IV SA/Po 356/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Rokietnica z dnia 29 marca 2021 r. nr XXXIV/309/2021 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Rokietnica dla działki nr [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej § 11; 2. zasądza od Gminy Rokietnica na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda Wielkopolski, pismem z dnia 27 kwietnia 2022 roku, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ze skargą na uchwałę Rady Gminy Rokietnica z dnia 29 marca 2021 r. nr XXXIV/309/2021 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Rokietnica dla działki nr [...] (Dz.Urz.Woj.Wlkp. 2021, poz. 3306) – dalej również jako: "Uchwała". Wojewoda zażądał stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały w części obejmującej jej § 11 oraz zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w treści § 11 Uchwały, ustalono stanowi, że w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy ustala się obowiązek zgłaszania do Szefostwa S. wszelkich obiektów o wysokości równej i większej jak 50 m npt. Wojewoda Wielkopolski wskazał, że z dniem 2 października 2020 roku na mocy przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2018 roku o zmianie ustawy - Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019, poz. 235) uchylone zostało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 roku w sprawie sposobu zgłaszania oraz oznakowania przeszkód lotniczych (Dz. U. 2003, Nr 130, poz. 1193). Dalej podkreślono, że aktualnie nie obowiązuje przepis nakładający obowiązek zgłoszenia do właściwego organu nadzoru nad lotnictwem wojskowym wszystkich stałych i tymczasowych obiektów budowlanych o wysokości 50m i więcej. Wojewoda wskazał, że powyższego obowiązku nie wprowadziło również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 stycznia 2021 roku w sprawie przeszkód lotniczych, powierzchni ograniczających przeszkody oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym (Dz. U. 2021, poz. 264). Natomiast zgodnie z art. 87ą ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia ustawy z dnia 3 lipca 2002 roku - Prawo lotnicze (Dz. U. 2020, poz. 1970 ze zm.) przeszkodami lotniczymi są obiekty: 1) wyższe niż wysokości określone przez wyznaczone powierzchnie ograniczające przeszkody; 2) o wysokości od 100m powyżej poziomu otaczającego terenu lub wody, zlokalizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na obszarze wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej; 3) występujące w pasie drogi startowej bez względu na ich wysokość; 4) inne niż obiekty, o których mowa w pkt 1-3, które zostały uznane przez Prezesa Urzędu, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych za przeszkodę lotniczą ze względu na potencjalne zagrożenie dla ruchu statków powietrznych. Z uwagi na powyższe Wojewoda Wielkopolski uznał, że Rada Gminy Rokietnica wykroczyła poza przyznany jej zakres delegacji ustawowej, bowiem żaden z przepisów ustawy nie dawał Radzie kompetencji do wprowadzania nakazów określonych w treści § 11 zaskarżonej Uchwały. W odpowiedzi na skargę Gmina Rokietnica wniosła o jej oddalenie podnosząc, że procedura planistyczna toczyła się przed zmianą stanu prawnego, a treść przepisu § 11 Uchwały stanowi uwzględnienie wniosku Szefa W. w P. z dnia [...] maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022, poz. 329 – dalej jako: "P.p.s.a.") sądy administracyjne orzekają w sprawach kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała nr XXXIV/309/2021 Rady Gminy Rokietnica z dnia 29 marca 2021 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Rokietnica dla działki nr [...] (Dz.Urz.Woj.Wlkp. 2021, poz. 3306) - w części - obejmującej jej § 11, który stanowi, że w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy ustala się obowiązek zgłaszania do Szefostwa S. wszelkich obiektów o wysokości równej i większej jak 50 m npt. