IV SA/Po 318/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi SZ. Spółka z o.o. w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zgodności budowy z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Dnia [...] stycznia 2010 r. G. Sz. - Pełnomocnik Sz. Sp.z o.o., zgłosił zamiar rozpoczęcia budowy montażu reklamy- budowy tymczasowego nośnika reklamy – ekranu LED na okres do 120 dni o pow. ok. 20 m2 na terenie działki nr [...] ark. [...] obręb R., położonej w P.przy ul. K. [...] (k. 1-4 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2010 r.) Prezydent Miasta P. (dalej Prezydent Miasta), na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 6 p. 2 ustawy z 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 156/06/1118 ze zm., dalej Pr. bud. bądź Prawo budowlane) i art. 104 kpa zgłosił sprzeciw do wskazanego wyżej zgłoszenia. W uzasadnieniu podano, ze zgłoszenie dotyczy budowy wolnostojącego, tymczasowego nośnika reklamy-ekranu LED o powierzchni około 20 m² na okres 120 dni na terenie działki przy ul. K. [...] w P. (działka nr [...] ark. [...] obręb R.), co narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "R.-Ł." część [...] w P. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta P. nr [...] z [...] lipca 2009 r. opublikowanego w Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr [...] r. (dalej Plan). W § 6 ust. 5 Planu wskazano, że w zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych ustala się sytuowanie reklam wyłącznie na elewacjach budynków oraz dopuszcza lokalizację na garażach wielopoziomowych. W związku z tym, że budowa owego obiektu jest niezgodna z Planem (art. 30 ust. 6 p. 2 Pr. bud.), a w miejscu, w którym ma zostać wybudowany tymczasowy obiekt budowlany, taki obiekt już istnieje, zgłoszenie sprzeciwu jest zgodne z art. 30 ust. 6 p. 3 Pr. bud. (k. 13 akt administracyjnych). W odwołaniu od decyzji z [...] stycznia 2010 r. Spółka wniosła o jej uchylenie w trybie art. 132 kpa wskazując, że planowana instalacja ekranu LED o powierzchni ok. 20 m² na okres 120 dni ma nastąpić w miejscu, w którym usytuowana jest reklama, która zostanie zdemontowana bezpośrednio przed zainstalowaniem ekranu LED (k. 8 akt Wojewody). Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lutego 2010 r.) Wojewoda W. (dalej Wojewoda) na podstawie art. 138 § 1 p. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu wskazano, że teren, na którym Spółka zamierza umieścić tablicę informacyjną (działka nr [...]ark. [...] obr. R.), oznaczony jest na rysunku Planu symbolem 3U. Plan w § 6 ust. 5 ustala dla tego terenu w zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej, sytuowanie reklam wyłącznie na elewacjach budynków z dopuszczeniem lokalizacji reklam na garażach wielokondygnacyjnych. Planowane przedsięwzięcie polega natomiast na budowie wolnostojącego nośnika reklamy. Przywołując art. 3 ust. 1, art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80/03/717 ze zm., dalej upzp) i art. 30 ust. ust. 6 p. 2 Pr. bud., sprzeciw Prezydenta Miasta ma potwierdzenie w obowiązujących przepisach (k. 10-12 akt Wojewody). W skardze na decyzję z [...] stycznia 2010 r. pełnomocnik Spółki adwokat P. S. (dalej Pełnomocnik) zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 7 i 77 kpa polegające na dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych, a przejawiające się w uznaniu, że fakt umiejscowienia innej reklamy uniemożliwia instalację ekranu LED o powierzchni ok. 20 m² na okres do 120 dni, gdy prawidłowe dokonanie ustaleń faktycznych w tym zakresie winno doprowadzić do wniosku, że ekran LED zostanie zainstalowany na miejscu, w którym usytuowana jest dotychczasowa reklama; § 6 ust. 5 Planu, przejawiające się w uznaniu, że przepis ten uniemożliwia zainstalowanie ekranu LED o powierzchni ok. 20 m² (k. 3-5 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji (k. 14-15 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269 ze zm., dalej