IV SA/Po 338/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Anna Jarosz /spr/ WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta P. (zwany dalej: Prezydent), na podstawie art. 150 § 1 oraz art. 149 § 3 i § 4 w związku z treścią art. 148 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej: Kpa), w związku z postanowieniem Wojewody (zwanego dalej: Wojewoda) z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]), po rozpatrzeniu wniosku W. W. (zwanego dalej: skarżący) z dnia [...] lipca 2015 r., o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] znak: [...] (przeniesionej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz zmienionej decyzjami: nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.; zwanej dalej: Pozwolenie na budowę) o pozwoleniu na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami towarzyszącymi - Etap II obejmujący budynki nr [...], [...], [...] przy ul. [...] - dz. nr [...] i [...] ark. [...], obręb W. (powstałe z podziału dz. nr [...]), dz. nr [...] i [...] ark. [...], obręb W. (powstałe z podziału dz. nr [...]), dz. nr [...] i [...] ark. [...] obręb W. (powstałe z podziału dz. nr [...])) w P. - odmówił wznowienia postępowania w ww. sprawie. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ opisał na wstępie stan faktyczny sprawy wskazując, że w związku ze złożeniem ww. wniosku o wznowienie postępowania, pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wezwano wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień poprzez: 1) wskazanie okoliczności oraz źródła powzięcia informacji (w dniu [...] lipca 2015 r.) o wydaniu ww. Pozwolenia na budowę oraz wskazanie wszelkich dowodów poświadczających dochowania terminu określonego w art. 148 Kpa w kontekście następujących faktów: projekt zagospodarowania terenu dla całości inwestycji (wszystkich trzech etapów) zatwierdzony został decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. (znak: [...]), zatem plany inwestycyjne dewelopera były znane od 10 lat; zgłoszenie rozpoczęcia budowy etapu II nastąpiło [...] maja 2011 r. , a na terenie budowy umieszczono tablicę informacyjną (zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane); budynki stanowiące etap II zostały oddane do użytkowania kolejnymi decyzjami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (zwanego dalej: PINB) nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], z dnia [...] grudnia 2014 r. i nr [...], z dnia [...] lutego 2015 r., zatem budowa II etapu jest zakończona od ponad 6 miesięcy 2) wykazanie (na gruncie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane) interesu prawnego legitymującego wnioskodawcę do udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją o Pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, że w dniu [...] września 2015 r. do organu wpłynęła odpowiedź pełnomocnika skarżącego. Kolejno organ wywodził, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa następuje tylko na żądanie strony (art. 147 Kpa). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji i wynosi on 1 miesiąc (art. 148 § 2 Kpa). Sformułowanie "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała, lub bez trudu mogła pozyskać, informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Organ zwrócił uwagę, że art. 148 § 2 nie wymaga dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i jej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może mieć miejsce dopiero po jej doręczeniu. Na kanwie powyższych rozważań organ wskazał, że budowa II etapu inwestycji poprzedzona była zatwierdzeniem projektu zagospodarowania terenu dla całości inwestycji (wszystkich trzech etapów) decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. (znak: [...]). Wnioskodawca, jak wynika z pisma datowanego na [...] września 2015 r., jest właścicielem lokalu w jednym z budynków stanowiących etap I tej inwestycji, tj. położonego w bezpośrednim sąsiedztwie placu budowy. Brak jest zatem, w ocenie organu, wiarygodnej przesłanki, aby uznać, że wnioskodawca nie wiedział o planach inwestycyjnych dewelopera, związanych z realizacją kolejnych etapów inwestycji, a zwłaszcza o wydanej decyzji, która stała się podstawą do wzniesienia budynku, w którym zakupił lokal. Zgłoszenie rozpoczęcia budowy etapu II nastąpiło [...] maja 2011 r., a na terenie budowy umieszczono tablicę informacyjną (zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane), jak wynika z wpisu do dziennika budowy z dnia [...] stycznia 2012 r., zatem dane o konkretnej decyzji były już wtedy dostępne. Mimo wezwania organu wnioskodawca nie wykazał istnienia przeszkody uniemożliwiającej zapoznanie się z treścią informacji na tablicy budowy, w szczególności, iż budowa ta trwała przez lata. Organ wskazał również, że wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika wnioskodawcy, iż nie wiedział on o istnieniu pozwolenia na budowę budynków, które zostały oddane do użytkowania kolejnymi decyzjami PINB nr [...] z dnia [...], listopada 2014 r., nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. i nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., są w ocenie organu nieprzekonywujące, w szczególności dlatego, że wymóg uzyskania pozwolenia na budowę wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego od wielu lat. Organ nadmienił również, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie zmieniała zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, wobec czego jedynymi stronami w postępowaniu byli inwestor oraz właściciel terenu (ówczesnych działek nr [...], [...], [...] ark. [...] obręb W. w P.), na którym budynki stanowiące etap II miały zostać zrealizowane. Wskazano, że zdaniem skarżącego - on również był stroną postępowania zakończonego ww. decyzją. Wskazuje, iż na działce sąsiedniej (nr [...] - obecnie stanowiącej dz. nr [...], [...] i [...]), rozpoczęły się roboty budowlane. Jednak opisane w piśmie jego pełnomocnika wykazanie interesu prawnego w sprawie jest, zdaniem organu, mało wiarygodne. Na działce nr [...] inwestor przewidział usytuowanie miejsc parkingowych dla obsługi I, II i III etapu inwestycji, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. (znak: [...]), na podstawie umowy z właścicielem tej działki. Organ wskazał, że z danych będących w posiadaniu Wydziału Urbanistyki i Architektury wynika, że dla dz. nr [...], stanowiącej część dz. nr [...], na której fizycznie usytuowany był parking, wydana została decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji kubaturowej. Nie upoważnia to jednak organu do odmowy wydania pozwolenia na budowę kolejnego etapu inwestycji na terenach sąsiednich, jeżeli inwestor wskazuje zachowanie ustaleń dotyczących zapewnienia miejsc parkingowych. Samo uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie upoważnia również do prowadzenia robót budowlanych. Podsumowując, organ stwierdził, że działka nr [...] nie była objęta decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...], zatem jej zagospodarowanie nie było przedmiotem projektu budowlanego zatwierdzanego powyższą decyzją. Zatem, w ocenie organu, wnioskodawca nie uprawdopodobnił należycie wskazanego przez siebie terminu dowiedzenia się o decyzji, warunkującego wznowienie postępowania, a w szczególności nie wykazał istnienia przeszkód, które przez lata nie pozwoliły mu zapoznać się z treścią informacji na tablicy budowy, gdzie były dane o Pozwoleniu na budowę. Według organu zatem, wobec złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie po terminie określonym w art. 148 Kpa, przez podmiot do tego nie uprawniony, wznowienie postępowania w sprawie jest niedopuszczalne. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący działając przez pełnomocnika, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie: art. 7 Kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 2 Kpa poprzez błędne ustalenie, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił wskazanego przez siebie terminu dowiedzenia się o Pozwoleniu na budowę, w sytuacji, w której informacje przez niego podane zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak i piśmie z dnia [...] września 2015 r. w sposób oczywisty wskazują na moment, w którym powziął on wiedze na temat przedmiotowej decyzji o tej decyzji był dzień wskazany w złożonym wniosku o wznowienie postępowania; art. 28 Kpa w zw. z art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego legitymującego go do udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją o Pozwoleniu na budowę, w sytuacji, w której mieszkanie wnioskodawcy znajduje się na działce, która jest w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji; Odnosząc się do uzasadnienia decyzji skarżący wskazał, że wnioskodawca do dnia poinformowania go przez jego pełnomocnika o przedmiotowej decyzji i o rozstrzygnięciu w niej zawartej nie miał wiedzy o decyzji będącej podstawą budowy II Etapu inwestycji. Zdaniem skarżącego sam fakt umieszczenia w dniu [...] stycznia 2012 r. na terenie budowy II etapu inwestycji tablicy informacyjnej nie świadczy o tym, że to właśnie w tym dniu wnioskodawca powziął wiadomość o decyzji i jej rozstrzygnięciu. Skarżący wskazał, że zgodnie z treścią art. 28 § 2 Prawa Budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W skarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., jako obszar oddziaływania obiektu wskazano jedynie przedmiotową nieruchomość. W ocenie skarżącego naruszono § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem na podstawie przytoczonego przepisu zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne oraz, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Realizacja miejsc postojowych musi mieć charakter trwały, a nie tymczasowy, np. tylko na czas budowy lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego, zaś kwestia ilości wymaganych miejsc postojowych powinna zostać rozstrzygnięta już w decyzji o warunkach zabudowy. Dalej skarżący wywodził, że organ I instancji umniejsza znaczenie inwestycji budowlanej na działce sąsiedniej nr [...] (obecnie działka ta została podzielona