IV SA/Po 303/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus ( spr ) WSA Bożena Popowska Protokolant St. sekr. sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 lipca 2009 r. sprawy ze skargi K. W., S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy o d d a l a s k a r g ę /-/B.Popowska /-/I.Kucznerowicz /-/E.Makosz-Frymus Dnia (...) (data prezentaty urzędu) wpłynął, do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P., wniosek A. i K. M. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego, z funkcji mieszkalnej na funkcję biurowo-handlową. Wniosek dotyczył "bliźniaka" Wnioskodawców, przez nich zamieszkałego i znajdującego się na działce mieszkalno-warsztatowej przy ul. P. (...) w P. Wnioskodawcy określili dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu oraz istniejącą na terenie działki zabudowę jako mieszkalno-warsztatową, natomiast przewidywaną inwestycję jako zabudowę biurowo-handlową o powierzchni ok. (...) m2, zlokalizowaną w trzech pomieszczeniach, przy powierzchni zabudowy (...) m2 znajdującej się na 3 kondygnacjach (w tym jednej podziemnej). Decyzją z dnia (...) nr (...) (...), działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Kierownik Oddziału Urbanistyki III, na podstawie art. 59 ust. 1-2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym), ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Określono następujące warunki: funkcja zabudowy: biurowo-handlowa, adaptacji podlega (...) m2 powierzchni budynku mieszkalnego (w tym część piwnicy), pełne potrzeby parkingowe należy zapewnić na terenie działki inwestora. Planowana inwestycja nie wpłynie na linię zabudowy, nie ulegnie zmianie geometria dachu, szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. W decyzji wskazano na ustalenia przeprowadzonej wizji w terenie oraz dokonanej analizy urbanistycznej, zgodnie z którymi w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zarówno wolnostojąca i bliźniacza oraz zabudowa biurowo-handlowo-usługowa w budynkach wolnostojących lub zabudowaniach zlokalizowanych w tylnych częściach działek. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że spełnione są przesłanki ustalenia warunków zabudowy. Nieruchomość usytuowana jest na obszarze, na którym obecnie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawcy udokumentowali, iż do przedmiotowej działki istnieje dostęp z ul. P. i z ul. G.. Zarząd Dróg Miejskich wykluczył możliwość parkowania w pasie drogowym ul. P. Działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z art. 61 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Od opisanej decyzji odwołanie wnieśli K. i S. W., właściciele sąsiedniej nieruchomości. Wskazali, że kwestionowana decyzja jest niejasna i sprzeczna z załączonymi do niej dokumentami oraz wykracza poza ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie nie ma ustaleń, jaka jest powierzchnia całkowita budynku mieszkalnego, wniosek dotyczy powierzchni (...) m2 zaś na planie zaznaczono, w sumie, powierzchnię przeszło (...) m2. Na planie domu z (...) r. dwa pomieszczenia piwniczne o pow. około (...) m2 są wskazane jako magazyn, zatem już od 9...) lat nie są wykorzystywane dla celów mieszkaniowych. Łączna powierzchnia niemieszkalna wynosić będzie około (...) m2, czyli przeszło 50% powierzchni użytkowej budynku jednorodzinnego. Organ I instancji tych sprzeczności nie zauważa wskazując w decyzji, że adaptacji na cele biurowe podlega (...) m2, bez wskazania, jaka powierzchnia podlega adaptacji na cele handlowe. W kwestionowanej decyzji nie została podniesiona kwestia dodatkowych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Na pewno jest to zwiększony hałas oraz zwiększony ruch samochodowy. Nie zajęto się parametrami akustycznymi. Dotychczas prowadzona, przez obie strony działalność: stolarska i galwanizerska jest już i tak bardzo uciążliwa i rodzi konflikty. Decyzją z dnia (...) nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej Kolegium), działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. u. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu napisano lakonicznie, że zamierzenie dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego, w zabudowie bliźniaczej. Planowana zamiana sposobu użytkowania dotyczy zamiany charakteru z mieszkalnego na pomieszczenia biurowo-handlowe dwóch pokoi na piętrze, dwóch pokoi na parterze oraz jednego pomieszczenia piwnicznego. Żaden przepis prawa nie uzależnia możliwości wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tego typu zamierzenia, od występowania większej ilości zrealizowanej tak zabudowy. Zarzut dotyczący przekroczenia wielkości zmienianej powierzchni nie jest przedmiotem badania na tym etapie postępowania. Co do zasady pomieszczenia piwniczne nie są liczone do powierzchni mieszkalnej, ale do powierzchni pomocniczych (użytkowych) tak samo jak powierzchnie klatek schodowych. Ponadto zmiana części pomieszczeń mieszkalnych na niemieszkalne, odbywająca się w celach poprawy działania istniejącego zakładu meblarskiego, nie jest równoznaczna ze zwiększeniem intensywności produkcyjnej i wzrostem uciążliwości. Sam wpływ potencjalnych uciążliwości jest badany na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. i S. W. napisali, że zaskarżona decyzja narusza ich prawa do korzystania i zamieszkiwania w sposób niezakłócony. Już obecnie wzajemne przenikanie hałasów prowadzi do nieporozumień sąsiedzkich. Odsyłanie do etapu pozwolenia na budowę zostało określone jako nieporozumienie, gdyż prowadzenie działalności handlowej nie zawsze musi wiązać się z przebudową wymagającą pozwolenia. Zaskarżona decyzja nie wyjaśnia też podniesionych w odwołaniu wątpliwości co do rzeczywistej wielkości powierzchni, która ma zostać przekształcona. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu przedstawiając zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji Kolegium, która to decyzja utrzymała w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, Skarżący w niedostatecznym stopniu uwzględnili charakter i istotę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa. Zaskarżona decyzja oparta została na przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także, między innymi, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z ustaleń organu I instancji wynika, że dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa działka (jak również nieruchomość skarżących) nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że podstawowym instrumentem prawnym kształtowania przestrzeni jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Prócz ustalenia przeznaczenia terenu i rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, rozstrzyga on o sposobie zagospodarowania i warunkach zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Dopiero w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego funkcje aktu określającego sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, którego dotyczy zamierzona inwestycja, przejmuje decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi przy tym praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy (art. 63 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Sąd w pełni podziela pogląd zawarty w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w Krakowie z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/kr 1179/08 (dostępny w Bazie Orzeczeń na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego) zgodnie z którym przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzje o warunkach zabudowy stanowią określony ustawowo sposób kształtowania prawa własności, które podlega ochronie na podstawie art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.). Rozwinięcie zasady ochrony własności następuje w art. 64 ust. 3 Konstytucji stanowiącym, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Zakres badania sprawy przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy wyznaczony jest przez treść, jaką decyzja ta powinna zawierać, zgodnie z art. 54 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak również przez funkcję, jaką omawiana decyzja spełnia w procesie inwestycyjnym. Przede wszystkim celem decyzji jest stwierdzenie, czy inwestycja jest dopuszczalna w świetle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a następnie konkretyzacja warunków i zasad realizacji zamierzenia inwestycyjnego, którego rodzaj i cechy określone zostały we wniosku. W ocenie Sądu złożony w sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu odpowiadał wymogom art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji ustalił krąg osób mających status strony. Z akt administracyjnych wynika, że za strony uznano właścicieli (współwłaścicieli) działek sąsiednich, co ustalono na podstawie kopii mapy i danych o ewidencji gruntów (k. 12,17). Osoby te wzięły czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Kierując się treścią art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację inwestycji. Stwierdzono, że warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu zostały łącznie spełnione. Są to następujące wymogi: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Fakt dokonania analizy znalazł wyraz w treści rozstrzygnięcia, które w punkcie I w sposób szczegółowy konkretyzuje wymagania dotyczące nowej zabudowy (adaptacji). W tym miejscu, nawiązując do argumentów zawartych w skardze, warto wskazać na obowiązek stosowania przez projektanta, w trakcie opracowywania projektu budowlanego, obok przepisów oraz zasad wiedzy technicznej, również ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, - art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. u. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm., dalej prawo budowlane). Jak już zaznaczono, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa. Zatem dopiero na etapie starania się przez Wnioskodawców o pozwolenie na budowę analizowane będą, przez organy administracji, kwestie związane między innymi z adaptowaną powierzchnią oraz lokalizacją adaptowanej powierzchni w ramach budynku, a które to kwestie zostały już podniesione przez Skarżących. W ocenie Sądu konkluzje zawarte w decyzji o warunkach zabudowy znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym i poczynionych ustaleniach faktycznych, dotyczących obszaru analizowanego, rozumianego jako teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588). W rozpatrywanej sprawie istotnymi ustaleniami analizy urbanistycznej były ustalenia w zakresie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu przez co należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu, zgodny z przepisami odrębnymi (§ 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaznaczono, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca i bliźniacza oraz zabudowa biurowo-handlowo-usługowa w budynkach wolnostojących lub zabudowaniach zlokalizowanych w tylnych częściach działek. Warto zaznaczyć i to, że chociaż organy administracji nie wspomniały o tym w swoich decyzjach, na obu działkach mających wspólną granicę z działką wnioskodawców – w tym na działce Skarżących – również jest prowadzona działalność gospodarcza. Nie znajdując sprzeczności z prawem projektowanej adaptacji, organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sąd stwierdza, że dokonano prawidłowego ustalenia w sprawie. Warto zaznaczyć ograniczoną skalę projektowanego zamierzenia inwestycyjnego (zmiana sposobu użytkowania bez zmiany gabarytów budynku istniejącego) w związku z czym parametry architektoniczne nie ulegną zmianie. Warto również podkreślić tą część uzasadnienia decyzji organu I instancji, która powołując się na analizę urbanistyczną, wykazała istnienie zabudowy biurowo-handlowo-usługowej. W ocenie Sądu brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy, skoro projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Sąd podkreśla, że wbrew argumentowi zawartemu w skardze a zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści organ I instancji zamieścił zresztą w swojej decyzji. Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonej decyzji trzeba uznać, że stwierdzenie przez organy obu instancji spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym znajduje oparcie w wynikach analizy, stanowiących część tekstową załącznika decyzji oraz w części graficznej załącznika, jak też w pozostałej dokumentacji zebranej w sprawie. Nie budzą zastrzeżeń zawarte w decyzji organu I instancji stwierdzenia co do spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zważywszy na biurowo-handlowy cel adaptacji bezspornie należy uznać dotychczasowe uzbrojenie terenu za wystarczające, skoro było wystarczające dla celów mieszkalnych. Ponadto Zarząd Dróg Miejskich uzgodnił inwestycję w zakresie obsługi komunikacyjnej (k. 36). W ocenie Sądu brak jest podstaw aby podważyć ocenę organów administracji, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Katalog przepisów odrębnych, przez pryzmat których należy ocenić zgodność planowanej inwestycji, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń oraz rodzaju przedmiotowej inwestycji. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania trzeba stwierdzić, że w przeprowadzonym przez organ I instancji postępowaniu nie wystąpiły uchybienia, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a wydana w sprawie decyzja o warunkach zabudowy - w swej treści - odpowiada wymogom z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnie więc ta decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd dostrzega natomiast naruszenia prawa dotyczące decyzji organu II instancji, choć nie są to naruszenia takie, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. I tak, wydając prawidłowe rozstrzygnięcie, o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, Kolegium w sposób lakoniczny i powierzchowny uzasadniło swoją decyzję. Merytoryczna część uzasadnienia jest krótka i chaotyczna. Mechaniczne przytoczenie treści art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bez wyjaśnienia celu poszczególnych przepisów, jest niewystarczające. Jako zbyt ogólnikowe należy uznać stwierdzenie, że zawarty w odwołaniu zarzut przekroczenia wielkości (...) m2 zmienianej powierzchni mieszkalnej na niemieszkalnej nie jest przedmiotem badania na tym etapie postępowania. To stwierdzenie nie oddaje istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a przez to również jest niewystarczające. Tymczasem, zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z tym Sąd wskazuje, że prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie stron postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron w uzasadnieniu rozstrzygnięcia o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy (art. 107 § 3 kpa). Konieczność taka związana jest z jednej strony z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą przekonywania (art. 11 kpa), z drugiej zaś z koniecznością umożliwienia sądowi administracyjnemu, do którego kierowana jest niniejsza skarga, przeprowadzenia kontroli legalności. Strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. To organy administracji są zobowiązane do czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 kpa). Pomimo popełnionego przez organ II instancji uchybienia, w postaci powierzchownego uzasadnienia decyzji, Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim to, że Kolegium wydało decyzję trafną. W ocenie Sądu dostrzeżone naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy, a zatem nie mogło być powodem do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.). Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze oraz w piśmie Skarżących z dnia (...) Sąd wskazuje, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie kontrola decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew stanowisku skarżących Sąd ocenia ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy jako jednoznaczne i konkretne. Podnoszone przez Skarżących zarzuty, dotyczące wykorzystywania przez Wnioskodawców poszczególnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym, nie mieszczą się w granicach tej sprawy. Jak wskazano wyżej, celem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie działań inwestora wobec nieruchomości, możliwych do podjęcia w świetle przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Skoro przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe i analiza prawna wykazały, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne, to obowiązkiem organu było określenie w decyzji zasad i warunków zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, które muszą być zrealizowane przy przeprowadzaniu inwestycji. Takiego określenia organ administracji dokonał. Warunki dla wnioskowanego zamierzenia zostały ustalone w sposób właściwy, kompleksowy i wyczerpujący. Podkreślenia wymaga, że organ orzekający nie mógł wkraczać w kompetencje innych organów i orzekać w kwestiach, które mogą stać się przedmiotem badań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. W związku z powyższym Sąd uznał, że organ odwoławczy postąpił trafnie utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. W konsekwencji skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. za nieobecnego Sędziego /-/ B. Popowska /-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz-Frymus /-/B. Popowska mb