IV SA/Po 294/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie NSA Paweł Miładowski ( spr ) WSA Bożena Popowska Protokolant st.sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi Czesławy M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 19 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę /-/B. Popowska /-/J. Stankowski /-/P. Miładowski Wnioskiem z [...] września 2008r. [...] wystąpił o zameldowanie go na pobyt stały w lokalu położonym przy ul. [...]. Podał, że we wskazanym mieszkaniu przebywa wraz z żoną, dziećmi i teściową – która będąc najemcą tego lokalu, nie chce potwierdzić jego pobytu. Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2009r. Prezydent [...] w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006r., nr 139, poz. 993 ze zm., dalej: u.e.l.) orzekł o zameldowaniu [...] na pobyt stały w lokalu przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca od 17 lat mieszka w przedmiotowym lokalu wraz z żoną i dziećmi. Ma tam swoje centrum życiowe – wszystkie rzeczy osobiste i nie posiada innego miejsca zamieszkania. Tam też spożywa posiłki, wraca po pracy i sypia. Dotychczas nie zameldował się, gdyż jego teściowie nie wyrażali na to zgody. Okoliczność zamieszkiwania wnioskodawcy potwierdziła też jego teściowa [...] – najemczyni lokalu. Brak zgody na zameldowanie zięcia uzasadniała ona jego nieodpowiednim zachowaniem i konfliktem istniejącym między nimi. Fakt przebywania wnioskodawcy w przedmiotowym lokalu potwierdziły [...] i częściowo [...]. Córka [...] –[...] potwierdziła, że jej mąż [...] od 17 lat przebywa we wskazanym lokalu, z roczna przerwą między [...] . kiedy to wyprowadzili się ze względu na chorobę jej ojca. Podkreśliła, że partycypują w kosztach utrzymania rzeczonego lokalu. Organ wskazał na treść art. 10 ust. 1 u.e.l. i art. 29 ust. 1 u.e.l. – w skazując na istnienie obowiązku meldunkowego skorelowanego z obowiązkiem podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu, do potwierdzenia faktu pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy. Uznano, że w odniesieniu od wnioskodawcy spełniona została przesłanka przebywania w lokalu przy ul. [...], wobec czego na podstawie art. 47 ust. 2 u.e.l. orzeczono o jego zameldowaniu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] podnosząc zarzut naruszenia art. 7, 8, 9 i 13 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 85 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Skarżąca podała, że istnieje konflikt między nią, a jej zięciem. Podtrzymała stanowisko wyrażone w przesłuchaniu jej przed organem I instancji i podważyła zeznania świadków, twierdząc że [...] nie mieszka na stałe w przedmiotowym lokalu. Wojewoda Wielkopolski decyzją nr [...] z [...]. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Biorąc pod rozwagę dowody przeprowadzone w niniejszej sprawie organ odwoławczy przyjął, że wnioskodawca od 17 lat przebywa w lokalu przy ul. [...]. Dalej organ wskazał, że brak zgody na zameldowanie nie ma znaczenia dla dopełnienia obowiązku meldunkowego, przeciwnie utrudnia wykonanie spoczywającej na wnioskodawcy czynności zameldowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art.1 §1 u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art.1 §2 u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z art. 4 pkt. 1 u.e.l. obowiązek meldunkowy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Według przepisu art. 6 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Sprawy administracyjne prowadzone w przedmiocie ewidencji ludności mają przy tym na celu wyłącznie potwierdzanie faktycznego miejsca pobytu stałego lub czasowego. Jedyną przesłanką warunkującą zameldowanie na pobyt stały – stanowiącą czynność o charakterze wyłącznie rejestracyjnym – jest zatem zamieszkiwanie w określonym miejscu z zamiarem stałego przebywania. Organy ewidencyjne nie są przy tym uprawnione do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania pod danym adresem. Samo zameldowanie, jako czynność materialno – techniczna, ma charakter deklaratoryjny, a więc ma potwierdzić istniejący stan faktyczny, wobec czego nie ulega wątpliwości, że dana osoba winna najpierw zamieszkać w określonym lokalu z zamiarem stałego pobytu, a następnie dokonać zameldowania w nim (por. wyrok NSA z 26.10.2000r., sygn. akt V SA 1793/00, publ.: LEX nr 54455; wyrok NSA z 06.08.1999r., sygn. akt V S.A. 3/99, publ.: LEX nr 49962 ). W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że wnioskodawca zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu zarówno w momencie składania wniosku o zameldowanie, jak i w chwili wydawania decyzji przez organy I i II instancji. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono bowiem, że [...] przebywa mieszkaniu ul. [...] od 17 lat wraz z żoną i dziećmi. Najemcą tego lokalu jest skarżąca – teściowa wnioskodawcy. Organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, przy czym podkreślić należy że sama skarżąca nie kwestionowała faktu przebywania wnioskodawcy w rzeczonym lokalu od 17 lat. Z akt nie wynika również, aby pobyt [...] był wynikiem samowoli, skoro zamieszkiwał tam od momentu zawarcia zawiązku małżeńskiego z córką skarżącej i partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania. Okoliczności te są w istocie bezsporne i znajdują odbicie w zeznaniach skarżącej. Organy administracji publicznej mają wynikający z art. 47 ust. 1 u.e.l. obowiązek dokonać na podstawie zgłoszenia zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. w przypadku wątpliwości co do danych wskazanych w zgłoszeniu, rozstrzyga właściwy organ gminy. Organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w przedmiocie zgłoszenia [...] słusznie stwierdziły, że została spełniona przesłanka konieczna do zameldowania osoby na pobyt stały pod danym adresem. Nie mają przy tym znaczenia podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące tytułu prawnego do rzeczonego lokalu, ani fakt pozostawania skarżącej w konflikcie z wnioskodawcą. Kwestie tego typu nie mogą bowiem stanowić przedmiotu badania organów ewidencyjnych, które wyjaśniają – jak wskazano powyżej – jedynie obiektywną kwestię faktycznego zamieszkiwania pod danym adresem. Nie ma wątpliwości, że wnioskodawca przebywał w danym lokalu przez okres ponad 3 miesięcy, wraz z żoną i dziećmi ustanawiając tam swoje centrum życiowe. Wystąpiła zatem konieczna przesłanka zameldowania na pobyt stały określona w art. 9 ust. 2a u.e.l. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. /-/B. Popowska /-/J. Stankowski /-/P.Miładowski za nieobecnego Sędziego /-/J.Stankowski KP