IV SA/Po 401/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz S. W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr.1-sentencja wyroku Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz.1071 z późn. zm., dalej kpa), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80. poz. 717 z późn. zm., dalej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 z 2003 r., poz. 1588, dalej Rozporządzenie), po ponownym rozpatrzeniu wniosku K.J., dotyczącego inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych na terenie [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną, na przedmiotowej działce. Jako rodzaj inwestycji wskazano zabudowę mieszkaniowo-usługową. Ustalono obowiązującą linię zabudowy w odległości 8,0 metrów od projektowanej drogi wewnętrznej - część działki 252 (5m od projektowanego placu nawrotu) a nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 6,0 metrów od projektowanej drogi wewnętrznej. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określono na nie więcej niż 15% powierzchni terenu objętego wnioskiem (z wyłączeniem terenu przeznaczonego pod projektowaną drogę wewnętrzną). Szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych między 9,5 a 12,5 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki maksymalnie 3,5 m dla budynku z dachem skośnym ustawionego kalenicą równolegle do obowiązującej linii zabudowy lub maksymalnie 8,5 m dla budynku z dachem skośnym ustawionego kalenicą prostopadle do obowiązującej linii zabudowy, dla budynku z dachem płaskim maksymalnie 8,5 m. Geometria dachu: kąt nachylenia 30° - 45° lub płaski do 12°. Wysokość kalenicy do 8,5 m. Dach dwu- lub wielospadowy. Kierunek głównej kalenicy prostopadły lub równoległy do obowiązującej linii zabudowy. Organ podniósł, że inwestycja jest zlokalizowana poza terenami objętymi ochroną w trybie ustawy o ochronie przyrody. Inwestycja nie może naruszać równowagi przyrodniczej i utrudniać prowadzenia racjonalnej gospodarki zasobami środowiska. Dostęp do drogi publicznej będzie projektowanym zjazdem z drogi gminnej, przez teren projektowanej drogi wewnętrznej. Energia elektryczna, woda i ścieki bytowe - projektowanymi przyłączami z poszczególnych sieci, zgodnie z warunkami technicznymi otrzymanymi od gestorów. Ze względu na brak możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej, dopuszczono odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Uzasadniając Wójt wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r. po rozpoznaniu odwołania wnioskodawców, uchyliło decyzję Wójta z dnia [...] sierpnia 2010 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. Ponownie rozpoznając sprawę Wójt wskazał, że przedmiotowa działka nie jest obecnie objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wykazała, że planowana inwestycja spełnia wymogi zawarte w tych przepisach, oraz jest zgodna z wymogami przepisów szczególnych i odrębnych. Z uwagi na fakt, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszana: zagrodowa, mieszkaniowa jednorodzinna oraz mieszkaniowo-usługowa, warunki zabudowy ustalono dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej, która umożliwia inwestorowi realizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami. Od opisanej decyzji odwołanie złożył S. W., reprezentowany przez pełnomocnika. Odwołujący się zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez ustalenie dla planowanej inwestycji linii zabudowy w odniesieniu do projektowanej drogi wewnętrznej, podczas gdy linię zabudowy ustala się w odniesieniu do drogi publicznej. Organ I instancji bezpodstawnie uznał, że budowa sześciu domów jednorodzinnych zlokalizowanych blisko siebie jest kontynuacją funkcji i parametrów zabudowania oraz zagospodarowania sąsiednich nieruchomości, podczas gdy w obszarze analizowanym nie ma ani jednej działki zabudowanej kilkoma domami jednorodzinnymi, a na przyległych do przedmiotowej działki terenach, z jednej strony znajduje się zakład stolarski i tartak ze składowiskiem drewna, a z drugiej ferma kurza i cieplarnie przemysłowe, co powoduje, iż planowana zabudowa działki będzie sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Wójt nie dopuścił a wręcz nie odniósł się do wniosków dowodowych odwołującego zawartych w jego piśmie z dnia 9 lipca 2010 r. mimo, iż dowody te miały szczególne znaczenie dla ustalenia dotychczasowego wykorzystania i funkcji terenów sąsiednich oraz dla ustalenia, czy planowana inwestycja jest zgodna z tymi parametrami. