IV SA/Po 219/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2013r. na posiedzeniu niejawnym skargi M.P. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. od załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę M.P. wniósł skargę na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. od załatwienia sprawy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 marca 2013r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł. W wyniku zażalenia wniesionego przez skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 lipca 2013r. sygn. akt II OZ 559/13 uchylił zaskarżone zarządzenie stwierdzając, iż przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie więc z art. 222 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej P.p.s.a.) nie żąda się opłat od pisma, jeżeli wynika z niego, iż podlega ono odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, ze merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy wniesiona na nie skarga jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Kontrola sądowa zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyłączenie organu lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym następuje w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. W myśl bowiem art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.- dalej k.p.a.) na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku postanowienia o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia organu k.p.a. nie przewiduje zażalenia, a w konsekwencji niedopuszczalne jest także wniesienie skargi do sądu. Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może podnieść swoje zarzuty w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie. Postanowienie o odmowie wyłączenia organu nie jest bowiem postanowieniem kończącym postępowanie ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Strona postępowania może natomiast kwestionować zaniechanie w wyłączeniu pracownika (potwierdzone postanowieniem odmownym) w ramach wniesienia środków odwoławczych od wydanej ostatecznie decyzji, a następnie na etapie zaskarżenia ostatecznej decyzji do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.