IV SA/Po 229/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T.R. na decyzję Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych na rzecz skarżącego T. R. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. T.R. zwrócił się do Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w P. ( dalej – "Agencja" ) o udostępnienie informacji publicznej poprzez doręczenie pisma skierowanego do ANR przez E. S. lub jej pełnomocnika Z. S. w dniu [...] września 2014r. w sprawie dotyczącej działek położonych w B. oraz doręczenie pisma skierowanego przez ANR do E.S. lub jej pełnomocnika Z. S. w dniu [...] października 2014r. w sprawie dotyczącej działek położonych w B.. Decyzją z dnia [...]stycznia 2015r. nr [...] Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych na podstawie art.16 ust.1, art.17 ust.1 w zw. z art.5 ust.2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, odmówił udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazał, iż pismem z dnia [...].11.2014r. zwrócił się z zapytaniem do E. S. czy wyraża zgodę na udostępnienie wnioskodawcy wymienionych we wniosku pism. Pismem z dnia [...].2014r. E. S. poinformowała, iż nie wyrażą zgody na udostępnienie przedmiotowej korespondencji. Dalej organ wskazał, iż art.5 ust.2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej reguluje przesłanki ograniczenia dostępności informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Natomiast art.23 k.c. reguluje ochronę dóbr osobistych wśród których wymieniona jest tajemnica korespondencji. Prywatność osoby fizycznej ma nadrzędny charakter nad uprawnieniem do uzyskania informacji publicznej. Zasada jawności działania organów państwa nie może działać wbrew prawu jednostki do ochrony prywatności. Informację o korespondencji kierowanej przez osobę prywatną do organu należy zaliczyć do sfery prywatności tej osoby i stanowi ona jej dobro osobiste. Dlatego do informacji o korespondencji skierowanej przez osobę fizyczną nie wykonującej funkcji publicznych ma zastosowanie zasada ochrony prywatności osoby fizycznej, przed jej ujawnieniem w trybie dostępu do informacji publicznej. W braku zgody tej osoby na udostępnienie jej pism kierowanych do organu, żądane przez wnioskodawcę dane nie mogą zostać przez organ udostępnione. Udostępnienie wbrew woli autora korespondencji naruszyłoby jego prawo do ochrony dóbr osobistych. Pismem z dnia[...] lutego 2015r. T. R. reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym domagał się udzielenia żądanej informacji. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego art.5 ust.2 u.d.i.p. w zw. z art.23 k.c. i art.61 ust.1, ust.2 i ust.3 Konstytucji poprzez błędne uznanie, że ochrona tajemnicy korespondencji na gruncie ustawy o d.i.p. obejmuje każdy przekaz kierowany przez osobę fizyczną do organu publicznego lub odwrotnie, w sytuacji gdy prawo do ochrony tajemnicy korespondencji winno być na gruncie tej ustawy wykładane w oparciu o kryterium rzeczowe tj. przy uwzględnieniu treści i charakteru informacji podlegającej uwzględnieniu; naruszenie prawa procesowego art.107 w zw. z art.8 kpa poprzez niewyjaśnienie która konkretna wartość życia osobistego E. S. przesądziła o konieczności wydania decyzji odmawiającej wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej, co w konsekwencji uniemożliwiło wnioskodawcy kontrolę stanowiska organu. Decyzją z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ m.in. wskazał, że prawo do ochrony korespondencji na gruncie niniejszej sprawy, w sytuacji braku zgody osoby zainteresowanej na udzielenie informacji nie może być wykładane rozszerzająco, ani też w oparciu o kryterium rzeczowe. Ochrona życia prywatnego przejawiająca się w uregulowanej w art.23 k.c. tajemnicy korespondencji jest wartością życia osobistego samą w sobie. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest poddanie działania organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także innych podmiotów, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym albo majątkiem Skarbu Państwa – kontroli społecznej. Natomiast nie jest celem ustawy narażenie osób fizycznych na utratę prywatności i poddanie ich działań, i zachowań osądowi "każdego" kto zechce zapoznać się z aktami sprawy, w której występowali jako strona czy uczestnik postępowania. Skargę na powyższą decyzję wniósł T. R.reprezentowany przez pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. W skardze podniósł te same zarzuty co we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu m.in. podkreślając, iż wymiana informacji między E. S., a ANR OT P.dotyczyła zbycia, czy szerzej – przesunięć własnościowych nieruchomości położonych w miejscowości B.. Żądana informacja nie dotyczyła zatem ani życia osobistego E. S., ani też jej życia rodzinnego czy towarzyskiego, koncentrując się wyłącznie na transakcjach handlowych pomiędzy jednostką, a organami władzy publicznej. Jak się podkreśla w doktrynie, każdy kontrahent władzy publicznej otrzymujący korzyści pochodzące ze środków publicznych jest osobą mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej, o której mowa w art.5 ust.2 zd.2 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem administracyjnym, uregulowanym zasadniczo przepisami ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014r., poz.782 ze zm.), do którego – w określonym zakresie mają również zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek skarżącego