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone pobieżnie i ogólnikowo a dowody rozpatrzone niedokładnie. Z uzasadnienia decyzji nie wynika w jaki sposób organ ustalił, że planowana inwestycja spełnia tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Na poparcie tezy o braku kontynuacji funkcji wniesiono o uwzględnienie przedłożonych do akt dowodów w postaci opinii biegłego w dziedzinie ochrony środowiska oraz biegłego z zakresu budownictwa i architektury. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając Kolegium napisało, że o braku kontynuacji funkcji nie może przesądzać sposób zagospodarowania na terenie bezpośrednio sąsiadującym z terenem inwestycji. Dla oceny czy wskazany teren spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa niezbędne jest wyznaczenie obszaru analizowanego wokół działki budowlanej, który winien obejmować co najmniej trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem , nie mniej jednak niż 50 m. Organ I instancji dla ustalenia, czy wskazany teren spełnia określone wyżej warunki oraz w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznaczył obszar analizowany , obejmujący teren 300 m wokół terenu inwestycji. Objęcie analizą takiego obszaru znajduje uzasadnienie w przepisach § 3 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Jak wynika z przedłożonej analizy w obszarze analizowanym występuje zabudowa podobna do wnioskowanej. Budynki mieszkalne jednorodzinne na m.in. działkach po drugiej stronie drogi gminnej zlokalizowane są w podobnej odległości od drogi publicznej i również mają dostęp do drogi publicznej poprzez wydzielone drogi wewnętrzne. Podobny sposób zagospodarowania przewidziano również dla działek [...] i [...]. Odnosząc się do odwołania SKO wskazało, że w decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu stolarskiego o nowy budynek warsztatu stolarskiego i budynek biurowo-socjalny, jaką uzyskał odwołujący się, nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, zatem ewentualne uciążliwości związane z prowadzeniem zakładu stolarskiego winny się zamknąć w granicach działki. Również w tej decyzji określono dopuszczalne poziomy hałasu przy zabudowie mieszkaniowej o charakterze zagrodowym i mieszkaniowo-usługowym (w porze dziennej 55dB, a w porze nocnej 45dB). Zachowanie tych norm będzie również obowiązywać dla terenu działki objętej planowaną inwestycją. Za bezzasadne na etapie ustalania warunków zabudowy należy uznać naruszenie przepisów zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Ocena możliwych zagrożeń oraz dopuszczalność realizacji inwestycji na wskazanej działce będzie miała znaczenie w postępowaniu związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę. Na opisaną decyzję skargę wniósł S. W., reprezentowany przez pełnomocnika, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz wnosząc o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzucając Kolegium usankcjonowanie błędnego ustalenia Wójta dla planowanej inwestycji linii zabudowy w odniesieniu do projektowanej drogi wewnętrznej, podczas gdy linie zabudowy ustala się w odniesieniu do drogi publicznej oraz przez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdy w obszarze analizowanym nie ma zabudowy zlokalizowanej w takiej odległości od, drogi publicznej jak planowane domy jednorodzinne. W obszarze analizowanym nie ma ani jednej działki zabudowanej kilkoma domami jednorodzinnymi, a na przyległych do działki terenach znajduje się zakład stolarski i tartak ze składowiskiem drewna z jednej strony, a z drugiej strony ferma kurza i cieplarnie przemysłowe, co powoduje, iż planowana zabudowa działki jest sprzeczna z dotychczasową i dominującą funkcją terenu. Kolegium nie uwzględniło też, że Wójt nie odniósł się do wniosków dowodowych składanych na etapie postępowania przed organem I instancji. Kolegium, z naruszeniem art. 136 kpa nie uzupełniło postępowania dowodowego, nie dopuszczając dowodu z opinii biegłego zakresu budownictwa-architektury oraz biegłego z zakresu ochrony środowiska. Zaskarżona decyzja jest ogólnikowo uzasadniona, organ nie odniósł się do poszczególnych zarzutów odwołania dotyczących ustalenia linii zabudowy oraz wadliwego gromadzenia i oceny materiału dowodowego; odwołanie zostało niekompletnie rozpatrzone, a wydana decyzja jest nieprawidłowa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny. Otrzymanie takiej decyzji nie przesądza jeszcze o zrealizowaniu inwestycji. Szczegółowa ocena czy inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich będzie przedmiotem ewentualnego postępowania związanego z wystąpieniem inwestora o pozwolenie na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi na obszarze analizowanym występuje zabudowa podobna do zabudowy wnioskowanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie mogą się ostać. