IV SA/Po 258/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu sprawy odwołania R. S. od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...] na podstawie art. 124, 126 i art. 127 § 2 kpa stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Kolegium podało, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. znak [...] Burmistrz [...] po rozpatrzeniu wniosku C. D. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na pomieszczenia, w których przewiduje się wytwarzania i sprzedaż wędlin i wyrobów mięsnych z surowca pochodzącego z własnej ekologicznej hodowli w ramach działalności marginalnej lokalnej i ograniczonej wraz z rozbudową oraz przebudową i budowę zbiornika na nieczystości ciekłe o pojemności do 10m3 na terenie działki [...]. W/w decyzja stała się ostateczna w dniu [...] maja 2014r. Odwołanie od tej decyzji pismem z dnia [...].09.2014r. wniósł R. S. (data wpływu do SKO [...].10.2014r. ) podając, że kategorycznie sprzeciwia się realizacji w/w przedsięwzięcia na działce [...]. Uzupełniał odwołanie pismami z dnia [...].12.2014r., [...].12.2014r. i [...].01.2015r. R. S. nie był uznany za stronę postępowania w sprawie wydania w/w decyzji z [...] kwietnia 2014r. Kolegium podało, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa strona postępowania administracyjnego może wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji , w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej lub ogłoszenia decyzji. W razie nieskorzystania przez strony z odwołań w powyższym terminie, decyzja w myśl art. 16 § 1 kpa staje się ostateczna, niezależnie od tego, czy organ doręczył lub ogłosił ją wszystkim stronom. Kolegium powołało się na stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 11.07.2012r., II SA/Gd 211/12. W ocenie Kolegium po analizie map w aktach sprawy oraz biorąc pod uwagę informacje wskazane przez R. S. winien był on być uznany za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2014r. Niezrozumiałym jest uznanie go za stronę w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy dla C. D. zakończonych wydaniem decyzji z [...] stycznia 2012r., oraz [...] lipca 2012r. dla inwestycji planowanych na działce [...], a pominięcie przy wydawaniu decyzji z [...] kwietnia 2014r. W ocenie Kolegium błędem było ograniczenie pojęcia działki sąsiedniej do działki przylegającej do działki inwestora. Skarżący w ocenie Kolegium winien być strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] kwietnia 2014r. Tym samym Kolegium, pomimo, iż Skarżący nie brał udziału w sprawie przyznało mu prawo do wniesienia odwołania. SKO uznało, że w pierwszej kolejności należało zbadać, czy odwołanie wniesiono w terminie. Uznało, że odwołanie to zostało wniesione po terminie, albowiem decyzja z dnia [...] kwietnia 2014r. stała się ostateczna i prawomocna w dniu [...] maja 2014r., natomiast odwołanie zostało wniesione osobiści przez Skarżącego do Kolegium w dniu [...] października 2014r. Z tych względów Kolegium na podstawie art. 134 kpa postanowieniem stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W terminie i formie prawem przewidzianej R. S. wniósł skargę na to postanowienie. Podał, że nie wyraża zgody i stanowczo, zdecydowanie, kategorycznie sprzeciwia się realizacji w/w przedsięwzięcia na działce [...]. Wnosił o uchylenie, stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2014r., nr [...] oraz przywrócenie terminu do wniesienia odwołania do w/w postanowienia. W uzasadnieniu podał, że o toczącym się postępowaniu dowiedział się na podstawie doręczonego w dniu [...] września 2014r. zawiadomieniu Starostwa Powiatowego o wszczęciu postępowania z dnia [...] września 2014r. znak [...] w sprawie wniosku C. D. o udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na pomieszczenia, w których przewiduje się sprzedaż wędlin i wyrobów mięsnych z surowca pochodzącego z własnej ekologicznej hodowli w ramach działalności marginalnej lokalnej i ograniczonej wraz z rozbudową i przebudową oraz budową zbiornika na nieczystości ciekłe o poj. V-9,3 m2 z towarzyszącym zagospodarowaniem terenu na działce [...]