IV SA/Po 288/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. J. W. (dalej – skarżący) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami, zawierając w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania rzeczonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie zaskarżonej decyzji są: grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że to obowiązkiem strony jest wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna, zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przedstawić wiarygodne okoliczności wskazujące, iż przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa faktycznie zaistnieją oraz skonkretyzować przyczyny uzasadniające możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musi być w odpowiedni sposób uzasadniony. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W innym orzeczeniu sąd podkreślił, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. W żadnym razie nie można utożsamiać obowiązku sądu dokonania oceny argumentów przedstawianych przez stronę z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.) (Komentarz do art.61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.) Zdaniem Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został należycie uzasadniony i nie zostały w konsekwencji spełnione przesłanki wstrzymania decyzji. Uzasadnienie wniosku składa się z dwóch zdań. W zdaniu pierwszym skarżący podnosi, iż według niego "wykonanie decyzji uczyni de facto bezprzedmiotowym wszczęte niniejszą skargą postępowanie sądowo-administracyjne, co z kolei naruszy konstytucyjne prawo do sądowej kontroli legalności decyzji administracyjnej (art. 184 Konstytucji). W zdaniu drugim skarżący wskazał, iż jest przedsiębiorcą a jego działalność gospodarcza łączy się z częstymi podróżami samochodem i zatrzymanie prawa jazdy skutkować będzie koniecznością zawieszenia działalności lub jej likwidacją, co z kolei wiąże się z koniecznością zwolnienia pracowników i utratą utrzymania dla skarżącego i jego rodziny oraz pracowników. W ocenie Sądu skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, iż na skutek wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzestał jedynie na stwierdzeniach, nie znajdujących pokrycia w materiale dowodowym i na potwierdzenie których skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności uprawdopodabniających, o prowadzeniu działalności gospodarczej, której funkcjonowanie jest wprost uzależnione od możliwości prowadzenia przez skarżącego pojazdu, zaś pozbawienie go tej możliwości będzie skutkowało koniecznością nawet zakończenia działalności. Nie przedstawiono celem uprawdopodobnienia powyższych twierdzeń żadnych danych, dokumentów, ani innych środków, które wskazywałyby na prawdopodobieństwo wystąpienia opisanych, dalekoidących skutków. W szczególności budzą one wątpliwości w kontekście tego, iż poza kwestionowaniem orzeczeń organów skarżący nie poczynił żadnych innych kroków celem uzyskania ponownie absolutnie – jego zdaniem – niezbędnych mu uprawnień do kierowania pojazdem. Jak również biorąc pod uwagę, iż – jak wskazuje skarżący – pozbawienie go prawa jazdy może doprowadzić jego przedsiębiorstwo i rodzinę do "finansowego kryzysu" budzi wątpliwości fakt, iż skarżący w okresie zaledwie kilku miesięcy przekroczył maksymalną ilość punktów karnych (w większości przekraczając prędkość oraz wykonując manewr wyprzedzania na skrzyżowaniu, a zatem niewątpliwie ze świadomością konsekwencji tych wykroczeń), zaś starania w celu zmniejszenia liczby punktów podjął z opóźnieniem – tj. dopiero po wyczerpaniu limitu punktów. Skarżący nie uprawdopodobnił, aby zatrzymanie prawa jazdy wpłynęło na prowadzenie przez niego działalności – w szczególności, iż osobiste prowadzenie przez niego pojazdów jest warunkiem utrzymania działalności i nie może być w tej mierze zastąpiony, jak również, iż dochody z prowadzonej działalności są jedynymi źródłami utrzymani rodziny skarżącego. Nie uprawdopodobnił również, czy oraz ilu zatrudnia pracowników, których – wedle swoich twierdzeń musiałby zwolnić na skutek wykonania decyzji oraz czy w ogóle zwolnienia takie pozostawałyby w związku z zabraniem skarżącemu prawa jazdy. Ponadto Sąd wskazuje, iż rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepubl.) (por. komentarz do art.61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Reasumując, Sąd stwierdza, iż przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, iż wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. ja