IV SA/Po 393/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. oraz E. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. S. i E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Dnia [...] marca 2011 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżących M. S. i E. S. - adw. K. K. przesłał do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]lutego 2011 r. nr [...]. Powyższa skarga została przekazana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. według właściwości. Przesyłkę zawierającą skargę, zaadresowaną do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., nadano u operatora publicznego (Poczta Polska) dnia [...] marca 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 393/11, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) skargę odrzucił, jako wniesioną po terminie. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. (nadaną tego samego dnia) pełnomocnik skarżących wraz ze skargą kasacyjną wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (wniosek nadany w tej samej dacie, tj. [...] czerwca 2011 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 ppsa, we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Brak winy po stronie dokonującego czy zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną, a jednocześnie podstawą przesłankę przywrócenia terminu. W postanowieniu z dnia 29 października 1999 r.( I CKN 556/98, LEX nr 50702) Sąd Najwyższy stwierdził, iż sąd może uwzględnić wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej jedynie wtedy, gdy ustalone zostanie, że uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Wynika stąd, że w razie gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony, noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Ponadto w postanowieniu z dnia 12 stycznia 1999 r.( II UKN 667/98, OSNP-wkł. 1999/8/6) Sąd Najwyższy zauważył, iż przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo drugiej grupy) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż okoliczności wskazane przez pełnomocnika skarżących nie uzasadniają przywrócenia terminu. Pełnomocnik wskazuje, iż wniesienie skargi po terminie jest konsekwencją omyłkowego nadania skargo bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez Sekretariat Kancelarii pełnomocnika. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z 54 § 1 Ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących w terminie otwartym wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Następnie Sąd ten, zgodnie z przepisami, przekazał skargę według właściwości organowi. Należy wskazać, iż po pierwsze Sąd uczynił to bez zbędnej zwłoki – skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu dnia 21 marca 2011 r., zaś z daty stempla pocztowego przesyłki pocztowej zawierającej skargę i przesłanej organowi według właściwości wynika, iż została ona przesłana do organu już następnego dnia, a zatem niezwłocznie. Po drugie, jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi – pełnomocnik skarżących dowiedział się o uchybieniu terminu najpóźniej dnia 23 marca 2011 r. – tj. z chwilą otrzymania zwrotnego potwierdzenia odbioru dotyczącego przesłania skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wniesienie skargi - jej nadanie do właściwego organu - zgodnie z trybem wskazanym w art. 54 § 1 ppsa, nastąpiło pismem z dnia 22 marca 2011 r. Tymczasem zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącym w dniu 18 lutego 2011 r., co oznacza, iż termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 21 marca 2011 r. (tj. w poniedziałek – dzień roboczy, upływ terminu 30-dniowego przypadł w niedzielę 20 marca 2011 r.). A zatem dokonując w dniu 24 marca 2011 roku jak to określił pełnomocnik skarżących "uzupełnienia braku formalnego skargi" poprzez przesłanie jej bezpośrednio na adres organu pełnomocnik działał już po terminie do wniesienia skargi. Winien on wówczas, aby skutecznie wnieść skargę, złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia z zachowaniem wymogów wynikających z art. 86 i 87 ppsa. Tymczasem pełnomocnik skarżących złożył taki wniosek wraz ze skargą kasacyjną dnia 27 czerwca 2011 r., już po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 – a zatem 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Pełnomocnik nie wykazał, aby po dniu 23 marca 2011 r. – tj. dniu w którym najpóźniej dowiedział się o uchybieniu terminu występowały przeszkody w złożeniu przez niego takiego wniosku. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem 30 marca 2011 r. Jednocześnie należy wskazać, w ślad za postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 946/10 (LEX nr 742199), iż ustanowiony pełnomocnik odpowiada za błędy i zaniechania pracownika kancelarii. Jeżeli pracownik kancelarii odpowiedzialny za korespondencję dopuści się zaniedbania, to jest ono traktowane jako wina pełnomocnika profesjonalnego, który jako jego przełożony zlecił mu wykonanie takiego zadania. Właściwa organizacja wewnętrznej pracy kancelarii jest traktowana jako dochowanie staranności warunkującej brak winy w uchybieniu terminu. A zatem w realiach niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż winę w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi ponosił pełnomocnik skarżących, ponadto nie wniósł on w terminie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i temu terminowi uchybił (art. 87 § 1 ppsa). Nadto zauważyć należy, iż pełnomocnik nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa), jak również wniosek ten został wniesiony bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zamiast za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 ppsa), wreszcie pełnomocnik skarżących nie dokonał równocześnie z wnioskiem czynności, której nie dokonał w terminie (wniesienie skargi; art. 97 § 4). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.