. Odwołanie wysłał listem poleconym w dniu [...] września 2014r. do SKO w terminie 5 dni. Skarżący podał, że mieszka na wschód od projektowanej inwestycji. Inwestycja będzie na zachód od jego zabudowań mieszkalnych i będzie z wiatrami zachodnimi przynosiła smród, robactwo, amoniak, wyziewy z komina kotłowni. Taka inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko naturalne. Wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ta inwestycja jest 50 m od jego domu, a 30 m od granicy działki. Miedzy działką inwestycji a jego działką przebiega droga gruntowa, publiczna. Taka inwestycja nie spełnia kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Inwestor dotychczasowy jeden wniosek rozdzielił na kilka aby uzyskać pozytywne decyzje. Skarżący podał, że sprzeciwia się realizacji w/w przedsięwzięcia. W jego ocenie nie jest to działalność marginalna, lokalna i ograniczona a działalność na skalę przemysłową (78 t wyrobów mięsnych rocznie, 4 pracowników, hala produkcyjna, ciąg technologiczny – wędzarnia, peklownia, chłodnie, magazyn odpadów, kotłownia na węgiel, oświetlenie. W skardze szeroko opisał swoje zastrzeżenia w zakresie planowanej inwestycji. Podał również, że winien być uznany za stronę postępowania, czego dało wyraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w postanowieniu z dnia [...] marca 2015r. znak: [...], w którym uchyliło zaskarżone postanowienie dnia [...] października 2014r. Burmistrza [...], w którym Burmistrz odmówił wznowienia postępowania albowiem Skarżący nie jest stroną postępowania, bo nie ma interesu prawnego a wielkość inwestycji oraz stopień jej oddziaływania jest niewielki i nie wymaga uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych - w całości i przekazało do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, uznając, że Skarżący winien być uznany za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Do skargi Skarżący dotyczył kserokopie dokumentów, z których wynika odległość jego działki i zabudowań od planowanej inwestycji oraz tok prowadzonych postępowań dot. tej inwestycji, w tym również sprawy o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podnosząc argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 11 maja 2015r. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, w całości podtrzymując argumentację zawarta w skardze, w tym w zakresie oceny negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Uczestnik C. D. w piśmie z dnia 18 maja 2015r. odniósł się do zarzutów Skarżącego w zakresie planowanej inwestycji i jej wskazywanej przez Skarżącego szkodliwości. Pismem z dnia 2 czerwca 2015r. Skarżący ustosunkował się do twierdzeń Uczestnika, podtrzymując swoje stanowisko o szkodliwości inwestycji. Na rozprawie Skarżący podtrzymał swoje stanowisko i podał, że nie uchybił terminowi, bo wniósł odwołanie od razu jak się dowiedział o skardze. Podał, że w okresie między [...].04.2014r. a [...].10.2014r. był cały czas w domu, nic się nie działo, nie chorował, mieszka z ojcem, od [...] lipca 2014r. przez 21 dni był w sanatorium. Uczestnik postępowania wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwane dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienia nie orzeka reformatoryjnie, nie zastępuje organów administracji przy wydawaniu decyzji lub postanowień, a jest uprawniony do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia, bądź stwierdzenia jego nieważności albo stwierdzenia wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa (art. 145 p 1 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W przedmiotowej sprawie skarga została złożona na postanowienie objęte dyspozycją w/w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący zaskarżył bowiem postanowienie kończące postępowanie w sprawie, tj. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015r. znak : [...], w którym SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Skarżącego od decyzji Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2014r., znak: [...]. Stan faktyczny w sprawie nie był sporny. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. znak [...] Burmistrz [...] po rozpatrzeniu wniosku C. D. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na pomieszczenia, w których przewiduje się wytwarzania i sprzedaż wędlin i wyrobów mięsnych z surowca pochodzącego z własnej ekologicznej hodowli w ramach działalności marginalnej lokalnej i ograniczonej wraz z rozbudową oraz przebudową i budowę zbiornika na nieczystości ciekłe o pojemności do 10m3 na terenie działki [...]