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022, poz. 503 – dalej również jako: "u.p.z.p."). W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie trybu sporządzania planu miejscowego, którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Z kolei pojęcie zasad sporządzania planu miejscowego należy wiązać zaś z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08 oraz z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze nie podniesiono, a Sąd nie dostrzegł z urzędu, aby zaskarżona Uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem trybu jej sporządzania, czy też naruszeniem właściwości organów w tym zakresie. Sąd za trafne uznał natomiast zarzuty skargi. Wojewoda Wielkopolski zarzucił Gminie Rokietnica przekroczenie zakresu delegacji ustawowej, bowiem - jak wskazał - żaden z przepisów ustawy nie dawał Radzie kompetencji do wprowadzania nakazów określonych w treści § 11 zaskarżonej Uchwały. Odnosząc się na wstępie, do akcentowanej w odpowiedzi na skargę, kwestii wniosku Szefa W. w P. z dnia [...] maja 2019 r. o wniesie do planu zapisu iż wszelkie projektowane na tym terenie budowle o wysokości równej i większej niż 50 m npt należy uzgadniać z Szefostwem S. przed wydaniem pozwolenia na budowę (k. 31 akt planistycznych) należy wskazać, że ustawodawca w sposób wyraźny rozróżnia dwa tryby współdziałania organów, przewidując: luźniejszą formę współdziałania jaką jest zasięgnięcie niewiążącej opinii oraz zakładające jednolitość stanowiska - uzgodnienie (por. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Warszawa 2015, s. 228 i n.). W niniejszej sprawie Szef S. nie wniósł uwag do zawiadomienia o przystąpieniu do zmiany planu miejscowego, a jedynie zawnioskował o uwzględnienie zapisu, którego treść determinował - jak literalnie wskazano - przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie sposobu zgłaszania oraz oznakowania przeszkód lotniczych (Dz. U. Nr 130, poz. 1193 ze zm. – dalej jako: Rozp. z 2003), który - wówczas obowiązywał - i stanowił, że zgłoszeniu do właściwego organu nadzoru nad lotnictwem wojskowym, (z zastrzeżeniem obiektów wymienionych w ust. 1 tego rozporządzenia), podlegają wszystkie stałe lub tymczasowe obiekty budowlane o wysokości 50 m i więcej. Podkreślić jednak trzeba, że na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały, tj. na dzień 29 marca 2021 roku, nie obowiązywał już przepis oraz § 2 ust. 2 powołanego rozp. z 2003, który ustanawiał wymóg "zgłaszania do właściwego organu nadzoru nad lotnictwem wojskowym, z zastrzeżeniem ust. 1, wszystkich stałych lub tymczasowych obiektów budowlanych o wysokości 50m i więcej". Przepis ten utracił moc na podstawie art. 18 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze oraz niektórych innych usta (Dz.U. z 2019, poz. 235 – dalej jako: ustawa zmieniająca), który stanowił, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. (...) art. 92 (...) ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. (...) art. 92 (...) ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Obowiązujące wcześniej Rozp. z 2003 zostało z dniem 11 lutego 2021 r. zastąpione przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie przeszkód lotniczych, powierzchni ograniczających przeszkody oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym (Dz.U. 2021, poz. 264 – dalej jako: Rozp. z 2021). Jakkolwiek, Gmina Rokietnica podnosi, że procedura planistyczna toczyła się przed wejściem w życia Rozp. z 2021 i dlatego podczas kontroli legalności zaskarżonej Uchwały należało wziąć pod uwagę przepisy wcześniej obowiązującego rozp. z 2003, to w ocenie Sądu wątpliwości Organu w tym zakresie (co do zasadności stosowania przepisów Rozp. z 2021) rozstrzyga pośrednio przepis § 60 ust. 2 pkt 2 Rozp.z 2021, który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia dotyczących uznania obiektu za przeszkodę lotniczą stosuje się przepisy nowego rozporządzenia (Rozp.z 2021). Podkreślić trzeba jednak, że nawet gdyby Organ kierował się brzmieniem § 2 ust. 2 Rozp. z 2003 r., to przepis ten nakładał obowiązek zgłaszania "obiektów budowlanych", tymczasem przepis § 11 Uchwały modyfikuje treść tego przepisu