IV SA/Po 437/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz /spr/ Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...] Wójt Gminy [...] (zwany dalej: Wójt lub organ I instancji) na podstawie art. 104 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego ( dalej kpa), oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm., zwanej dalej: upzp) po rozpoznaniu wniosku S. W. z dnia [...].11.2012r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków magazynowo-biurowo-usługowo-produkcyjnych na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...] (zwanych dalej Inwestycja). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że po przeprowadzeniu analizy stanu faktycznego i prawnego obszaru analizowanego, ustalono, iż nie są spełnione warunki art. 61 ust. 1 pkt. 4 i 5 upzp. Organ wyjaśnił, że działki, na których miałaby powstać zamierzona inwestycja (wymienione wyżej) obejmują użytki gruntowe oznaczone jako grunty orne: RIIIb o powierzchni łącznej [...] ha. Teren inwestycji obejmuje zatem grunty klasy III. Organ wywodził, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. z 2004 r., Nr 121, póz. 1266 z późn. zm., dalej uogril) zmiana przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III na cele nierolnicze wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ podkreślił, że dla przedmiotowych działek nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, a w obowiązującym do końca 2003 r. Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] (uchwała Nr XXX/148/92 z dnia 08 grudnia 1992 r.) obszar zajęty przez ww. działkę był ujęty jako tereny rolne, w wyniku czego nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W ocenie organu I instancji decyzja nie jest zatem zgodna z przepisami odrębnymi - ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a w konsekwencji nie jest spełniony warunek z art. 61 ust 1 pkt 5 upzp. Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożył S. W. (dalej zwany skarżącym), który zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 61 ust. 1 pkt. 4 upzp w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ, że kryterium obszarowe, o którym mowa w ww. przepisie dotyczy nie tylko powierzchni działki lub działek, na których planowana jest inwestycja, lecz całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, w skład którego one wchodzą, a tym samym przyjęcie przez organ, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie jest pojęciem tożsamym z ustawowym pojęciem "zwartego obszaru projektowanego". Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że Urząd Gminy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy zakładając przedwcześnie, że nie został spełniony warunek art. 61 ust. pkt. 4 upzp, oraz naruszenie art. 8 i 107 § 3 w zw. z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości. Wskazał, że zdaniem organu I instancji kryterium obszarowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 uogril dotyczy nie tylko powierzchni działek, na których planowana jest inwestycja, lecz całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, w skład którego one wchodzą. Zarzucił, że dokonana przez organ interpretacja ww. przepisów jest błędna, albowiem przepis art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi wyraźnie, że kryterium obszarowe odnosi się do nowo projektowanego obszaru przewidzianego do zmiany przeznaczenia. Kryterium obszarowe zawarte w tym przepisie dotyczy zatem jedynie obszaru, który ma zmienić swoje przeznaczenie z gruntu rolnego lub leśnego na grunt przeznaczony na inne cele. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący powołał się na orzecznictwo sądowe i doktrynę. W ocenie odwołującego stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Skarżący podkreślił, że pojęcie "zwartego obszaru projektowanego do przeznaczenia na cele nierolnicze" należy odnosić do terenu objętego wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy (terenu inwestycji), a nie do całego kompleksu rolnego, na obszarze którego leży teren inwestycji. Zdaniem skarżącego organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co w konsekwencji skutkowało błędnym przyjęciem, iż nieruchomości objęte wnioskiem wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne pomimo, iż poszczególne działki objęte wnioskiem o III klasie bonitacyjnej ziemi nie przekracza 0,5 ha. W ocenie odwołującego w niniejszej sprawie, nie sposób przyjąć, aby organy w sposób dokładny wyjaśniły stan faktyczny sprawy, właściwie zastosowały normy prawa materialnego oraz by wyczerpująco zebrały materiał dowodowy naruszając tym samym przepisy procesowe. Dokonana przez organ analiza zabudowy i zagospodarowania terenu obejmuje swoim zakresem jedynie niektóre fragmenty obszaru rozciągającego się wokół działki, której dotyczy wniosek, pomijając sąsiedztwo zabudowań podobnych do zabudowy, której dotyczy wniosek. