IV SA/Po 287/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego postanawia odrzucić wniosek T. K. o przyznanie prawa pomocy Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lipca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego dnia [...] stycznia 2005r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego. Następnie postanowieniem z dnia 18 listopada 2008r. odrzucono własną skargę kasacyjną skarżącego z 4 listopada 2008r. (zażalenie na powyższe postanowienie zostało odrzucone postanowieniem z dnia 9 grudnia 2008r.). Skarżący w dniu 15.06.2011r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 21 czerwca 2011r. wydał postanowienie w którym odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą odmownego rozpatrzenia wniosku był fakt, iż przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem Sądu. T.K. złożył sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, iż akta sprawy na dzień 1 lipca 2011r. zawierają jedynie 64 karty i nie zawierają wskazanego w postanowieniu referendarza sądowego wniosku z dnia 14 lutego 2011r., którego to postanowienie miało dotyczyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył więc, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Sprawa przyznania prawa pomocy rozpatrywana jest od początku w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ppsa. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 243 § 1 ppsa, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powyższego przepisu wynika, że wniosek ten można złożyć dopóki trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania - o ile strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (tj. postępowanie nadzwyczajne). Brak takiego nowego postępowania powoduje, że wniosek złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania jest bezprzedmiotowy i niedopuszczalny (por. np. postanowienie NSA z 23 września 2010 r., sygn. akt II OZ 857/10, postanowienie NSA z 28 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 745/09, Lex nr 552405). Jak wynika z akt sprawy nie zostały przez stronę zgłoszone wnioski, które miałyby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia, co oznacza że przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy uznać należy za niedopuszczalny. Odnosząc się do argumentacji skarżącego podniesionej w sprzeciwie stwierdzić należy, iż w zaskarżonym postanowieniu referendarza sądowego faktycznie znajdują się błędy w oznaczeniu przedmiotowego wniosku jako złożonego w dniu 14 lutego 2011r. i oznaczonego nr karty 200. Z akt przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony został w dniu 15.06.2011r. (k. 59 akt). Błędne oznaczenie przedmiotowego wniosku (data wniosku i nr karty akt) będące następstwem pracy w edytorze tekstu, nie uzasadnia jednak przyznania skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Działając na podstawie art. 260 ppsa w związku z art. 64 §3 i art. 58 §1 pkt 2 ppsa Sąd orzekł więc jak w sentencji postanowienia.