i nosi inne numery), podczas, gdy sam podaje, że na przedmiotowej działce nr [...] inwestor przewidział usytuowanie miejsc parkingowych dla obsługi I, II i III etapu inwestycji, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. znak: [...]). Skarżący wskazał również, że z poczynionych ustaleń wynika, że w decyzji nr tej (o warunkach zabudowy) zawarta była informacja o ilości wymaganych miejsc parkingowych. Już jednak w roku 2006 właściciel działki, na której znajdował się dzierżawiony przez inwestora parking, otrzymał decyzję z dnia [...] września 2006 r. (znak: [...]) o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego już w tym momencie wiadomo było, że działka, która dotychczas służyła do uzupełnienia brakujących miejsc parkingowych w przyszłości zostanie zabudowana. Mimo to została wydana pozytywna decyzja Pozwolenia na budowę, poprzestająca na jedynie na deklaracjach inwestora o zapewnieniu wymaganej liczby miejsc parkingowych. Zdaniem pełnomocnika, niewątpliwie pomiędzy wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r., a decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. doszło do zmiany stanu faktycznego, na podstawie którego wydano decyzje z dnia [...] sierpnia 2005 r. Jednocześnie pełnomocnik zastrzegł, że o powyższym "nie mógł wiedzieć" jego Mandant, a kwestia ta dotyczyła jego osoby bezpośrednio. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Wojewoda (zwany dalej: Wojewoda), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 j.t., zwanej dalej: Kpa), utrzymał się w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przeprowadzona przez organ odwoławczy kontrola legalności zaskarżonego postanowienia organu I instancji wykazała, że odpowiada ono przepisom prawa. Biorąc pod uwagę wyrażoną w art. 16 Kpa zasadę trwałości decyzji ostatecznych, zdaniem Wojewody, organ I instancji słusznie uznał, że wnioskodawca złożył podanie o wznowieni postępowania z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 148 Kpa zważywszy, że przyczyną określoną w podaniu była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w zw. z art. 148 § 1 Kpa i termin do złożenia podania o wznowienia postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ odwoławczy wskazał na znaczenie "dowiedzenia się o decyzji" w judykaturze i doktrynie wskazując, iż zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informację pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądanie wznowienia postępowania. Chodzi tu więc, według Wojewody, o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy. Jednocześnie zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu. Zdaniem Wojewody organ I instancji prawidłowo ustalił moment, w którym strona mogła dowiedzieć się o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym celu wezwał stronę skarżącą o złożenie wyjaśnień (pismo z dnia [...] sierpnia 2015 r.). Uzyskana w odpowiedzi na ww. wezwanie odpowiedź skarżącego, który twierdzi, iż to data [...] lipca 2015 r. była datą zapoznania się skarżącego z ustaleniami poczynionymi w jego imieniu przez aplikanta adwokackiego K. W. w Urzędzie Miasta P., w drodze telefonicznej, korespondencyjnej oraz osobistej z początkiem lipca 2015 r. Zdaniem Wojewody organ pierwszej instancji trafnie uznał, że wnioskodawca w żaden sposób nie uprawdopodobnił swoich twierdzeń co do okoliczności zachowania terminu, o którym stanowi art. 148 Kpa. Natomiast przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w tym zakresie organ ten zgromadził materiał dowody w postaci zgłoszenia budowy, kserokopii dziennika budowy, z którego wynika, że z dniem [...] stycznia 2012 r. na terenie budowy umieszczono tablice informacyjną. Zdaniem Wojewody powyższe nie świadczy o tym, że w tym dniu wnioskodawca dokładnie powziął wiadomość o wydaniu przedmiotowej decyzji i jej rozstrzygnięciu. Jednak od tej daty była możliwość powzięcia przez wnioskodawcę informacji potrzebnych do zidentyfikowania decyzji, która stanowi przedmiot żądania. Skarżący zaś nie przedstawił żadnego dowodu (również na etapie postępowania zażaleniowego), który by potwierdził jego twierdzenia. Powyższe, w ocenie Wojewody, pozwala wysnuć wniosek, że wniesie podania z dnia [...] lipca 2015 r. nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 Kpa i na podstawie art. 149 § 3 należało odmówić wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania może nastąpić bowiem tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu. Końcowo organ wyjaśnił, że zarzuty zażalenia dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 28 Kpa w zw. z art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., Nr 1409 j.t.) poprzez błędne ustalenie, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego legitymującego go do udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją, nie mogą być przedmiotem rozważania przez organ odwoławczy z uwagi na fakt, że nie zostało skutecznie wznowione postępowanie w sprawie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył skarżący, zarzucając