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku miejscowego planu, jak w sprawie niniejszej, określenie to następuje w drodze decyzji administracyjnej – decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Ma to fundamentalne znaczenie, bowiem decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i organ nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora (wnioskodawcy), choćby i wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada jedynie czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa (wyrok NSA z dnia z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 1862/08, Lex nr 597414) i w razie stwierdzenia, że przesłanki są spełnione, nie może odmówić wydania decyzji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 punktach 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj.: 1. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności zabudowy, 2. dostępu do drogi publicznej, 3. zapewnienie wystarczającego uzbrojenia terenu, 4. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, 5. zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. W/w przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (zasada tzw. dobrego sąsiedztwa), co ma na celu zachowanie ładu przestrzennego tj. takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Elementy składowe, jakie powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosowanym odpowiednio na podstawie art. 64 ust. 1 tej ustawy. Sposób w jaki ustalane są wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określa, wskazane wyżej Rozporządzenie, każąc organowi wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o wydanie decyzji, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub katastralnej (obejmującej teren którego dotyczy wniosek i obszar na który ta inwestycja ma oddziaływać - art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem (§ 3 ust. 2 Rozporządzenia), przy czym przez "front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W tym miejscu sąd zaznacza, a szczegółowo odniesie się niżej, że droga musi być istniejąca a nie projektowana, jak to wynika z decyzji organu I instancji. Zgodnie z § 9 ust. 1 Rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki ww. analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 Rozporządzenia). Z treści przytoczonych przepisów wynika, że decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać dwa integralne załączniki, jeden w postaci analizy, na którą składają się część opisowa i część graficzna (o czym stanowi wprost zacytowany § 9 ust. 2 Rozporządzenia), drugi w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o czym stanowi art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy (zob. też wyrok WSA z dnia 23.11.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1601/06, lex nr 424613, wyrok NSA z dnia 19.01.2007 r., sygn. akt II OSK 200/06, lex nr 327707). W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji (utrzymana w mocy przez Kolegium) nie jest kompletna i posiada wady, przez co nie może się ostać. Decyzja nie zawiera odrębnych dwóch map - jednej z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, a drugiej zawierającej graficzną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaaprobowany przez Kolegium zabieg organu I instancji, polegający na umieszczeniu na jednej mapie zarówno obszaru analizowanego jak i zaznaczenia linii rozgraniczających jest niedopuszczalny w świetle przytoczonych przepisów. Takie "uproszczenie" procedury uniemożliwia lub znacząco utrudnia skontrolowanie prawidłowości wytyczenia linii zabudowy (§ 4 Rozporządzenia). Nadto załączniki do decyzji są jej integralną częścią w rozumieniu art. 107 § 1 kpa. Brak któregokolwiek z obligatoryjnych załączników stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania mogący, z ww. przyczyny wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Załączona do decyzji część opisowa analizy nie spełnia swojej roli, bowiem nie sposób z jej lakonicznego tekstu dowiedzieć się, które konkretnie nieruchomości z obszaru analizowanego zostały wzięte pod uwagę. Nie wiadomo też jakie są to budynki, jakie są ich parametry, jaka występuje powierzchnia zabudowy. Skoro praktycznie nic nie wiadomo o obszarze analizowanym to nie sposób ocenić prawidłowości warunków zabudowy wyznaczonych wnioskodawcy w kontrolowanej decyzji. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu powinny każdorazowo odzwierciedlać przeprowadzoną analizę, umożliwiając weryfikację przez organ odwoławczy oraz sąd administracyjny prawidłowość jej przeprowadzenia. W niniejszej sprawie załączone do decyzji organu I instancji wyniki analizy nie wyjaśniły, w jaki sposób organ I instancji ustalił warunki i parametry nowej zabudowy. Organ II instancji, w uzasadnieniu swej decyzji wspomina co prawda o dwóch działkach (nr [...] i [...]), znajdujących się w obszarze analizowanym, ale z uwagi na brak wyraźnego zakreślenia tego obszaru niemożliwa jest weryfikacja twierdzenia o podobnej zabudowie. W części tekstowej analizy brak jest opisu jakichkolwiek działek z obszaru analizowanego. Sąd wskazuje, że również projekt decyzji, oceniany wraz z jego załącznikami, nie spełnia wymogów określonych prawem. Stosownie do art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt ten powinien zostać sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Skład orzekający w pełni podziela pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku WSA w Olsztynie z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. II SA/Ol 882/09 (lex nr 531571) zgodnie z którym rozstrzygającą przesłanką jest wpis takiej osoby na listę izby odpowiedniego samorządu zawodowego. Urbanista lub architekt będący autorem decyzji może, ale nie musi być pracownikiem administracji. Każdorazowo jego autorstwo powinno być udokumentowane w aktach sprawy. Niezachowanie tego obowiązku będzie zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa i może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Samo naniesienie adnotacji w formie wydruku komputerowego i parafowania nie stanowi potwierdzenia opracowania projektu decyzji przez uprawnioną osobę. Załączniki takie nie mają w istocie mocy dokumentu ponieważ niezbędnym jego elementem jest własnoręczny podpis osoby uprawnionej wraz z jego opieczętowaniem potwierdzającym niezbędne uprawnienia osoby przygotowującej stosowny projekt. Nadto w rozpoznawanej sprawie brak jest wykazania w aktach, że mgr inż. arch. W. B. przynależy do samorządu zawodowego architektów. Kolejnym uchybieniem jest niezastosowanie się do nakazu zawartego w art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Kolegium nie zareagowało na ten błąd organu I instancji, który nie zamieścił tej informacji w swojej decyzji. Odnosząc się do argumentów skargi sąd wskazuje, że zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli, między innymi, teren ma dostęp do drogi publicznej. Organ I instancji wyraźnie pisze w swojej decyzji, że dostęp do drogi publicznej jest zapewniony "...przez teren projektowanej drogi wewnętrznej". Ustawa rozumie dostęp do drogi publicznej jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Dopóki droga wewnętrzna jest projektem, dopóty ten warunek nie jest spełniony, a co za tym idzie wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe. Sąd podkreśla, że szczupłość analizy uniemożliwia weryfikację, zarówno decyzji oraz argumentów skargi. Jest to jednym z powodów uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. Po drugie sąd z mocą zauważa, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją o charakterze związanym, gdyż zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W przypadku decyzji o warunkach zabudowy takim przepisem odrębnym jest między innymi art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, którego stosowanie przez organy w sprawach o ustalenie warunków zabudowy stanowi realizację zasady ogólnej uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego wyrażonej w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy (tak NSA w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 1862/08). Pogląd ten nie budzi wątpliwości, zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie. Celem postępowania dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy jest stwierdzenie, czy dana inwestycja jest dopuszczalna w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie konkretyzacja warunków i zasad realizacji zamierzenia inwestycyjnego, którego rodzaj i cechy określone zostały we wniosku. Warto przy tym zaznaczyć, że decyzja o warunkach zabudowy zawiera ramowe warunki zabudowy: inwestor nie może przekroczyć nałożonych warunków, może natomiast zaprezentować projekt budowlany, o parametrach innych (mniejszych) niż nakreślone. Ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę zakreślone wyżej uwagi i zastrzeżenia Sądu i zastosują powołane przepisy przy wydaniu decyzji. W związku z powyższym sąd, działając na podstawia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. W punkcie drugim wyroku sąd, działając na zasadzie art. 152 p.p.s.a. określił, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. Oznacza to, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (wyrok NSA z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 591/04, ONSA i WSA 2004/2/32). W punkcie trzecim wyroku sąd orzekł o kosztach postępowania, działając na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.