IV SA/Po 426/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], wskazując na art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej jako P.b.) nakazał inwestorowi: [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako spółka, inwestor, skarżący), rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego - hali namiotowej, o wymiarach 20 m x 25 m, wybudowanej na nieruchomości przy [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę. Uzasadniając PINB napisał, że w dniu 19 sierpnia 2015 r. otrzymał od Prezydenta Miasta [...] pismo o przekazaniu, według właściwości, sprawy legalności wykonania hali namiotowej oraz okalającego ją ogrodzenia, na przedmiotowej nieruchomości. W trakcie kontroli, w dniu [...] września 2015 r., ustalono że na działce wybudowano halę namiotową o wymiarach 20 m x 25 m i wysokości maksymalnej 8 m. Hala składa się z pięciu segmentów, posiada po sześć słupów metalowych z każdej strony, pokrycie hali (dach oraz ściany) z tworzywa sztucznego. Hala namiotowa zadasza plac zabaw dla dzieci, pełni funkcję rekreacyjną - wewnątrz w dniu kontroli znajdowały się: wielopoziomowa płaszczyzna zabawowa dla dzieci, stoły i krzesła, elementy z tworzywa sztucznego (klocki). W części hali namiotowej znajduje się podłoga z desek sosnowych na stelażu metalowym. W trakcie kontroli ustalono, że budowa hali została zakończona w dniu [...] września 2015 r., inwestorem jest Spółka, a prace zrealizowano w sposób samowolny. PINB napisał, że kwestia legalności ogrodzenia została już rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Przedmiotowa hala namiotowa zdaniem PINB odpowiada definicji legalnej tymczasowego obiektu budowlanego, zawartej w art. 3 pkt 5 P.b. Zgodnie z tym przepisem tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe. Zdaniem PINB kwalifikację prawną spornej hali potwierdza także dokumentacja techniczna, przedłożona przez Inwestora. Budowa tymczasowych obiektów budowlanych co do zasady wymaga dokonania zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. Inwestor nie zgłosił zamiaru wykonania przedmiotowej hali namiotowej, a obiekt ten istnieje przez okres dłuższy niż 120 dni (co najmniej od dnia 1 września 2015 r. - deklarowanej przez pełnomocnika inwestora daty zakończenia budowy), zatem jego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Fakt nieuzyskania pozwolenia na budowę, wymaganego przez konkretny przepis P.b. oznacza, że hala namiotowa stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ust. 1 P.b. PINB wskazał, że dla nieruchomości obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] Przedmiotowa działka leży na terenie oznaczonym w planie symbolem Kz-ZO: tereny zieleni nieurządzonej, łąk i zadrzewień w klinie zieleni. Przepis [...] miejscowego planu głosi, że zakazuje się lokalizacji tymczasowych obiektów budowanych, z wyjątkiem o którym mowa w [...] dotyczącym terenów oznaczonych symbolem 2Kz - UT/US. Ponadto, przepisami [...] uchwały, w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustalono nakaz ochrony walorów krajobrazowych - lasów, łąk, polan śródleśnych, zieleni nieurządzonej i wód jako przestrzeni rekreacyjnej oraz nakaz sytuowania zabudowy zgodnie z maksymalnymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy wyznaczonymi na rysunku planu, oraz z pozostałymi ustaleniami planu. Terenu Kz-ZO dotyczą przepisy [...], które między innymi nakazują zachowanie istniejącej łąki i istniejących zadrzewień, dopuszczają lokalizację placu zabaw, boisk sportowych o nawierzchni trawiastej oraz innych urządzeń sportowo-rekreacyjnych zachowujących naturalne podłoże; dopuszczają zachowanie i przebudowę istniejących jednokondygnacyjnych obiektów budowlanych. PINB podkreślił, że przedmiotowa hala jest nową zabudową i ocenił, że jej wybudowanie narusza postanowienia miejscowego planu, w związku z czym brak podstaw do zainicjowania procedury legalizacyjnej. W odwołaniu od opisanej decyzji Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej jako K.p.a.), art. 28 K.p.a. poprzez przyjęcie, że jedyną stroną postępowania jest Spółka, art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak oznaczenia w decyzji wszystkich stron postępowania, podczas gdy decyzja powinna zawierać oznaczenie strony lub stron, art. 50 K.