IV SA/Po 426/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2010 roku. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. przy udziale uczestników postępowania M. O. ,Ł. Z. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) roku znak (...) w przedmiocie rozbiórki altany postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. decyzją z dnia [...] 2010 roku [...] na podstawie art.49.ust 1. w związku z art.49b.ust.2 i3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 roku nr 156, poz. 1118 z późniejszymi zmianami ) art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku nr 98, poz.1071 z pomniejszymi zmianami) nakazał D. P. rozbiórkę altany znajdującej się na nieruchomości położonej we W. przy ul. H., oznaczonej nr ewid. geod. [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce. Organ administracyjny w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że D. P. na nieruchomości stanowiącej współwłasność jej oraz M. O. i Ł. Z. posadowiła altanę ogrodową. Przedmiotowy obiekt o powierzchni zabudowy około 9m2 wykonany został z elementów drewnianych ażurowych, przykryty dachem kopertowym, którego pokrycie stanowi gont papowy na deskowaniu. Elementy konstrukcyjne altanki –słupy, zamocowane zostały do metalowych elementów wbitych w grunt. Podczas kontroli ustalono, że roboty budowlane wykonane zostały przez D. P. na przestrzeni od 22 do 24 maja 2009 roku. Ustalono ponadto, że nie zgłosiła ona zamiaru ich wykonania Staroście W. Za podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ administracyjny przyjął przepis art.29ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego , z którego wynika ,że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych ,wiat i altan oraz przydomowych oranżerii(ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m2 ,przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2. Zgodnie z art.31.ust 1 prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga ,z zastrzeżeniem art.29 ust 3:1)budowa ,o której mowa w art.29 ust.1 pkt 1-3,pkt 5-19 i pkt 21. Od decyzji powyższej D. P. odwołała się w terminie ustawowym do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu. W następstwie złożonego odwołania Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. podzielając w całości argumenty prawne oraz faktyczne przytoczone w zaskarżonej decyzji. Decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego D. P. reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Pełnomocnik skarżącej jednocześnie ze złożoną skargą wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik D. P. formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podała żadnych okoliczności , które wskazywałyby, że rozebranie drewnianej ażurowej altanki niezwiązanej na trwałe z gruntem spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. – dalej ppsa) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy, a obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji obciąża stronę. Postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności.(vide-postanowienie z dnia 29 maja 2009 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie I FZ 148/09) NSA przypomniał, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są nieostre, dlatego wymagają uszczegółowienia w materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Zadaniem sądu jest natomiast ocena argumentów i dowodów przedstawionych przez stronę. Sąd administracyjny może co prawda wyjść poza zarzuty i podstawy skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), ale w sytuacji, gdy strona nie podaje żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej w treści skargi zawarł jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jednakże w żaden sposób jego nie uzasadnił, czy zachodzi na skutek wykonania zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji kiedy skarżąca dokona rozbiórki alatany ogrodowej i uporządkuje teren po rozbiórce. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że chodzi o altankę drewnianą nie związaną z gruntem, nieposiadającą instalacji . Z opinii prawnej samego pełnomocnika skarżącej załączonej do akt z postępowania administracyjnego (k.16 ) wynika ,że altanka ta posiada niewielkie rozmiary i w każdej chwili bez jakiegokolwiek jej uszkodzenia może zostać przeniesiona w inne miejsce ogrodu lub zdemontowana na okres zimowy. Sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wziął pod uwagę poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w orzecznictwie na temat definiowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków . W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę ,która nie będzie mogła być wynagradzana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia ,który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu(vide postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 roku ,GZ 127/04 (niepublikowane) oraz z 20 grudnia 2004 roku GZ 138/04 (Lex Polonica nr 375764). W uznaniu Sądu taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie bowiem D. P. możliwość zdemontować przenośną drewnianą altankę ogrodową bez jej uszkodzenia .Natomiast na wypadek ewentualnego uwzględnienia skargi, może przywrócić stan poprzedni. Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. MZ