stanowiąc o obowiązku zgłaszania "wszelkich obiektów". Należy również zauważyć, że zgłaszania "budowli" dotyczył - powoływany w odpowiedzi na skargę - wniosek Szefa S. z dnia [...] maja 2019 r. (k. 31 akt planistycznych). Zakwestionowany przez Wojewodę przepis § 11 Uchwały stanowi zatem nieuprawnioną modyfikację przepisu Rozp. z 2003 r. i wykracza poza treść wniosku z dnia [...] maja 2019 r. Rację ma Wojewoda Wielkopolski, że - również w świetle brzmienia obowiązujących przepisów - Rada Gminy Rokietnica wykroczyła poza przyznany jej zakres delegacji ustawowej, bowiem żaden z przepisów ustawy nie dawał Radzie kompetencji do wprowadzania nakazów określonych w treści § 11 zaskarżonej Uchwały. Ustawodawca zadecydował o wprowadzeniu zmiany regulacji dotyczącej uzgodnień planów miejscowych - w zakresie określenia zasięgu terytorialnego - obowiązku uzgodnienia, wprowadzając przepis art. 877 który został dodany przez art. 1 pkt 53 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. (Dz.U.2019.235) zmieniającej ustawę Prawo lotnicze z dniem 1 kwietnia 2019 r. (por. Karolina Barbara Wojciechowska, Prawo lotnicze. Komentarz, wyd/El 2022). Na podstawie art. 87? ustawy z dnia 3 lipca 2002 roku - Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1970 z późn. zm. – dalej jako: "Prawo lotnicze") w zakresie swojej właściwości Prezes Urzędu, terenowe organy wykonawcze Ministra Obrony Narodowej w sprawach operacyjno-obronnych i rządowej administracji niezespolonej, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1541 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 374), oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, w celu ochrony lotnisk przed działaniami i zdarzeniami, które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych korzystających z lotniska: 1) uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz plany zagospodarowania przestrzennego województwa, dla terenów, na których: a)znajduje się lotnisko, b)wyznaczono powierzchnie ograniczające przeszkody, c)wydano promesę zezwolenia, o której mowa w art. 57 ust. 1, dla inwestycji, o której mowa w ustawie z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego, d)wydano zezwolenie na założenie lotniska; 2)wydaje opinie inne niż opinie, o których mowa w pkt 1, dotyczące możliwości lokalizacji inwestycji ze względu na wysokość zabudowy. Podkreślić trzeba też, że obwiązujące przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 92 ust. 2 Prawa lotniczego służą określeniu: 1) sposobu wyznaczania powierzchni ograniczających przeszkody; 2) sposobu i rodzaju oznakowania przeszkód lotniczych; 3) sposobu i warunków udzielania zwolnień z obowiązku oznakowania przeszkód lotniczych i zezwoleń na zmianę sposobu lub rodzaju ich oznakowania; 4) rodzaju przeszkód lotniczych niepodlegających zgłoszeniu lub oznakowaniu; 5) sposobu i warunków uznawania za przeszkody lotnicze obiektów, o których mowa w art. 871 ust. 1 pkt 4, oraz zakres informacji i dokumentów dołączanych do wniosku, o którym mowa w art. 871 ust. 2; 6) sposobu i warunków udzielania zgody, o której mowa w art. 87 ust. 3, oraz dokumenty dołączane do wniosku o udzielenie takiej zgody; 7) warunków powstawania obiektów, o których mowa w art. 87 ust. 4; 8) sposobu i terminów zgłaszania przeszkód lotniczych oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym, zakres informacji podlegających zgłoszeniu oraz sposób przekazywania informacji do publikacji w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121 ust. 3; 9) sposobu prowadzenia ewidencji przeszkód lotniczych; 10) informacji ujętych w ewidencji przeszkód lotniczych podlegające udostępnieniu; 11) urządzeń o charakterze niebezpiecznym, o których mowa w art. 871 ust. 10. Pojęcie przeszkody lotniczej zostało natomiast zdefiniowane przez samego ustawodawcę na mocy ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. (Dz.U.2019.235) zmieniającej ustawę Prawo lotnicze z dniem 1 kwietnia 2019 r., którą dodano art. 87ą Prawo lotnicze. Przepis ten enumeratywnie wskazuje