IV SA/Po 367/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta /spr/ WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Komendant Miejski Policji w K. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687) zwolnił sierż. szt. M.S. (dalej również jako "skarżący") ze służby w Policji z dniem [...] marca 2015 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej jako "K.p.a." – uwaga Sądu) organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2015 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w K. przedstawił skarżącemu zarzut, o to że w dniu [...] marca 2015 r. w K. na ul. W., w ruchu lądowym kierował samochodem marki [...] o nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości tj. o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Organ I instancji wyjaśnił, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżący w dniu [...] marca 2015 r. około godz. [...] kierował samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwości (sprawozdanie [...] z zakresu badań alkoholu etylowego we krwi wykonane w laboratorium Kryminalistycznym KWP w P. z dnia [...] marca 2015 r. – wynika badania [...] promila alkoholu etylowego w próbce krwi pobranej od skarżącego). Organ I instancji przywołał zeznania świadka – S.K.. Wskazał, że okoliczności prawne i faktyczne wskazują, iż w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji świadczące o tym, iż policjant popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Organ uznał, iż popełnienie przez skarżącego przestępstwa było oczywiste, a jego popełnienie uniemożliwia pozostanie skarżącego w służbie. Zaznaczył, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji podyktowane jest wymogami interesu społecznego wyrażającego się statusem i zadaniami realizowanymi przez Policję. W interesie państwa i obywateli leży jak najszybsze usunięcie z Policji funkcjonariusza, którego czyn uniemożliwia dalsze pełnienie służby. Organ I instancji wyjaśnił jednocześnie, że z uwagi na ważny interes społeczny nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego skarżący wniósł o jego uchylenie. Wskazał, że w przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Decyzja taka powinna więc uwzględniać zarówno interes społeczny jak również własny interes policjanta. Ponadto popełnienie czynu musi być oczywiste, a więc muszą istnieć określone dowody na jego zaistnienie, a nie tylko uprawdopodobnienie. Te przesłanki w ocenie skarżącego nie zostały spełnione w przedmiotowej sprawie, a decyzja nie uwzględnia własnego interesu policjanta. W ocenie skarżącego sprawa nie została należycie wyjaśniona, co stanowiło naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., a sama decyzja nie jest prawidłowo uzasadniona. Materiał dowodowy, którym dysponował organ I instancji nie świadczy w sposób oczywisty o popełnieniu przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa. Skarżący zaznaczył, że nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, a ponadto złożył wnioski dowodowe, które w przypadku potwierdzenie zdekompletują materiał dowodowy w taki sposób, że nie będzie mogło być mowy o przestępstwie z art. 178a §1 Kodeksu karnego. Zakwestionował wyniki badań krwi, bowiem w jego ocenie nie zachowano obiektywnych warunków przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2014 r. w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu oraz warunków i sposobu przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie. Krew powinna być bowiem przechowywana i transportowana w specjalnych chłodzących pojemnikach, których nie posiada Komenda Miejska Policji w K.. Zakwestionował też czas w jakim krew została przekazana do badania. Z tych powodów dowód z badania krwi w ocenie skarżącego jest niewiarygodny i nie można uważać popełnienia przez niego przestępstwa za oczywiste. Zaznaczył również, że świadek zdarzenia zeznał, iż nie czuł od skarżącego woni alkoholu. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Komendant Wojewódzki Policji w P., decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i w tym zakresie orzekł o zwolnieniu ze służby z Policji z dniem [...] marca 2015 r., w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest regulacją wyjątkową, a jego wprowadzenie podyktowane było troską o autorytet Policji, jako zorganizowanej formacji służącej społeczeństwu, powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Możliwość zastosowania art. 42 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji uzasadniona jest społeczną rolą Policji, charakterem powierzonych zadań i kompetencji oraz związanym z funkcjonowaniem tej formacji publicznym zaufaniem. Przepis ten służy jak najszybszemu eliminowaniu ze struktur Policji funkcjonariuszy podpadających w konflikt z prawem, którego przestrzegania mają kontrolować oraz przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej. Organ odwoławczy zaznaczył, że oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa musi być oceniana indywidualnie w oparciu o realia sprawy. Oczywistość dotyczy bezsporności faktu zaistnienia takiego czynu i sprowadza się do wykazania, że konkretny policjant popełnił czyn o znamionach przestępstwa. W zawodzie wymagającym zaufania społecznego, a do takich należy zawód policjanta, popełnienie przestępstwa, nawet niezwiązanego ze służbą, częstokroć uniemożliwia pozostanie w służbie funkcjonariusza, który to przestępstwo popełnił. W każdej sprawie obowiązkiem organu jest ustalenie i rozważenia, czy okoliczności przestępstwa świadczą o tym, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie jest niedopuszczalne. W ocenie organu odwoławczego oczywistość popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego nie budzi wątpliwości, albowiem świadczy o tym zebrany w toku sprawy materiał dowodowy. Przestępstwo, którego dopuścił się skarżący, jest czynem szczególnie nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad na których opiera się działanie Policji, sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter miało owo naruszenie, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przed wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Służyć ma także przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Zgodnie z art. 25 ust 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Dlatego też zdaniem organu odwoławczego nie możliwa jest realizacja zadań przez policjanta , na którym ciążą zarzuty popełnienia tak godnego potępienia przestępstwa, co uzasadnia zwolnienie go ze służby. W ocenie organu odwoławczego skarżący swoim zachowaniem dał wyraz ignorancji obowiązującego prawa, przez co utracił zaufanie społeczne, a tym samym nie może nadal być funkcjonariuszem Policji, który ma egzekwować przestrzeganie prawa przez obywateli. Dlatego też Komendant Wojewódzki Policji za prawidłową uznał decyzję organu I instancji o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył, że organ I instancji przez wydaniem decyzji na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zasięgnął opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji organ I instancji naruszył art. 110 k.p.a. Wyjaśnił, że organ jest związany decyzją od momentu doręczenia lub ogłoszenia. Doręczenie decyzji skarżącemu nastąpiło w dniu [...] marca 2015 r., gdy tymczasem skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] marca 2015 r. Dlatego też organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem [...] marca 2015 r. Organ odwoławczy zaznaczył również, że argumenty zawarte w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie oraz że prawidłowym było nadanie przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M.S. wniósł o uchylenie decyzji nr [...] oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego nr [...], o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił wyrażenie błędnego i dowolnego poglądu, że popełnienie czynu przez skarżącego jest oczywiste i uniemożliwia mu pozostanie w służbie, podczas gdy na obecnym etapie postępowania, gdzie skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, zgłosił istotne zastrzeżenia co do zebranego materiału dowodowego w oparciu, o który przedstawiono mu zarzuty, takie ustalenia organu i ocena są nieuprawnione. Zarzucił również organowi bark wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi w całości powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ [...] Wojewódzki Komendant Policji w P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] uchylająca rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, a pozostałym zakresie utrzymująca w mocy ten rozkaz personalny. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 w ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Użycie przez ustawodawcę w art. 41 ust. 2 pkt 8 w ustawy o Policji zwrotu, iż policjanta można zwolnić ze służby w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanych w tym przepisie oznacza, że zwolnienia takie ma charakter fakultatywny i uznaniu właściwego organu Policji pozostawiono wybór czy ustalone okoliczności faktyczne uzasadniają zwolnienie policjanta ze służby. Uznaniowy charakter decyzji oznacza, że organ administracji ma swobodę decyzyjną, co do ustalenia treści decyzji. Kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do takich decyzji ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia. Istotne znaczenie przy tym ma uzasadnienie wydanej przez organ decyzji rozstrzygającej sprawę. Uznaniowy charakter decyzji nie oznacza, że organ ma całkowitą dowolność w załatwieniu sprawy. Decyzja tak powinna bowiem uwzględniać interes społeczny, jak również własny interes policjanta. Ponadto popełnienie czynu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji musi być oczywiste, a więc muszą istnieć wiarygodne dowody jego popełnienia. Zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji uzależnione od spełnienia określonych w nim przesłanek. Po pierwsze niezbędnym jest aby czyn popełniony przez policjanta wyczerpywał znamiona przestępstwa (przestępstwa skarbowego). Ponadto popełnienie tego czynu musi być oczywiste, a jego charakter powoduje, że dalsze pozostanie funkcjonariusza w służbie jest niemożliwe. Zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji możliwe jest tylko i wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich wskazanym w nim przesłanek. Powołany przepis, nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa", jednak zaznaczyć należy, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karne. Niezbędnym jest aby oczywistość popełnienia przez policjanta czynu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji mogła być przez organ ustalona samodzielnie, na podstawie okoliczności konkretnego zdarzenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie zależy wyłącznie od subiektywnego przekonania organu. Ocena taka jest możliwa, gdy okoliczności zdarzenia nie nasuwają wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego, a więc że określony czyn został popełniony oraz że sprawcą takiego czynu o znamionach przestępstwa jest konkretny funkcjonariusz Policji. Sytuacja taka zachodzi przede wszystkim wówczas, gdy sprawca zostanie złapany na gorącym uczynku, gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa lub gdy w sprawie zebrano takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie przez niego czynu. Na powyższe zwrócił uwagę również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120). Trybunał Konstytucyjny, nie dopatrując się niekonstytucyjności art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stwierdził, że instytucja przewidziana w tym przepisie niewątpliwie została wprowadzona w interesie Policji i ma ona na celu szybkie odsunięcie policjantów popełniających czyny o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Taki cel nie oznacza jednak przyzwolenia na możliwość nadużywania przedmiotowej instytucji. Niedopuszczalne jest więc zwalnianie policjantów ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób "automatyczny", w razie każdego podejrzenia co do popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstwa oraz wbrew przesłankom