IV SA/Po 386/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania; postanawia odrzucić skargę / - / D. Rzyminiak-Owczarczak KB/ Zgodnie z art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej: ppsa) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( art. 52 § 2 ppsa ). Jak wskazuje art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - dalej: kpa) od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W związku z powyższym, w przypadku decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej: SKO ) wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć jako złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 ppsa. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajął takie stanowisko w postanowieniu z dnia 9 marca 2004 r., I SA 2813/03, stwierdzając, że brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 ppsa) ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ. W niniejszej sprawie strona zaskarżyła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) z dnia [...] marca 2007 r. o wskazanym w rubrum numerze, którym zawieszone zostało postępowanie odwoławcze. Zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym przez skarżącą postanowieniu SKO, od postanowienia tego stronie skarżącej przysługiwało prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO, zgodnie z art. 144 kpa w zw. z art. 101 §3 i 127 §3 kpa. O prawie tym strona została poinformowana w treści zaskarżonego przez nią postanowienia, stąd z wniesieniem skargi do Sądu powinna wstrzymać się do czasu rozpoznania przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero wówczas dopełnione zostałyby warunki określone w art. 52 §1 ppsa, a więc wyczerpanie środków zaskarżenia. Z uchybieniem tego przepisu pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. strona złożyła skargę na wskazane postanowienie SKO, chociaż, by jej skarga odniosła skutek, winna zaskarżyć postanowienie SKO z dnia [...] maja 2007 r., wydane po rozpatrzeniu równolegle złożonego przez nią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero to drugie postanowienie było postanowieniem ostatecznym i niezaskarżalnym w administracyjnym toku instancji i dopiero na to rozstrzygniecie przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, o czym strona została w treści tego postanowienia pouczona. Wskazać należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, iż zaskarżone do sądu administracyjnego postanowienie o zawieszeniu postępowania odwoławczego należy traktować jako wydane przez organ I instancji, dlatego przed wyczerpaniem wskazanych środków zaskarżenia nie może być ono zaskarżone do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA Ośrodek w Lublinie z dnia 02.06.1992 r. sygn. akt SA/Lu 235/92 opubl. OSP 1994/3/42). Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 §1 art. 58 ppsa. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Skoro więc skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, skarga jej podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa. Stąd postanowiono, jak w sentencji. / - / D. Rzyminiak-Owczarczak KB/