IV SA/Po 302/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2011r. skargi D.W. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] w przedmiocie w uzupełnienia decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. D.W. pismem z dnia 27 lutego 2011r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, w której wniósł o nakazanie i zobowiązanie Wojewody Wielkopolskiego do zobowiązania Zarządu Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu do złożenia zabezpieczenia wierzytelności wymienionej w umowie pożyczki z dnia [...] września 2003r. na rzecz wierzycieli przez złożenie czeku lub weksla in blanco należycie wypełnionego i podpisanego. W skardze wniesiono również o uzupełnienie postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...].02.2011r. nr [...]. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada m.in., czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Z powyższego obowiązku Sądu nie zwalnia wezwanie Skarżącego o wpis, w sytuacji gdy skarga nie jest objęta zakresem postępowania przed sądem administracyjnym. Na wstępie stwierdzić należy, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) nie zna trybu uzupełnienia zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, iż zasadnym jest przyjęcie, że skarżący wniósł skargę na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...].02.2011r. nr [...]. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 1 ppsa, sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których na mocy przepisów szczególnych stosuje się przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zakres orzekania sądów administracyjnych określony został w art. 3 § 1 – 3 ppsa, z którego wynika, iż zakres sądowej kontroli sprawowanej przez te sądy ograniczony został do kontroli działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 §2 powołanej wyżej ustawy, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie lub też rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; inne niż decyzja czy postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty nienormatywne organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty prawa miejscowego, akty nadzoru nad działalności organów jednostek samorządu terytorialnego, bezczynność organów w określonych przypadkach. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu spraw objętych zakresem kognicji sądów administracyjnych, bowiem na postanowienie wydane w trybie art. 111 § 1 kpa nie służy zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Ponadto z uwagi na to, że decyzja o uzupełnieniu decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1783/98, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07). Ponieważ kpa nie przewiduje możliwości wniesienia odwołania od decyzji uzupełniającej, ani zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną (art. 3 § 3 ppsa). Kognicją sądów administracyjnych nie jest również objęte zobowiązanie Zarządu Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu do złożenia zabezpieczenia wierzytelności. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa odrzucił skargę. W związku z powyższym nie zasługuje również na uwzględnienie wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z przepisem art. 247 ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przez "oczywistą bezzasadność" rozumie się sytuację, w której bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa w sposób oczywisty, jasny i jednoznaczny wykluczają uwzględnienie skargi. Oczywista bezzasadność skargi może wynikać m.in. z przyczyn procesowych, do których zalicza się sytuację, gdy nie ulega wątpliwości, że skarga jest niedopuszczalna, a więc kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ppsa. Skoro więc Sąd nie mógł merytorycznie rozpoznać zarzutów skargi, to zasadnym jest zastosowanie art. 247 ppsa. Należy również podkreślić, że odmowa przyznania stronie skarżącej prawa pomocy na podstawie art. 247 ppsa w żadnym razie nie pozbawia strony, w niniejszej sprawie, konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Podkreślić trzeba bowiem, że wniosek skarżącego dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych, a nie ustanowienia pełnomocnika. Rozpatrywanie wniosku skarżącego w sytuacji oczywistej bezzasadności skargi byłoby zupełnie niecelowe, gdyż niezależnie od tego czy strona zostałaby zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu czy też nie, to bez żadnych wątpliwości skarga i tak byłaby odrzucona. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 247 ppsa, orzekł, jak w pkt 2 sentencji postanowienia. ja