naruszenie: art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 2 Kpa poprzez błędne ustalenie terminu, w którym wnioskodawca dowiedział się o decyzji z dnia [...].04.2011 r., w sytuacji, w której informacje podane przez Wnioskodawcę zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak i piśmie z dnia [...] września 2015 r. w sposób oczywisty wskazują na moment, w którym powziął on wiedzę na temat przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. na dzień wskazany w złożonym wniosku o wznowienie postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę; 2. art. 7 Kpa, tj. zasady prawy obiektywnej poprzez zaniechania przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia całokształtu okoliczności istotnych dla sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Polemizując z rozstrzygnięciem organu odwoławczego skarżący podtrzymał twierdzenia zawarte w zażaleniu oraz wskazał, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu w sprawie Pozwolenia na budowę, dlatego był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Skarżący opisał przesłanki zastosowania tego przepisu i konstatując, iż wpływ braku udziału na wynik sprawy może być dopiero oceniony w postępowaniu wznowieniowym. Zdaniem skarżącego z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r. nie wynika, iż organ I instancji podjął jakiekolwiek czynności związane z ponownym rozpatrzeniem wniosku z dnia [...] lipca 2015 r., czym – w ocenie skarżącego – naruszył przepis art. 138 § 2 Kpa, albowiem nie przeprowadził wskazanych przez organ odwoławczy dowodów na okoliczność zachowania przez wnioskodawcę terminu do żądania wznowienia postępowania, uznając bezpodstawnie, iż wnioskodawca nie uprawdopodobnił należycie wskazanego przez siebie terminu dowiedzenia się o decyzji, której postępowanie wznowieniowe miałoby dotyczyć. Skarżący podkreślił, że do dnia poinformowania go przez jego pełnomocnika o przedmiotowej decyzji i o rozstrzygnięciu w nim zawartym nie miał wiedzy o decyzji będącej podstawą budowy II Etapu inwestycji. Sam fakt umieszczenia w dniu [...] stycznia 2012 r. na terenie budowy II etapu inwestycji tablicy informacyjnej nie może świadczyć o tym, że to właśnie w tym dniu wnioskodawca powziął wiadomość o treści wydanej decyzji. Zdaniem skarżącego organ I instancji naruszył zasadę określoną w art. 7 Kpa, albowiem z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r., nie wynika jakoby organ ponownie rozpatrujący sprawę (po uprzednim uchyleniu jego postanowienia przez Wojewodę) podjął dodatkowe, wskazane przez organ odwoławczy czynności dowodowe i na tej podstawie poczynił ustalenia stanu faktycznego, będącego podstawą wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem badania Sądu w przedmiotowej sprawie była prawidłowość rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2011 r. o pozwoleniu na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami towarzyszącymi - Etap II obejmujący budynki nr [...], [...], [...] przy ul. [...] - dz. nr [...] i [...] ark. [...], obręb W. (powstałe z podziału dz. nr [...]), dz. nr [...] i [...] ark. [...], obręb W. (powstałe z podziału dz. nr [...]), dz. nr [...] i [...] ark. [...] obręb W. (powstałe z podziału dz. nr [...])) w P.. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezydent odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. decyzją uznając, iż wnioskodawca W. W. nie zachował terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 Wojewoda rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy. W opinii Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę rozstrzygnięcia te są prawidłowe. Kontrolowane rozstrzygnięcie zostało wydane w ramach postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Samo wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa (zob. W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa 1962, s. 230). W przedmiotowej sprawie skarżący wywodzi, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu w sprawie Pozwolenia na budowę, dlatego był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W sytuacji, gdy wniosek o wznowienia postępowania odnosi się do powołanej powyżej przesłanki, weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy co do przesłanek wznowienia następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Zważyć bowiem należy, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z kolei zgodnie z art. 