IV SA/Po 341/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. E.S. złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania do decyzji Burmistrza G. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] odmawiającej umorzenia skarżącej nienależnie pobranych świadczeń. Skarżąca wniosła jednocześnie o "wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięciem formalnym i ze swej istoty nie podlega wykonaniu, a zatem instytucja określona w art. 61 P.p.s.a. nie znajduje zastosowania w jego wypadku. Należy jednak zauważyć, że art. 61 § 3 zdanie trzecie P.p.s.a. stanowi, iż możliwość wstrzymania wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, co - w odniesieniu do badanej sprawy - oznacza możliwość wstrzymania wykonania decyzji z dnia Burmistrza G. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] odmawiającej umorzenia skarżącej nienależnie pobranych świadczeń. Należy podkreślić, że do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011r. sygn. akt I FZ 219/11 (dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl) "w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Odnosząc powyższe rozważania do wniosku skarżącej, stwierdzić należy stwierdzić, że w żaden sposób nie wykazała ona, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków Skoro więc skarżąca, na której spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wykazała, że takie podstawy zachodzą, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.