ocennym zawartym w powołanym przepisie (vide: wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 503/14 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu zebrany przez organy materiał dowodowy wskazuje, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, co zarazem zostało w sposób przekonujący wskazane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pierwsza przesłanka została spełniona, bowiem w sposób niebudzący wątpliwości organ ustalił, że skarżący w dniu [...] marca 2015 r. prowadził samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...] będąc w stanie nietrzeźwości, co wypełnia przesłanki z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Fakt prowadzenia przez skarżącego ww. pojazdu został potwierdzony przez świadka zdarzenia drogowego z udziałem skarżącego – S.K.. Natomiast obecność alkoholu we krwi skarżącego potwierdzona została w sprawozdaniu z badania krwi nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Ze sprawozdania tego wynika, że w pobranej próbce krwi stwierdzono [...] ‰ alkoholu etylowego. Ponadto w protokole pobierania krwi z dnia [...] marca 2015 r. lekarz Ł.R. stwierdził, że przeprowadzone obserwacje i wywiad wskazują, iż skarżący znajdował się pod wpływem alkoholu. W aktach znajduje się również notatka urzędowa sporządzona przez nadkom. S.W., z której wynika, iż podczas luźno prowadzonej rozmowy skarżący przyznał, że po zakończonej służbie w dniu [...] marca 2015 r., o godz. [...] spożył [...]g alkoholu w postaci wódki. Okoliczność popełnienia przez skarżącego czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego jest w ocenie Sądu oczywista, co zostało w sposób jednoznaczny i niepozostawiający wątpliwości ustalone przez organy prowadzące postępowanie. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że jak zeznał świadek zdarzenia – S.K. – od skarżącego nie było czuć woni alkoholu, bowiem zasadnicze znaczenie dla udowodnienia powyższej okoliczności ma sprawozdanie z badania krwi, które wykazało obecność alkoholu we krwi skarżącego. Ponadto w ocenie Sądu nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku zarzuty dotyczące naruszenia przez organ administracji przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2014 r. w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu oraz warunków i sposobu przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie, bowiem argumenty skarżącego są gołosłowne i nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami. W ocenie Sądu organ prawidłowo wykazał również wystąpienia drugiej przesłanki, bowiem w sposób przekonujący uzasadnił powody dla których niemożliwym jest pozostanie skarżącego w służbie. Przede wszystkim organ zaznaczył, że popełniony przez skarżącego czyn, jest szczególnie nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Organ zaznaczył również, że funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki miało charakter, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Dalej organ wskazał na niedopuszczalność zachowań, które mogłyby pozbawić wiarygodności Policji w oczach opinii publicznej. Na co słusznie zwrócił uwagę Komendant Wojewódzki Policji, zgodnie z art. 25 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Dlatego też nie jest możliwe realizacja zadań powierzonych Policji przez osobę, na której ciążą zarzuty tego typu przestępstwa. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że jak wynika z informacji udzielonej organowi I instancji przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K., w dniu [...] marca 2015 r. skarżącemu postawione zostały zarzuty popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości należy do typu przestępstw szczególnie negatywnie postrzeganych przez społeczeństwo, a jego charakter niewątpliwie prowadzi do utraty nieposzlakowanej opinii. Ze względu na społeczną rolę pełnioną przez formację jaką jest Policja oraz charakter powierzonych jej kompetencji, niezbędnym jest aby formacja ta darzona była społecznym zaufaniem. Dlatego też w przypadku dopuszczenia się przez skarżącego czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego dopuszczalnym było wydanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Ponadto zaznaczyć należy, że wydanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby poprzedzone zostało również uzyskaniem opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Wprawdzie opinia ta nie jest wiążąca dla organów Policji, to wskazać należy, że Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] wyraził opinię, iż charakter czynu jakiego dopuścił się skarżący nie daje podstaw do jego dalszej służby w Policji. W ocenie Sądu dopuszczalnym było również skorzystanie przez organ I instancji z rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadanie takiego rygoru w przypadku decyzji o zwolnieniu ze służby w związku z popełnieniem przestępstwa przez funkcjonariusza Policji uzasadnione było na ważnym interesem społecznym (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 792/14). Ponadto Sąd w pełni podzielił argumentację organu II instancji w zakresie niezbędności uchylenia decyzji organu I instancji w zakresie daty zwolnienia skarżącego ze służby i z uwagi na treść art. 110 k.p.a. określenia tej daty na dzień [...] marca 2015 r., skoro decyzja organu I instancji doręczona została skarżącemu w dniu 11 marca 2015 r. Reasumując, w ocenie Sądu w sprawie wystąpiły wskazane w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji przesłani zwolnienia skarżącego ze służby. Organy obu instancji w sposób przekonujący i wystarczający uzasadniły również niemożliwość pozostawienia skarżącego w służbie w Policji. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynika sprawy. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że organy podjęły niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy. W sposób wyczerpujący zebrały one i oceniły materiał dowodowy, a stanowisko uzasadniły zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia przepisów w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.