zainiociował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które zostało uregulowane przepisami wyżej przywołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie to ma charakter postępowania administracyjnego, które obejmuje zarówno postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, jak i postępowanie w sprawie odmowy udzielenia takiej informacji. Okoliczność, że tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 tej ustawy następują w drodze decyzji, do których stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1 i 2), nie uprawnia do twierdzenia, że pierwszy etap postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, tj. do momentu wszczęcia postępowania w sprawie jej odmowy, nie ma charakteru postępowania administracyjnego. W doktrynie wskazuje się zasadnie, że artykuł 16 powołanej ustawy wprowadza regulację drugiego, obok postępowania w sprawie udostępnienia informacji, postępowania administracyjnego: postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jest ono wszczynane z urzędu przez podmiot, który był adresatem wniosku złożonego na podstawie art. 10 powołanej ustawy i stanowi kontynuację postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (zob.: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 59-60, M. Kłaczyński, S. Szuster, Komentarz do art.16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.01.112.1198), LEX 2003). Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzją Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych w zakresie odmowy udostępnienia informacji wskazanych we wniosku z dnia [...] października 2014 r. Zauważyć w tym miejscu należy, iż złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zatem koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną oraz czy organ, do którego zwrócił się skarżący jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W niniejszej sprawie należy również ustalić czy działania organu nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy działanie takie znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. W pierwszej kolejności Sąd postanowił się odnieść do aspektu podmiotowego sprawy tzn. czy Prezes Agencji jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych określony został w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4. ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jak wynika z art. 3 ust 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2012 r. poz. 1187 ze zm.) Agencja Nieruchomości Rolnych jest państwową osobą prawną, której w świetle art. 6 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy powierzono zadania w zakresie restrukturyzacji oraz prywatyzacji mienia Skarbu Państwa użytkowanego na cele rolnicze, obrotu nieruchomościami i innymi składnikami majątku Skarbu Państwa użytkowanymi na cele rolne, administrowania zasobami majątkowymi Skarbu Państwa przeznaczonymi na cele rolne, zabezpieczenia majątku Skarbu Państwa. Agencja jest podmiotem, którego ustawodawca wprost nie wymienia w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ten sam przepis wymienia jednak – jako obowiązany do udzielania informacji publicznej, podmiot reprezentujący państwową osobę prawną. Mając na uwadze, że Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych reprezentuje Agencję w sprawie przygotowania nieruchomości Agencji do sprzedaży, tj. m.in. w sprawie powiadamiania osób, którym przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości, o przeznaczeniu nieruchomości do sprzedaży, podania ceny nieruchomości oraz terminu złożenia wniosku (art. 29 ust. 1c w związku z art. 30 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa), to nie budzi wątpliwości, że podmiot, ten jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej. Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy tzn. czy żądana informacja stanowi informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny w Internecie jw.). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Na gruncie niniejszej sprawy należy również mieć na względzie, że zakres pojęcia informacji publicznej interpretować przy tym należy szeroko, uwzględniając okoliczność, iż prawo do dostępu do informacji publicznej jest konstytucyjnym prawem podmiotowym wyrażonym w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zgodnie, z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że ustawodawca formułując w art. 61 Konstytucji zasadę "prawa do informacji", wyznaczył tym samym podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli bowiem stanowi ono prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego. W dalszym rzędzie zauważyć należy, iż informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Jest nią zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organy władzy publicznej wytworzonych jak i tych, których organy te używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. W tym miejscu należy przypomnieć, że przepis art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jego podstawową funkcją jest wskazanie najbardziej typowych kategorii informacji publicznych. Użyte w art. 6 ust. 1 ustawy pojęcie "w szczególności" przesądza o otwartym, niepełnym charakterze zawartego w nim wyszczególnienia. Niedopuszczalne jest więc przyjęcie, że informacja która nie została wymieniona w art. 6 ust. 1 ustawy, nie jest informacja publiczną, o ile oczywiście dotyczy wykonywania zadań publicznych przez organy władzy publicznej, a więc sfery życia publicznego kształtującej prawa i obowiązki obywateli. