiem nie można mówić o jednym tożsamym dla wszystkich urządzeń infrastruktury technicznej dokumencie przesądzającym o tym fakcie. W przypadku urządzeń kanalizacyjnych, datą stworzenia warunków podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej, biorąc pod uwagę treść art. 15 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, będzie nie data odbioru robót (dzień [...] maja 2010r.), ale data zgłoszenia do użytkowania urządzenia kanalizacyjnego (dzień [...] września 2010r.). Dopiero od tej daty istniała możliwość świadczenia usług i użytkowanie kanalizacji sanitarnej. Decydujące znaczenie ma bowiem nie protokolarny odbiór, lecz rzeczywista możliwość podłączenia nieruchomości do określonych urządzeń. Do czasu zgłoszenia do użytkowania urządzenie to nie mogło funkcjonować, a korzystanie z niego byłoby nielegalne, co wynika jednoznacznie z treści art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Zatem w rozpoznawanej sprawie datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury technicznej będzie data wynikające z możliwości przystąpienia do użytkowania tego obiektu, ustalona według przepisów Prawa budowlanego. Zmiana stanu prawnego (polegająca na dodaniu art. 148 b u.g.n. nowelą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw – Dz.U. Nr 173, poz. 1218) spowodowała, że straciło na aktualności orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego data końcowego odbioru urządzeń technicznych jest datą, z którą należy wiązać termin stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej. W Sporna w niniejszej sprawie jest natomiast okoliczność wzrostu wartości nieruchomości, związanego ze stworzeniem warunków do podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej. Zgodnie z art. 146 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Oznacza to, jak słusznie zauważył organ, że najistotniejszym dowodem na okoliczność wzrostu wartości nieruchomości, dopuszczonym przez ustawodawcę do celów ustalenia opłaty adiacenckiej, jest operat szacunkowy. Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, który sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego, stosownie do art. 156 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych, zgodnie z art. 157 ust. 1 tej ustawy, natomiast, zgodnie z ust. 2, sporządzenie przez innego rzeczoznawcę majątkowego wyceny tej samej nieruchomości w formie operatu szacunkowego nie może stanowić podstawy do oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, o którym mowa w ust. 1. Słusznie zatem organ uznał, że operat podlega ocenie organu tylko pod względem formalnym. Jeżeli strona uznaje, iż operat szacunkowy budzi wątpliwości, to powinna przedłożyć organowi przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych w celu obalenia kwestionowanego operatu szacunkowego. Możliwość skorzystania z oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców zależy od inicjatywy strony, która może zlecić a następnie przedłożyć organowi administracji przeciwdowód w postaci opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców. Organ administracji w ramach prowadzonego postępowania może bowiem dokonać jedynie formalnej oceny operatu, tzn. zbadać, czy został on sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, jest jasny i logiczny, pozbawiony pomyłek i braków, jednakże organ nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Przyznać należy rację organowi, że sporządzony w sprawie operat jest spójny i logiczny, zawiera wymagane prawem elementy, tj. określenie przedmiotu i zakresu wyceny; określenie celu wyceny; podstawę formalną wyceny nieruchomości oraz źródła danych o nieruchomości; ustalenie dat istotnych dla określenia wartości nieruchomości; opis stanu nieruchomości; wskazanie przeznaczenia wycenianej nieruchomości; analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny; wskazanie rodzaju określanej wartości, wyboru podejścia, metody i techniki szacowania; przedstawienie obliczeń wartości nieruchomości oraz wyniku wyceny wraz z uzasadnieniem, zgodnie również z § 56 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.). Operat uwzględnia wszelkie elementy, które mogą mieć wpływ na wartość nieruchomości położonych na terenie gminy podmiejskiej (lokalizacja szczegółowa, uzbrojenie i wielkość działki, dostęp do drogi), wyjaśnia założenia przyjęte przy dokonywaniu wyceny oraz ukazuje wpływ cech rynkowych na wartość nieruchomości, zarówno w formie opisowej, jak i tabelarycznej. Zawiera także opis nieruchomości podobnych, przyjętych do porównania, wystarczający z punktu widzenia określonych cech rynkowych. Operat został wykorzystany w terminie 12 miesięcy od dnia sporządzenia, zgodnie z art. 156 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto biegły pismem z dnia [...] lutego 2013r. (k. [...] akt admin.) wyjaśnił szczegółowo dlaczego w niniejszej sprawie swoje wywody oparł tylko na rynku nieruchomościami w [...]. Podał, że [...] jako miejscowość położona w bezpośredniej bliskości miasta Poznania jest rynkiem specyficznym, w którym ceny nieruchomości znacznie odbiegają od cen w innych miastach powiatu i przyjęcie innych danych zaburzyłoby otrzymane wyniki. Ponadto wyjaśnił, że ul. Parkowa, przy której leży nieruchomość skarżącej jest częściowo utwardzona płytami betonowymi, nie można więc przyjąć, że jest ona utwardzona; nie można jednak także przyjąć, że jest to droga gruntowa. Dlatego dla porównania nieruchomości biegły przyjął działki położone przy drogach gruntowych i utwardzonych, co pozwalało mu ma bardziej wiarygodne zestawienie działek. W ocenie Sądu te wyjaśnienia do opinii są rzetelne i wiarygodne. Wobec powyższego, nie są zasadne zarzuty skargi, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę nie naruszyło obowiązujących przepisów, w szczególności postępowania administracyjnego, ani też przepisów prawa materialnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. MZ