IV SA/Po 258/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję E. sp. z o.o. z siedzibą w P. z dnia [...] stycznia 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 200 (dwieście) złotych. V. sp. z o.o. z siedzibą w W. , działająca przez pełnomocnika r. P., wniosła skargę na decyzję E. sp. z o.o. z siedzibą w P. z dnia 23 stycznia 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Do skargi załączono m.in. pełnomocnictwo udzielone składającemu skargę pełnomocnikowi podpisane przez działającego w imieniu skarżącej T.N. działającego jako członek zarządu oraz dowód uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł. Wobec stwierdzonego braku w postaci odpisu KRS skarżącej spółki w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy pismem z 2 kwietnia 2025 r. (doręczonym w dniu 4 kwietnia 2025 r. - vide k. 68 akt) wezwano stronę skarżącą za pośrednictwem pełnomocnika do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej tj. odpisu z KRS, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt wynika, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny, jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19). W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej, pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. odpisu z KRS, nie usunął w terminie wskazanego braku. Ponieważ zaistniałe braki dotyczące kwestii reprezentacji strony skarżącej uniemożliwiły nadanie skardze dalszego biegu, należało ją odrzucić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.