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych, art. 75. § 1 K.p.a. zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, art. 77 § 1 K.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, art. 86 K.p.a. w związku z tym, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę, ewentualnie art. 49b ust. 2 P.b. poprzez jego niezastosowanie i brak umożliwienia przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w sprawie. Uzasadniając Spółka napisała, że jest poddzierżawcą przedmiotowej nieruchomości, na podstawie umowy zawartej z dzierżawcą tego terenu - [...] Dzierżawca nieruchomości jest związany umową dzierżawy terenu z zarządcą terenu, tj. [...] będącego zarządcą tego terenu. Właścicielem nieruchomości jest [...]. Zdaniem Spółki zawarcie szeregu umów nie powoduje pozbawienia ww. podmiotów przymiotu strony, ponieważ posiadają one tytuły do nieruchomości na podstawie zawartych umów bądź w związku z objęciem tej nieruchomości w zarząd. Dalej Spółka zarzuciła, że PINB bezpodstawnie zaniechał przeprowadzenia całego niezbędnego postępowania dowodowego, w tym przede wszystkim nie zwrócił się do producenta hali namiotowej o złożenie wyjaśnień w sprawie, względnie nie zdecydował się na przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron postępowania. Zdaniem Spółki przedmiotowy obiekt jest wyłącznie niepowiązanym trwale z gruntem zadaszeniem dla urządzeń sportowo—rekreacyjnych oraz urządzeń przeznaczonych do zabaw i sam w sobie nie stanowi obiektu budowlanego bądź tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów P.b. Żadne urządzenie przeznaczone do zabaw, które obecnie ustawiono na przedmiotowej działce pod tymczasowym przykryciem, nie jest trwale połączone z gruntem i może zostać przesunięte według zapotrzebowania poddzierżawcy gruntu. Opisywany w sprawie namiot nie tylko nie jest trwale związany z gruntem, ale również nie posiada żadnych trwałych ścian, wydzielonych pomieszczeń, podłączonych instalacji dostarczających wodę, ogrzewanie czy inne media; nadaje się do pełnego trwałego demontażu. Wobec tego nie ma podstaw, aby kwalifikować go jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów P.b. Pojedynczy namiot służy do sezonowego wykorzystania, jest zwykłym urządzeniem i nie może być traktowany jako stałe przekrycie namiotowe, o jakim mowa w przepisach P.b. Spółka zaznaczyła, że nawet gdyby uznać obiekt za samowolę budowlaną, z czym Spółka się nie zgadza, to pozbawioną ją w decyzji również możliwości doprowadzenia do zalegalizowania dokonanych działań i wyłączono możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem teren poddzierżawionej działki jest tzw. terenem zielonym, na którym dopuszcza się między innymi lokalizowanie placu zabaw, zainstalowanie urządzeń sportowo—rekreacyjnych wraz ze stosowanym ogrodzeniem. Lokalizowania tych urządzeń nie należy utożsamiać z zakazem zabudowy określonym w § 4 punkt 8 planu miejscowego, ponieważ zestawienie tego przepisu z § 15 planu prowadziłoby do jego wewnętrznej sprzeczności. Czym innym jest zabudowa trwałymi budynkami, a czym innym jest zlokalizowanie pewnych obiektów, zgodnie z przepisem § 15 miejscowego planu. Przywołany przepis o zakazie zabudowy dotyczy tylko budynków. W ocenie Spółki znajdujące się na działce obiekty powstały z myślą realizacji celu zawartego w § 15 miejscowego planu. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. znak sprawy [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając napisał, że obrana przez PINB podstawa prawna rozstrzygnięcia jest prawidłowa. Usytuowana przez Spółkę hala namiotowa jest tymczasowym obiektem budowlanym. Jeżeli zamiarem Inwestora było posadowienie przedmiotowego obiektu budowlanego na okres krótszy niż 120 dni to powinien był on - stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b., zgłosić właściwemu organowi budowę takiego obiektu. Skoro nie dokonano stosownego zgłoszenia należało przyjąć, że zamiarem Inwestora było posadowienie obiektu na okres dłuższy, co wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na jej budowę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b.). Jeżeli Inwestor nie wykazał