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, a nie forma jaką ona przybiera (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2311/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Co do zasady nie stanowi informacji publicznej wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. To jednakże należy mieć na uwadze, że w sytuacji gdy dokument nawet pochodzące od osób fizycznych dotyczą mienia publicznego jakimi bez wątpienia są nieruchomości rolne Skarbu Państwa, to uznać należy, że dokumenty te stanowią informacje publiczną. Ponadto zauważyć należy, że art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej expresis verbis wskazuje, że udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie, między innymi, podlega informacja o majątku publicznym. Zatem w ocenie Sądu jeżeli pismo adresowane do organu zawiera ofertę nabycia nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, ofertę jej zbycia, bądź jakiegokolwiek przesunięcia własnościowego dotyczącego takiej nieruchomości to dokument ten stanowi informacje publiczną. Natomiast inna korespondencja adresowana do organu przez podmioty prywatne zawierająca między innymi propozycje spotkań czy tez inne informacje nie odnoszące się wprost do mienia publicznego nie powinno się traktować w kategorii informacji publicznej. Ponadto za informację publiczną należy też uznać informacje dotyczące terminu sprzedaży nieruchomości jeżeli termin ten został już ustalony i znajduje odzwierciedlenie w dokumentach sporządzonych przez organ, dokumentację dotycząca spotkań z organem a potencjalnym nabywcą jeżeli w trakcie tych spotkań ustalono termin sprzedaży nieruchomości czy też ceny nabycia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Na gruncie niniejszej sprawy należy mieć również na uwadze, iż informację publiczną stanowią wszelkie dokumenty wytworzone przez organ mające na celu realizacje powierzonych im zadań. Z powyższych względów za informacje publiczną należy uznać każdą informację dotycząca m.in. planowanego terminu sprzedaży nieruchomości oraz działań związanych ze sprzedażą nieruchomości jeżeli informacje te znajdują odzwierciedlenia w dokumentach wytworzonych przez organ. Natomiast nie można uznać za informacje publiczną tylko samego zamiaru sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa. Jeżeli organ planuje dokonanie sprzedaży nieruchomości ale nie podjął żadnych działań w tym celu, to nie można oczekiwać, iż na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej skonkretyzuje swoje plany. Stosownie zaś do art.3 przywołanej ustawy o d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; wglądu do dokumentów urzędowych; dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. W wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 grudnia 2014r. sygn. akt IV SAB/Po 84/14 wprawdzie nie odnoszącym się konkretnie do niniejszego wniosku, ale między tymi samymi podmiotami Sąd przesądził, że wszelka korespondencja odnosząca się do mienia państwowego stanowi informację publiczną. W przedmiotowej sprawie organ odmawiając udostępnienia informacji publicznej powołał się na ochronę prywatności. Należy mieć na uwadze, że konieczność ochrony danych osobowych nie zwalnia organu administracji publicznej z udostępnienia informacji publicznej. W sytuacji zatem gdy żądane przez wnioskodawcę dokumenty zawierają takie dane, organ winien wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych, co w praktyce oznacza udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych. Nadto organ w świetle art.5 ust.2 u.d.i.p. winien był rozważyć, czy konieczna byłaby w ogóle w niniejszej sprawie anonimizacja wnioskowanych dokumentów. Dopiero w razie uznania, że istnieje potrzeba ochrony prywatności określonej osoby lub osób, a celu tego w dostateczny sposób nie spełni anonimizacja danych wrażliwych osób uczestniczących w takim postępowaniu, organ do którego skierowano wniosek winien w oparciu o art.16 u.d.i.p. wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, powołując się na ograniczenia zawarte w art.5 ust.1 i 2 u.d.i.p. Z samej treści tego przepisu wynika, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w ściśle określonym zakresie. Przepis ten nie mówi o całkowitym wyłączeniu prawa do informacji publicznej, ale o jego ograniczeniu w takim zakresie, w jakim wymaga tego ochrona prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy. Nie ma zatem prawnych przeszkód, aby wiosek o udostępnieni informacji publicznej mógł zostać równocześnie rozpatrzony poprzez częściowe udostępnienie treści umowy i załatwiony odmownie tylko w części, z powołaniem się na ograniczenia wskazane w art.5 ust.2 powołanej powyżej ustawy. W ocenie Sądu decyzja organu administracji o odmowie udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej została wydana przedwcześnie. Ogólnikowe powołanie się przez organ na ochronę prywatności, w tym na tajemnicę korespondencji nie mogło być uznane za wystarczające w szczególności, iż wniosek po części odnosił się do dokumentu wytworzonego przez organ i dotyczącego mienia publicznego. Z powyższych względów Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Do kosztów tych Sąd zaliczył, stosownie do art. 205 § 1 tej ustawy, koszt wpisu sądowego w wysokości 200 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 257 zł na podstawie w przepisu § 18 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 461).