. W/w decyzja stała się ostateczna w dniu [...] maja 2014r. (uczestnik S. G. odebrał ją [...] kwietnia 2014r. i pełnomocnik wnioskodawcy G. J. tez [...] kwietnia 2014r. ). Skarżący nie był uznany za stronę tego postępowania, nie brał więc udziału w tym postępowaniu, nie był zawiadomiony o jego wszczęciu, nie została mu doręczona decyzja z [...] kwietnia 2014r. Skarżący mieszka na wschód od projektowanej inwestycji, w odległości 50 m od jego domu i 30 m od granicy działki. Między działką inwestycji a działką Skarżącego przebiega droga gruntowa publiczna. Posiada interes prawny do bycia stroną postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji położonej w tak bliskiej odległości od jego działki. Fakt, że jego działka jest oddzielona od działki inwestycji droga publiczna nie ma wpływu na ustalenie, że znajduje się w bliskim sąsiedztwie i, że zamierzenie inwestycyjne może wpływać na sferę uprawnień Skarżącego do korzystania z nieruchomości. Skarżący sprzeciwia się inwestycji. W toku postępowania podawał szereg argumentów przemawiających przeciwko jej realizacji. Między nim a inwestorem miała miejsce wymiana pism w zakresie argumentacji dotyczącej realizacji inwestycji. Sąd podkreśla, że zasadność, celowość, czy zgodność z prawem tej inwestycji nie stanowiła przedmiotu niniejszego postępowania, wobec czego ustosunkowywanie się przez Sąd w niniejszej sprawie do szerokiej argumentacji Skarżącego i Uczestnika nie była możliwa. Przedmiotem niniejszego postępowania było bowiem ustalenie, czy postanowienie Kolegium z dnia z dnia [...] marca 2015r. znak : [...], w którym SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Skarżącego od decyzji Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2014r., było zasadne. Decyzja Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2014r. była rozpoznana na skutek trzeciego wniosku C. D. Dwa poprzednie, przy rozpoznaniu których Skarżący był uznany za stronę, zakończyły się wydaniem decyzji odmownych. W postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] kwietnia 2014r. Skarżący, jak podano wyżej nie był uznany za stronę. Dowiedział się o wydaniu tej decyzji z pisma z dnia [...] września 2014r. Była ona już od [...] maja 2014r. ostateczna. Odwołanie od tej decyzji pismem z dnia [...].09.2014r., złożonym osobiście w biurze podawczym SKO w dniu [...].10.2014r. wniósł Skarżący domagając się uchylenia tej decyzji i podając, że kategorycznie sprzeciwia się realizacji w/w przedsięwzięcia na działce [...]. Podał również, że został pominięty jako strona w sprawie. Uzupełniał odwołanie pismami [...] w których podkreślał, że sprzeciwia się realizacji inwestycji. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. strona postępowania administracyjnego może wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej lub ogłoszenia decyzji. W razie nieskorzystania przez strony z odwołań w powyższym terminie, decyzja w myśl art. 16 § 1 k.p.a. staje się ostateczna, niezależnie od tego, czy organ doręczył lub ogłosił ją wszystkim stronom. W judykaturze i doktrynie przyjmuje się, iż stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdy ta była już ostateczna, przysługuje wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Taka droga obrony interesu prawnego przez stronę pozbawioną udziału w postępowaniu zapewnia jej poszanowanie zasady dwuinstancyjności, wznowienie postępowania otwiera bowiem przed stroną ponownie postępowanie przed organem I instancji, gwarantując udział w tym postępowaniu, a następnie w postępowaniu odwoławczym. (vide: B. Adamiak J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz C.H. Beck Warszawa 2003 str. 566) W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszczono możliwość wniesienia odwołania przez osobę, która twierdzi, że jest stroną postępowania administracyjnego, a która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i której organ nie doręczył i nie ogłosił decyzji, a o jej wydaniu dowiedziała się z innych źródeł, przy czym odwołanie takie może być wniesione w terminie liczonym od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. W przypadku wielości stron postępowania, termin do wniesienia odwołania rozpocznie bieg dla strony pominiętej w postępowaniu od daty ostatniego doręczenia. Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynikało, iż odwołanie zostało w niniejszej sprawie wniesione po liczonym w powyższy sposób terminie. Stanowisko skarżącego, że odwołanie winno być uznane za wniesione w terminie, bowiem nie doręczono mu decyzji i a odwołanie wniósł terminowo licząc od dnia, w którym dowiedział się o decyzji, tj. [...].09.2014r. , nie jest zatem słuszne. Prawidłowo Kolegium stwierdziło w zaskarżonym postanowieniu uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 kpa. Art. 134 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z treści tego uregulowania wynika, iż niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminu do wniesienia odwołania są odrębnymi instytucjami proceduralnymi (vide: wyrok NSA z dnia 10 listopada 1998 r., III SA 898/97, Lex nr 35125). Przesłanki wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania i postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania są rozłączne. Organ odwoławczy wydaje postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w razie wniesienia przez stronę odwołania z uchybieniem terminu a postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalność odwołania w razie niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych (np. w przypadku wyłączenia możliwości wniesienia środka odwoławczego) lub podmiotowych (np. w sytuacji braku zdolności do czynności prawnych osoby wnoszącej odwołanie). Jeżeli odwołanie zostało wniesione po terminie, organ winien wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Dokonanie oceny w tym zakresie jest proste i ogranicza się jedynie do kwestii proceduralnej. Powinno zatem poprzedzać bardziej skomplikowaną ocenę przymiotu strony, która to ocena wymaga zastosowania przepisów prawa materialnego i wiąże się z koniecznością dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie. Skoro osobie, która nie brała udziału w postępowaniu przyznano prawo do wniesienia odwołania, jego badanie przez organ winno odpowiadać przyjętej dla tego środka odwoławczego procedurze. W toku tej procedury organ bada w pierwszej kolejności czy odwołanie wniesiono w terminie. Miało to miejsce w przedmiotowej sprawie Dodatkowo wskazać należy, iż odnośnie możliwości złożenia przez osobę, która nie brała udziału w postępowaniu, wniosku o przywrócenia terminu istnieją rozbieżne stanowiska, dopuszczające prawo złożenia takiego wniosku (vide: wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1999 r. IV S.A. 1758/97, Lex Nr 47876, postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 1998 r. I S.A. 413/97, Lex Nr 44541), jak i wykluczające taką możliwość i stwierdzające, iż prawo złożenia wniosku z art. 58 § 1 k.p.a. przysługuje wyłącznie stronie, która brała udział w postępowaniu. (vide: wyrok NSA z dnia 5 grudnia 1997 r. I S.A. 1329/95 ONSA 1998 nr 3 poz. 103). Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, iż co do zasady, złożenie przez osobę, która nie brała udziału w postępowaniu wniosku o przywrócenie terminu jest dopuszczalne. Przyjęcie, iż strona, która nie brała udziału w postępowaniu może wnieść odwołanie w terminie przysługującym stronie postępowania, winno konsekwentnie skutkować uznaniem, iż osobie takiej przysługuje również prawo złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, z tym zastrzeżeniem, iż wniosek taki nie może opierać się na fakcie niedoręczenia decyzji, lecz winien być uzasadniony innymi okolicznościami. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Art. 58 kpa przewiduje możliwość przywrócenia terminu, m.in. do wniesienia odwołania, ale jest ona uwarunkowana prośbą zainteresowanego, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1 ), przy czym sama możliwość wniesienia takiej prośby jest uwarunkowana terminem, którego przywrócenie jest niedopuszczalne (§ 2 i 3). Wszystkie te ograniczenia i uwarunkowania mają służyć m.in. ochronie praw nabytych na podstawie decyzji ostatecznej i organ administracji jest obowiązany mieć tę ochronę na względzie w każdym wypadku wszczynania postępowania w sprawie wzruszenia takiej decyzji. Przyjęcie konstrukcji, w której termin wniesienia odwołania dla osoby, która nie brała udział w postępowaniu liczony jest od daty doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu, prowadzi do wniosku, iż brak doręczenia decyzji nie może być zaliczony do przyczyn uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu. Wymaga tego zapewnienie spójności takiego uregulowania, fakt będący początkiem biegu terminu do wniesienia odwołania, jakim