się pozwoleniem na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, należało zbadać, czy obiekt ten jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 P.b.). WWINB podzielił także oceny organu I instancji o niezgodności hali z zapisami miejscowego planu, co wyklucza zalegalizowanie samowoli budowlanej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka, zastępowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji WWINB – w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. i uniemożliwienie Spółce brania czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym oraz wyeliminowanie z postępowania możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie przed wydaniem przez organ decyzji. Nadto zarzucił naruszenie art. 15 k.p.a. i doprowadzenie do ograniczenia kodeksowej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w związku z brakiem możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie materiałami oraz brakiem możliwości wypowiedzenia się w sprawie przez wydaniem zaskarżonej decyzji. Dalej zarzucił naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, iż obiekt będący przedmiotem decyzji jest obiektem budowlanym, mimo iż strona skarżąca zgłaszała w odwołaniu od decyzji szereg wniosków dowodowych, a organ odwoławczy nie tylko ich nie przeprowadził, ale w również w żaden sposób się do nich nie odniósł w uzasadnieniu swojej decyzji. Zdaniem pełnomocnika w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia w całości decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie - art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Organy administracji naruszyły także art. 3 punkt 3 P.b. poprzez jego błędną wykładnię i zakwalifikowanie obiektu będącego przedmiotem decyzji, jako budowli w rozumieniu tej ustawy, oraz naruszyły przepisy § 4 ust. 8, § 7 ust. 3 oraz § 15 miejscowego planu obowiązującego dla przedmiotowej nieruchomości, poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, iż obiekty będący przedmiotem postępowanie nie może być postawiony na nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 426/16 WSA w Poznaniu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja nakazująca inwestorowi rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego – hali namiotowej. Zdaniem skarżącego organy obu instancji dokonały nieprawidłowego zakwalifikowania obiektu, niewłaściwej wykładni miejscowego planu oraz dopuściły się naruszeń procedury administracyjnej. Sąd nie podziela w tej materii stanowiska skarżącej. Zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz dokonały jego prawidłowej subsumpcji w wydanych w toku postępowania administracyjnego decyzjach. Zarzuty zawarte w skardze są jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i nie mogą skutkować wzruszeniem decyzji. Poza sporem pozostaje okoliczność nieobjęcia przedmiotowego obiektu pozwoleniem na budowę oraz niedokonania zgłoszenia zgodnie z przepisami prawa budowlanego. W ocenie Sądu orzekającego nie może budzić wątpliwości kwalifikacja spornego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego z art. 3 ust. 5 P.b. Wobec wskazania w tymże przepisie expressis verbis przekrycia namiotowego jako jednego z elementów zbioru tymczasowych obiektów budowlanych dywagacje inwestora co do cech i charakteru obiektu muszą pozostawać bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Taka kwalifikacja hali namiotowej przyjmowana jest również konsekwentnie w orzecznictwie (por. prawomocne wyroki WSA w Poznaniu z 9 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 887/12, WSA w Olsztynie z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 911/14, czy wyrok NSA z 30 października 2015 r., sygn. akt II OSK 486/14, CBOSA). Podkreślić też należy, że hala namiotowa zaliczona została do tymczasowych obiektów w rozumieniu P.b. także w dokumentacji technicznej złożonej przez inwestora w toku postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji, mając także na uwadze, że decyzje w sprawie wydawane są przez organy wyspecjalizowane w sprawach budowlanych, prowadzenie dalszego postępowania administracyjnego w przedmiocie charakteru spornego obiektu uznać należy za zbędne Ta klarowność charakteru i kwalifikacji