cztery grupy obiektów zaliczanych do przeszkód lotniczych. Do pierwszej grupy przeszkód lotniczych zalicza się obiekty wyższe niż wysokości określone przez wyznaczone powierzchnie ograniczające przeszkody. Drugą grupą przeszkód lotniczych są obiekty o wysokości od 100 m powyżej poziomu otaczającego terenu lub wody, zlokalizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na obszarze wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej. Trzecim rodzajem przeszkody lotniczej jest obiekt występujący w pasie drogi startowej bez względu na jego wysokość. Czwartą grupę przeszkód lotniczych stanowią inne obiekty, uznane przez właściwy organ za taką przeszkodę ze względu na potencjalne zagrożenie dla ruchu statków powietrznych. Organami tymi są Prezes ULC, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych. (por. Karolina Barbara Wojciechowska, Prawo lotnicze. Komentarz, wyd/El 2022). Tutaj też ustawodawca jasno wskazał nie tylko co jest przeszkodą lotniczą, ale również >na kim ciąży obowiązek< zgłaszania przeszkód lotniczych. Na podstawie art. 87ą ust. 6 Prawa lotniczego zgłoszenia przeszkody lotniczej do Prezesa Urzędu, Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych dokonuje: 1)właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty albo osoba, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, na której znajduje się przeszkoda lotnicza; 2)zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego, w którego granicach powierzchni ograniczających przeszkody znajduje się przeszkoda lotnicza - w przypadku braku osoby, o której mowa w pkt 1, albo gdy miejsce pobytu tej osoby nie jest znane i nie jest możliwe do ustalenia na podstawie katastru nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; zarządzający lotniskiem ma prawo dostępu do nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda lotnicza w granicach powierzchni ograniczających przeszkody, celem pomiaru i weryfikacji danych o tej przeszkodzie; 3)podmiot, który doprowadził do powstania obiektu, o którym mowa w art. 87 ust. 4; 4)podmiot, który uzyskał pozwolenie na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, wydane na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284 i 1378) - w przypadku przedsięwzięć zlokalizowanych na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej. W tym miejscu, zauważyć należy więc, że z treści § 11 Uchwały nie wynika - na kogo - prawodawca lokalny nakłada obowiązek zgłaszania do Szefostwa S. wszelkich obiektów o wysokości równej i większej jak 50 m npt. Również z tej przyczyny zaskarżony przepis nie odpowiada standardom legislacji, a konkretnie określoności prawa. Lokalny prawodawca powinien mieć na uwadze, że treść nakazów czy zakazów powinna być logiczna, obiektywnie wykonalna. Zaskarżona Uchwała jako akt prawa miejscowego winna być sformułowana w sposób precyzyjny i czytelny, uniemożliwiający stosowanie sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Zasada określoności prawa jest jedną z dyrektyw prawidłowej legislacji. Stanowi ona także element zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i tworzonego przez nie prawa, wynikający z art. 2 Konstytucji RP. Jest ona również funkcjonalnie powiązana z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego. Na ustawodawcy ciąży obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji RP (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok WSA z 26.03.2016 r., IV SA/Po 62/16, CBOSA). W niniejszej sprawie nie tylko przekroczono zakres delegacji ustawowej, bowiem żaden z przepisów ustawy nie dawał Radzie kompetencji do wprowadzania nakazów określonych w treści § 11, ale nie jest też jasne kto jest adresatem obowiązku ustanowionego w § 11 Uchwały. Mając zatem na uwadze pełen kontekst sprawy, należało stwierdzić, że zasadnie Wojewoda Wielkopolski zarzucił nieważność § 11 zaskarżonej Uchwały. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., stwierdził nieważność § 11 zaskarżonej Uchwały, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265.