IV SA/Po 248/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. nr[...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne /-/ M. Dybowski Wojewoda Wielkopolski w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. 142/01/1592 ze zm.) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały jako niezgodnej z obowiązującym prawem. W ocenie Wojewody, Gmina nie przestrzegała procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W obowiązującym prawie został zawarty ustawowy obowiązek wystąpienia o opinię do organu doradczego, jakim jest Gminna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna wprowadzony został przez art. 8 w związku z art. 17 pkt 6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. 80/03/717 ze zm.- dalej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Obowiązek ten ma na celu zapewnienie kontroli, tworzonym projektom aktów prawa miejscowego w zakresie planowania przestrzennego, przez obiektywne, profesjonalne i rzetelne organy kolegialne. Obiektywizm opinii uzależniony jest w wysokim stopniu od stosunku członków komisji do przedmiotu opinii, jakim jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem trzyosobowa Gminna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna składa się z osoby zajmującej w gminie stanowisko inspektora ds. planowania przestrzennego, które to stanowisko jest podległe służbowo burmistrzowi, a więc organowi, który o bezstronną i obiektywną opinię się zwrócił. Drugi z trzech członków komisji jest autorem prognozy oddziaływania tego planu na środowisko i z tych już przyczyn winien wyłączyć się od udziału w posiedzeniu komisji. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy [...] wskazał, że wnosi o umorzenie postępowania. Po przekazaniu skargi, na zasadzie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm.- dalej ppsa) skarga została uwzględniona w całości, a zaskarżona uchwała została uchylona uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 54 § 3 ppsa, organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględnienie skargi w tym trybie czyni toczące się postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym. Bezprzedmiotowość ta stanowi przesłankę umorzenia postępowania w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. Stosownie do treści tego przepisu, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wskazane w art. 161 § pkt 1 i 2. Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, przed wydaniem wyroku, przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. W rozpatrywanej sprawie Rada Miejska w [...], uwzględniając skargę Wojewody, podjęła uchwałę z dnia [...] r. nr [...]. Mocą przepisu § 11 tej uchwały zaskarżona uchwała została uchylona. Skoro akt stanowiący przedmiot skargi został wyeliminowany z obrotu prawnego, uznać należało, że w niniejszej sprawie, z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, zaistniała przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ppsa (postanowienie WSA: w Opolu z 07 kwietnia 2009 r.- II SA/Op 52/09; w Gliwicach z 27 marca 2009 r.- II SA/Gl 1337/08 – teksty postanowień dostępne na stronie internetowej NSA). Mając na uwadze powyższe, należało orzec, jak w postanowieniu. /-/ M. Dybowski