usa) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm., dalej ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Kontrola sądów administracyjnych sprowadza się do zbadania, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych. Skarżąca błędnie zarzuca decyzji z [...]lutego 2010 r. naruszenie "art. 7 i art. 77" kpa, bowiem tak skonstruowany w skardze z dnia [...] marca 2010 r. zarzut stanowi w istocie nie zarzut naruszenia prawa procesowego, które to naruszenie miałoby skutkować błędnymi ustaleniami faktycznymi, lecz zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci błędu w subsumcji (art. 30 usr. 6 p. 3 Pr. bud.; odpowiednio – J. Krajewski w: "Kpc z komentarzem" W. Pr. 1989 t. 2 s. 606 uw. 15). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że poczynionych ustaleń faktycznych nie można kwestionować przez twierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa materialnego (wyrok NSA z 3.3.2010 r., II OSK 481/09); podobnie jak zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być realizowany przez zarzut dokonania błędnych ustaleń faktycznych. Za taką kwalifikacją tego zarzutu (k. 3-4 akt sądowych) przemawia także to, że ani w odwołaniu, ani w skardze (opracowanej przez profesjonalnego Pełnomocnika), Skarżąca nie naprowadza żadnego dowodu, mającego prowadzić do odmiennych ustaleń, niźli dokonane przez organy administracji publicznej obu instancji. Postulowane w skardze ustalenie: "...planowana przez inwestora instalacja ekranu LED o powierzchni ok. 20 m2 na okres 120 dni ma nastąpić na miejscu, w którym usytuowana jest dotychczasowa reklama" (k. 5 akt sądowych), odpowiada prawidłowemu, zawartemu w uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2010 r. Prezydenta Miasta ustaleniu, że "w miejscu w którym ma zostać wybudowany wskazany w ww zgłoszeniu tymczasowy obiekt budowlany taki obiekt już istnieje" (k. 13 akt Prezydenta). Tym "obiektem już istniejącym" w tym miejscu, jest właśnie "dotychczasowa reklama". Jedynie na marginesie należy podnieść, że organy obu instancji oparły sprzeciw na art. 30 ust. 5 i ust. 6 p. 2 Pr. bud. (przywołanym przez Prezydenta Miasta w sentencji decyzji z [...] stycznia 2010 r., a Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji); przepis art. 30 ust. 6 p. 3 Pr. bud. Prezydent Miasta przywołał jedynie jako dodatkowy argument w uzasadnieniu decyzji I instancji. Plan miejscowy jest podstawowym narzędziem regulacji zagospodarowania przestrzennego. Zawiera przepisy powszechnie obowiązujące w zakresie przeznaczenia terenu, zagospodarowania i warunków zabudowy, stanowiące bezpośrednią podstawę do wydawania decyzji budowlanych oraz wywłaszczania gruntów na cele publiczne. Zgodnie z art. 14 ust. 8 upzp, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Konstytucja RP w rozdziale III wymienia źródła powszechnie obowiązującego prawa RP: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego. Te ostatnie są aktami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji). Warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Ustalenia planu miejscowego mimo, że odnoszą się do abstrakcyjnego adresata, regulują status prawny konkretnych nieruchomości położonych na obszarze planu. W tym ujęciu plan miejscowy jest jakby zbiorem aktów indywidualnych, ustalających warunki zabudowy konkretnych nieruchomości, podjętym w drodze uchwały rady gminy (wyrok SN z 22.2.2001 r., III RN 203/00, OSNP 20/01/606; uchwała 5 Sędziów NSA z 3.X.2000 r., OPK 13/00, ONSA 2/01/63). Skutki prawne uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są znaczące zarówno dla gminy, jak i dla właścicieli nieruchomości i inwestorów. Ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w planie miejscowym umożliwia wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę bezpośrednio na podstawie planu, bez potrzeby poprzedzania wydania tej decyzji uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 1 i 2 upzp). Plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej (red. Z.Niewiadomski (w:) K. Jaroszyński, Z. Niewiadomski, A. Szmytt, Ł Złakowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz". Wydanie 5. C. H. Beck 2009 s.136-137 nb 1, s. 140-141 nb 8, 9). W niniejszej sprawie Spółka w dniu [...] stycznia 2010 r. zgłosiła precyzyjnie określony zamiar wykonania inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego, tymczasowego nośnika reklamy – ekranu LED o powierzchni 20 m² na okres 120 dni na terenie działki przy ul. K. [...] w P. (działka nr [...] ark. [...] obręb R.), zgodnie z art. 30 ust. 1 p. 2 Pr. bud., który stanowi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 wykonanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 p. 1, 4-6 oraz 9-13. W myśl art. 29 ust. 2 p. 6 Pr. bud., pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że teren, na którym Spółka zamierza umieścić nośnik reklamy, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "R.-Ł." część [...]w P. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z [...] lipca 2009 r. (Dz. Urz. Woj. [...]), w którym oznaczono ów teren symbolem 3U jako teren o zabudowie usługowej (k. 1-6 akt Wojewody). W § 6 ust. 5 p. 1 i 2 Planu wskazano, że w zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych ustala się sytuowanie reklam wyłącznie na elewacjach budynków, w sposób nie przysłaniający detali wystroju architektonicznego, przy czym powierzchnia reklam nie może przekroczyć powierzchni danej elewacji, z uwzględnieniem pkt 2; dopuszczenie lokalizacji reklam na garażach wielokondygnacyjnych, przy czym powierzchni reklam nie może przekroczyć powierzchni danej elewacji. Zgodnie z art. 30 ust. 6 p. 2 Pr. bud. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Prezydent Miasta prawidłowo ustalił stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonał oceny zgłoszonego zamiaru inwestycyjnego wskazując, że owa inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z Planem instalacja reklam możliwa jest wyłącznie na elewacjach budynków i na garażach wielokondygnacyjnych, natomiast w Planie nie ma mowy o reklamach wolnostojących. Tak skonstruowana norma prawna zawiera w sobie zakaz sytuowania reklam w sposób odmienny, niż określony w § 6 ust. 5 Planu. Już z tego powodu organu obu instancji, związane tym ustaleniem Planu, obowiązane były zgłosić sprzeciw (red. Z. Niewiadomski w: "Prawo budowlane. Komentarz" C.H. Beck 2009 s. 383 nb 14). Twierdzenie Skarżącej, że ekran LED zostanie zainstalowany w miejscu, w którym usytuowana jest dotychczasowa reklama nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem Spółka nie wykazała, by dotychczasowa reklama została legalnie zainstalowana po wejściu w życie Planu, który nie zezwala na takie sytuowania reklam. W świetle wniosku z [...] stycznia 2010 r. i załączonych doń rysunków, nie ulega wątpliwości, że zamiar inwestora nie ogranicza się jedynie do zmiany treści reklamy, a wiąże się z budową nowej konstrukcji – tymczasowego nośnika reklamy – ekranu LED o pow. ok. 20 m2, której do tej pory w miejscu posadowienia dotychczasowej reklamy nie było. Organy administracji prawidłowo dokonały subsumcji zgromadzonego materiału dowodowego i dekodowały normę z przepisu § 6 ust. 5 Planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że ma moc wiążącą tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą stosunek krytyczny, dopóki nie zostanie zmieniony. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przedmiotem oceny przez sąd w granicach skargi złożonej na konkretną decyzję organu administracyjnego. Jeżeli Spółka uzna, że ustalenia planu miejscowego naruszaj Jej interes prawny, może po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżyć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. 142/01/1591 ze zm.). Ponieważ zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca Prezydenta Miasta P. nie naruszają prawa materialnego ani procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.