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Kwestia zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 Kpa, winna podlegać ocenie na podstawie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że we wniosku, który w dniu [...] lipca 2015 r. wpłynął do Urzędu Miasta P., skarżący przedstawił okoliczności faktyczne, które w jego ocenie winny skutkować wszczęciem postępowania wznowieniowego. W ocenie skarżącego nie brał on – jako strona - bez własnej winy udziału w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wnioskodawca nie został powiadomiony przez organ administracji o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę II etapu inwestycji przy ul. [...] (obecnie przy ul. [...] [...]), a więc nie występował w przedmiotowej sprawie jako strona, mimo tego, że – zdaniem skarżącego – legitymował się w tej sprawie interesem prawnym, co organ administracji powinien ustalić z urzędu. O decyzji z dnia [...].04.2011 r., jak i decyzjach ją zmieniających wnioskodawca, wedle jego twierdzeń, dowiedział się już po rozpoczęciu prac budowlanych przez inwestora w dniu [...] lipca 2015 r[...] W ocenie skarżącego termin, o którym mowa w art. 148 § 2 Kpa został zachowany. Należy w tym miejscu wskazać, że organ do którego wpłynęło podanie, w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać, czy podanie wpłynęło w terminie, bowiem przepisy stawiają wymóg co do terminu, a także wiążą z nim określone skutki. Złożenie przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 1 Kpa ma ten skutek, że postępowanie nie może być wznowione, chyba że uchybiony termin zostanie przywrócony. Niedotrzymanie terminu powodowało w stanie prawnym obowiązującym w dacie wniesienia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania wyłącznie wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 Kpa. Wznowienie stanowi bowiem podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, zaś zachowanie lub nie terminu do wniesienia podania o wznowienie żadną z tych okoliczności nie jest i we wznowionym postępowaniu nie może być badane. W świetle powyższego zweryfikowania wymagało, czy wnioskodawca, zdający sobie niewątpliwie sprawę z realizacji inwestycji z uwagi na bliskie sąsiedztwo, posiadał wiedzę o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę szybciej niż na miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że użyty w przytoczonym przepisie zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona tu dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt II OSK 674/13, Baza NSA). Organ administracji jest przy tym obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2043/12, Baza NSA). Sama kwestia zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a., winna podlegać ocenie na podstawie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności organ winien poddać analizie twierdzenia i stanowisko zgłoszone w tym zakresie przez wnoszącego podanie oraz winien ocenić czy twierdzenia wnioskodawcy są logiczne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym. Przenosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy podzielić należy stanowisko Wojewody oraz organu I instancji. Sąd podzielił ustalenia faktycznie dokonane przez organy obu instancji przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą swoich rozważań. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, że skarżący jest właścicielem lokalu mieszkalnego zlokalizowanego w budynku stanowiącym I etap przedmiotowej inwestycji. Zatwierdzony decyzją Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2005 r.nr [...] projekt zagospodarowania terenu obejmował całość inwestycji tj. jej trzy etapy. Zgłoszenie rozpoczęcia budowy II etapu inwestycji nastąpiło [...] maja 2011 r. Z dziennika budowy przedłożonego przez inwestora wynika, iż teren został zabezpieczony i ogrodzony dnia [...] stycznia 2012 r. Wtedy też umieszczono tablicę informacyjną, na której (zgodnie z § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. z 2002 r. nr 108 poz. 953 ze zm.)) zamieszcza się m. in. określenie rodzaju robót budowlanych, numer pozwolenia na budowę albo numer zgłoszenia. Budynki stanowiące II etap inwestycji zostały oddane do użytkowania decyzjami PINB z dnia [...] listopada 2014 r., [...] grudnia 2014 r. oraz [...] lutego 2015 r. Na tle powyższych ustaleń wskazać należy, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1600/97, LEX nr 47922), że rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych i zamieszczenie na tablicy informacyjnej ustawionej na budowie danych o wydaniu pozwolenia na budowę było bez wątpienia okolicznością ujawniającą, że roboty prowadzone są na podstawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ujawnienie tych okoliczności uzasadniało z kolei złożenie wniosku o wznowienie postępowania, gdyż okoliczności te wprost wskazywały, iż została wydana decyzja, a skarżący twierdzi, że decyzji takiej nie otrzymał. Jednocześnie w orzecznictwie podnosi się, jak już o tym wspomniano wcześniej, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzje wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona tu dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2014 r. II OSK 674/13, LEX nr 1664450). W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wątpliwości budzi rzekoma niewiedza skarżącego na temat inwestycji będącej przedmiotem Pozwolenia na budowę. Skoro bowiem skarżący jest właścicielem lokalu mieszkalnego zlokalizowanego w budynku stanowiącym I etap inwestycji, a zatwierdzony decyzją Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2005 r. projekt zagospodarowania terenu obejmował całość inwestycji