spornego w sprawie obiektu sprawia, że nie można organom administracji stawiać skutecznie zarzutu niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W tym kontekście uznać należy, że nieustosunkowanie się przez organ II instancji do wniosków dowodowych inwestora i nieprowadzenie dalszego – wnioskowanego – postępowania dowodowego nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Tak samo oceniony być musi brak możliwości wypowiedzenia się przez inwestora co do zebranych dowodów przez WWINB przed wydaniem decyzji; zauważyć tu także należy, że organ II instancji nie uzupełnił postępowania dowodowego, jego rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez PINB. Uchybienia WWINB polegające na braku formalnego rozstrzygnięcia wniosków dowodowych oraz braku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań nie mogą zatem skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Nie znajduje, w ocenie Sądu, potwierdzenia zarzut nieprawidłowego oznaczenia stron postępowania w decyzjach organów obu instancji poprzez wskazanie ich jedynie w końcowej części decyzji. Nie ma uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że w takiej sytuacji powstała niepewność co do tego jakie podmioty uznane zostały przez organy za strony postępowania, tym bardziej, że w decyzji PINB wyraźnie wskazano, że decyzję otrzymują strony i pełnomocnicy. Marginalnie zauważyć tu trzeba, że nawet nieskierowanie decyzji do wszystkich możliwych stron postępowania (co nie miało miejsca) nie prowadziłoby do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie gwarancji udziału stron (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 844/14, CBOSA). Sąd nie znajduje także podstaw dla uznania zasadności naruszenia art. 49b ust. 2 P.b. Zgodnie z jego regulacją możliwość legalizacji obiektu wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia uzależniona jest m. in. od zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom spółki o zgodności takiej nie może być – in casu – mowy. § [...] planu expressis verbis zakazuje lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych poza terenem zabudowy usługowej [...] Hala namiotowa wzniesiona została zaś na terenie Kz-ZO: tereny zieleni nieurządzonej, łąk i zadrzewień w klinie zieleni. Już sama ta konstatacja prowadzi do wniosku o słuszności stanowiska organów obu instancji. Podkreślić jednak należy, że nawet w wypadku braku wyrażonego wprost zakazu z § [...] planu usytuowanie spornej hali byłoby nie do pogodzenia z zapisami § [...] planu, który na terenie Kz-ZO w punkcie pierwszym wprowadza nakaz zachowania istniejącej łąki, a w punkcie 3, dopuszczając lokalizację określonych obiektów, nakaz zachowania naturalnego podłoża. Hala namiotowa o powierzchni 500 m2 w żaden sposób tym nakazom nie może sprostać. Zasadnie zatem organ I instancji przyjął, że wybudowanie spornej hali namiotowej narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym brak podstaw do wydania postanowienia z art. 48 ust. 2 P.b. inicjującego procedurę legalizacyjną, a organ II instancji stanowisko to zaaprobował. W związku z powyższym uznać należy, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie, w której zapadłe decyzje poddane zostały kontroli sądowoadministracyjnej, poczyniły prawidłowe ustalenia i zasadnie przyjęły, że ziściły się przesłanki do nakazania inwestorowi rozbiórki obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Na aprobatę zasługuje także stwierdzenie organu II instancji, że jeśli zamiarem inwestora było posadowienie obiektu budowlanego na okres krótszy niż 120 dni, to winien był – stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. – zgłosić właściwemu organowi budowę. W braku zgłoszenia należy przyjąć, że zamiarem było posadowienie obiektu na czas dłuższy, co obligowało do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest bowiem tak, że obiekty budowlane wymienione w art. 3 pkt 5 P.b. nie wymagają zezwolenia na budowę. Wyjątek stanowią te wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. (por. wyrok NSA z 30 października 2015 r., sygn. akt II OSK 486/14, CBOSA). W tym stanie rzeczy z przyczyn opisanych wyżej Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.