jest doręczenie decyzji stronie postępowania, nie może być jednocześnie uznany za nieistniejący, bowiem termin nie mógłby rozpocząć biegu. Brak doręczenia decyzji nie może więc stanowić podstawy przywrócenia terminu. Osoba, której nie doręczono decyzji, może natomiast uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu, jak każda strona, przyczynami wyłączającymi możliwość wniesienia odwołania w terminie przewidzianym dla stron postępowania, jak np. choroba trwająca w okresie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący składając odwołanie nie powołał się na żadną z takich okoliczności. W odwołaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie składał. Wniosku takiego nie można również wyinterpretować z treści odwołania, w którym przyczyn złożenia odwołania po terminie innych niż niedoręczenie decyzji, Skarżący nie wskazał. Na rozprawie wyjaśnił, że w okresie następującym po wydaniu decyzji nie znajdował się w sytuacji uniemożliwiającej wniesienie odwołania w terminie. Jedynym powodem nie złożenia odwołania w terminie był fakt, że decyzji nie otrzymał. Wskazać należ nadto, że twierdzenia Skarżącego, że złożył odwołanie w terminie 5 dni po dniu, kiedy dowiedział się o wydaniu decyzji z [...] kwietnia 2014r. były gołosłowne. Skarżący podał, że odwołanie wysłał listem poleconym w dniu [...] września 2014r. do SKO, na co przedłożył potwierdzenie nadania wysłania takiego pisma do SKO w [...]. Z potwierdzenia tego nie wynikało, że było nim to konkretne odwołanie. Skarżący nie skierował do Kolegium tylko tego jednego pisma. Z akta wynika, że odwołanie zostało przez niego złożone osobiście w dniu [...].10.2014r. w biurze podawczym SKO. Nadto w odwołaniu Skarżący wskazał datę [...] września 2014r.. Nie można więc uznać, że było ono wysłane dwa dni przed jego napisaniem, tj. [...] września 2014r. Okoliczności te jednak i tak nie maja wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ Skarżący nie wskazał żadnej innej przyczyny poza brakiem doręczenia mu decyzji uzasadniającej złożenie odwołania po terminie, nadto nie składał do SKO wniosków o przywrócenie terminu. Z treści pism wniosku takie wyinterpretować nie można było. Jak wynika z powyższych rozważań ze względu na pewność i trwałość statusu prawnego strony, zwłaszcza gdy nabyła ona uprawnienia, decyzja ostateczna może być wzruszona tylko na zasadach określonych w rozdziałach 12 i 13 działu II kpa zawierających regulacje wznowienia postępowania i uchylenia, zmiany i stwierdzenia nieważności decyzji. Ochronę stron bezzasadnie pominiętych w toku postępowania zakończonych wydaniem decyzji ostatecznej zapewnia możliwość złożenia wniosku o wznowienia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wniosek taki strona może złożyć w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 kpa) Skarżący wniosek taki złożył w terminie, tj. dnia [...] września 2014r. Postanowieniem z dnia [...] października 2014r. Burmistrz [...] odmówił wznowienia postępowania z uwagi na fakt, że Skarżący nie jest stroną postępowania, bo nie ma interesu prawnego. Wielkość inwestycji oraz stopień jej oddziaływania jest niewielki i nie wymaga uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. SKO w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. znak: [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, uznając, że Skarżący winien być uznany za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym sprawa o wznowienie postępowania się toczy i nie było podstaw do ustalania, czy odwołanie, będące przedmiotem niniejszego postępowania nie jest de facto wnioskiem o wznowienie postępowania. Skarżący składał osobne pisma zawierające wniosek o wznowienie postępowania, odwołanie i wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] kwietnia 2014r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] SKO w [...] w sprawie wszczętej z urzędu w sprawie wniosku R. S. o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] kwietnia 2014r. – odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji. Sumując, Sąd uznał, że Kolegium prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez R. S. od decyzji Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2014r., znak: [...]. Tym samym skarga okazała się bezzasadna. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. wniesioną przez Skarżącego skargę oddalił.