tj. etap I, II i III to wątpliwy wydaje się brak wiedzy wnioskodawcy o planach Inwestora. Wnioskodawca był i jest osobą bezpośrednio zainteresowaną kwestią miejsca parkingowych "przypisanych" do jego lokalu. Podnosi w toku postępowania szereg okoliczności dotyczących tej kwestii, w szczególności zarzuty wobec decyzji o warunkach zabudowy w zakresie miejsc parkingowych. Trudno nie odnieść wrażenia, że z powodu własnego interesu faktycznego, wynikającego z potrzeby posiadania miejsca parkingowego, skarżący śledził procesy budowlane w rejonie, w którym znajduje się jego lokal mieszkalny. O ile zatem mógł faktycznie nie otrzymać decyzji będących podstawą prowadzenia robót, których dotyczy Pozwolenie na budowę, o tyle za niewiarygodne należy uznać twierdzenia strony, jakoby nie miała wiedzy o wydaniu "jakiejś" decyzji o pozwoleniu na budowę II etapu inwestycji, skoro zgłoszenie rozpoczęcia budowy II etapu inwestycji nastąpiło [...] maja 2011 r., zaś teren inwestycji, znajdujący się w sąsiedztwie, został zabezpieczony i ogrodzony dnia [...] stycznia 2012 r. Budynki stanowiące II etap inwestycji zostały natomiast oddane do użytkowania decyzjami PINB z dnia [...] listopada 2014 r., [...] grudnia 2014 r. oraz [...] lutego 2015 r. Trudno zatem uznać, że skarżący nie miał świadomości, że toczą się rzeczone roboty budowlane. Jako osoba bezpośrednio zainteresowana tematem miejsc parkingowych nie miała żadnych ograniczeń w ustaleniu jaka decyzja stała się podstawą wykonywania tych robót, albowiem na placu budowy umieszczono tablicę informacyjną, na której znajdowały się dane potrzebne do zidentyfikowania Pozwolenia na budowę, które były bez trudu dostępne dla - mieszkającego w sąsiedztwie – skarżącego. Okoliczności faktyczne sprawy wskazują zatem, że świadomość okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 148 § 1 Kpa, a za która należy uznać prowadzenie robót budowlanych objętych Pozwoleniem na budowę, bez powiadomienia skarżącego (który uważa, iż powinien być stroną tego postępowania) strona zatem miała znaczenie wcześniej, aniżeli wskazuje we wniosku o wznowienie postępowania. Przy dołożeniu minimalnej staranności mogła uzyskać dokładne dane o decyzji stanowiącej podstawę wykonywania tych robót. Nie był jej do tego potrzebny udział profesjonalnego pełnomocnika. O ile zatem nie jest możliwe precyzyjne ustalenie, którego dnia strona powzięła wiadomość o postępowaniu administracyjnym na skutek którego wydane zostało Pozwolenie na budowę, o tyle świadomość strony wydania jakiejś pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę na terenie sąsiednim, w związku z toczącymi się robotami budowalnymi na rzeczonym terenie, strona musiała mieć znacznie wcześniej, aniżeli na miesiąc przez złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, którego dotyczy niniejsza sprawa. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że organy, dysponując pełnym materiałem dowodowym świadczącym o realnej możliwości dowiedzenia się o decyzji znacznie wcześniej niż wskazuje skarżący, słusznie stwierdziły uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Odnosząc się jeszcze do zarzutów skarżącego, odnośnie naruszenia art. 7 Kpa oraz nie wykonania wytycznych organu II instancji orzekającego uprzednio decyzją kasacyjną Sąd stwierdza, że są one niezasadne. Przedmiotowa sprawa faktycznie była przedmiotem rozpoznania Wojewody, który postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. uchylił postanowienie Prezydenta o odmowie wznowienia postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednakże, na co słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy, przyczyną uchylenia było w głównej mierze naruszenie przepisów procesowych polegające na rozpoznaniu przez Prezydenta wniosku o wznowienie postępowania i wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji łącznie, w jednym postanowieniu. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji dokonał niezbędnych czynności w postępowaniu dowodowym, albowiem wezwał skarżącego do wskazanie okoliczności i źródła powzięcia informacji o wydaniu decyzji oraz o wykazanie interesu prawnego legitymującego do udziału w postępowaniu. Materiał dowody zgromadzony w aktach sprawy był, zdaniem Sądu, wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Podsumowując powyższe rozważania wskazać należy, że organy administracji prawidłowo przyjęły, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 Kpa. Brak spełnienia przesłanki dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania spowodował, że organy nie były uprawnione do badania zasadności merytorycznych zarzutów dotyczących wydanego Pozwolenia na budowę. Za nietrafne uznać więc należało zarzuty dotyczące zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, a w szczególności zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 Kpa. Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że stanowisko organów administracji odpowiada prawu. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), skargę oddalił.