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, w sprawie nie zebrano i nie przeanalizowano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, przez co naruszono art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Odwołujący podniósł też, że decyzją a dnia [...] września 2013r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych na terenie gminy [...], który to obszar obejmuje także przedmiotowe działki; tym samym teren tych działek nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2014r.r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ opisał stan faktyczny w sprawie i wskazał, że z akt sprawy wynika, iż dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robot budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 upzp, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 upzp. Organ zatem musi ustalić, czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana oraz to, czy teren i planowana inwestycja spełniają pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 upzp. Kolegium opisało ogólnie, odwołując się do konkretnych uregulowań prawnych, zasady postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w szczególności: zasady ustalania stopnia kontynuacji funkcji, celów, formy architektonicznej i zagospodarowania terenu; ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przeprowadzania analizy i konstruowania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy. Następnie, odnosząc się do braku spełnienia warunku określonego w art. 61 ust 1 pkt 4 upzp, organ przytoczył regulację art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i wskazał, że z akt sprawy, w szczególności z informacji z ewidencji gruntów, wynika, że przedmiotowe działki to wszystko grunt klasy RIIIb. Dla przedmiotowych działek nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, a w obowiązującym do końca 2003 r. Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] (uchwała Nr XXX/148/92 z dnia 08 grudnia 1992r.) obszar zajęty przez ww. działki był ujęty, jako tereny rolne, w wyniku czego nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W związku z powyższym, za prawidłowe uznał organ odwoławczy stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym działki na których planowana jest inwestycja, stanowią użytki rolne klasy IIIb i na zmianę przeznaczenia gruntów wymagana jest zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 uogril. Organ podkreślił, że przepis ten z dniem 26 maja 2013 r. uległ zmianie, w wyniku której obecnie nie ma już ograniczenia dotyczącego powierzchni gruntów rolnych podlegających ochronie. Organ uzasadniał również stosowanie znowelizowanego przepisu do wniosku skarżącego, złożonego przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej zamiast przepisów ówcześnie obowiązujących. W ocenie SKO słusznym jest jednak zarzut związany z nieprawidłowo sporządzoną analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczonego obszaru analizowanego. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu powinna wskazywać konkretnie, jakie działki objęto obszarem analizowanym, jaki obejmują one rodzaj zabudowy, w jaki sposób ustalano wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Powyższe powinno wynikać zarówno z części opisowej, jak również z części graficznej analizy. Z uwagi jednak na treść art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 maja 2013 roku, naruszenie powyższe nie może mieć wpływu na dokonane przez organ I instancji rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Organ podniósł także, że poływana przez odwołującego decyzja MRiRW z dnia [...] września 2013r. została wydana w związku z planem miejscowym, który jest obecnie opracowywany, a nie do poprzedniego planu – nie ma więc znaczenia dla oceny w niniejszej sprawie spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp. Reasumując SKO skonstatowało, że organ I instancji w sposób nie budzący wątpliwości wykazał brak spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 upzp, co umożliwia pozytywne załatwienie sprawy z wniosku skarżącego. Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: art. 61 ust. 1 pkt. 4 upzp w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego błędną wykładnię oraz przepisów postępowania, tj: art. 7 i 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, iż organ II instancji błędnie przyjął, że nie został spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej. Skarżący wywodził, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przed datą wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 8 marca 2013 roku i – zgodnie z zasadą, że prawo nie działa wstecz – wniosek skarżącego powinien być rozpatrzony na podstawie przepisu w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zgodnie zaś w tym przepisem (przed zmianą) kryterium obszarowe odnosi się do nowo projektowanego obszaru przewidzianego do zmiany przeznaczenia i dotyczy zatem jedynie obszaru, który ma zmienić swoje przeznaczenie z gruntu rolnego lub leśnego na grunt przeznaczony na inne cele. Na poparcie swoich racji skarżący przywołał wyroki sądów administracyjnych, podkreślając, że kryterium obszarowe 0,5 ha odnosi się jedynie do działki, która ma zmienić swoje przeznaczenie bez wliczania w to obszaru, z którego została uprzednio wydzielona. Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję Wójta dopuściło się zatem naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co w konsekwencji skutkowało błędnym przyjęciem, iż nieruchomości objęte wnioskiem wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. . Nadto skarżący argumentował, powołując się na doktrynę i orzecznictwo, że w przedmiotowej sprawie wydanie rozstrzygnięcia negatywnego dla strony było wynikiem dokonanej przez organy administracji publicznej błędnej oceny prawnej, a w konsekwencji błędnym zastosowaniu przepisu art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 maja 2013 r. Tymczasem prawidłowe zastosowanie powyższego przepisu, w brzmieniu sprzed nowelizacji, skutkowałoby uzgodnieniem przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji otwierałoby drogę do ustalenia, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego w rozpatrywanej sprawie powinno zostać uwzględnione kryterium obszarowe. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu pod względem zgodności z prawem była decyzja Kolegium z [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzające jej wydanie czynności organów obu instancji, które zostały zainicjowane przez skarżącego złożeniem podania z dnia [...] listopada 2012 r. o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków magazynowo-biurowo-usługowo-produkcyjnych na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...]. Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 4 upzp). Wymagania, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostały określone w art. 61 ust. 1 upzp. Z kolei elementy składowe, jakie powinna zawierać analizowana decyzja wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 54 upzp, stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 upzp. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 upzp (wyrok NSA z 18.12.2012 r., II OSK 1518/11, lex nr 1367308, wyrok NSA z 12.10.2010 r., II OSK 1542/09, lex nr 746623). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w upzp warunków. Oznacza to, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków o których stanowi art. 61 ust. 1 upzp jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W rozpoznawanej sprawie Kolegium utrzymało w mocy decyzję z [...] czerwca 2013 r. wyjaśniając, że decyzja ustalająca warunki zabudowy byłaby sprzeczna z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 upzp. Regulacja art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp koresponduje z uogril. Należy ją traktować jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp. Celem tej regulacji jest podkreślenie prawnej ochrony gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą ich przeznaczenia, a nie blokowanie inwestycji służących rolniczemu lub leśnemu wykorzystaniu tych gruntów (red. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2013, s. 522). Art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp przewiduje dwie odrębne sytuacje, kiedy jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dotyczą one, po pierwsze braku wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz po drugie, objęcia terenu zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1999 r., nr 15, poz. 139). Celem zamieszczenia w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp sformułowania: "teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1" było to, aby decyzje o warunkach zabudowy, w przypadku braku planów, można było wydawać dla terenów, które zostały objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów, jeżeli zgoda została uwzględniona w planach, które utraciły moc, tj. zmiana przeznaczenia tych gruntów została dokonana w tych planach (uchwała NSA z 29 listopada 2010 r., II OPS 1/10, ONSAiWSA 2013/2/20). W niniejszej sprawie pozostawało rzeczą bezsporną, że działka nr 86/120 stanowi częściowo grunty orne o klasie bonitacji gleby IIIb i nie była objęta zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z 1994 r. Z tego powodu objęte niniejszym postępowaniem grunty wymagałyby uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W ocenie Sądu Kolegium działając w sposób zgodny z prawem wzięło pod uwagę nowelizację uogril dokonaną mocą art. 1 ust. 1 lit. a ustawy z 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2012, poz. 503). Weszła ona w życie 26 maja 2013 r., a zatem przed wydaniem decyzji przez Kolegium, co nastąpiło 27 lutego 2014r., jak również przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Wymieniona ustawa nie zawiera przepisów intertemporalnych, co w orzecznictwie sądowym zrównane zostało z tzw. zasadą bezpośredniego działania nowego prawa (uchwała NSA z 25 listopada 2011 r., II OPS 1/13, niepubl.). Skarżący nie ma więc racji wskazując, że w sprawie powinien znajdować zastosowanie stan prawny obowiązujący w dacie złożenia przez niego podania o ustalenie warunków zabudowy. Wprost przeciwnie, w przypadku braku przepisów intertemporalnych, organ powinien uwzględnić stan prawny istniejący w dniu wydania decyzji, a nie w dniu wniesienia podania (J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, Warszawa 2011, s. 427-428). W przeciwnym razie doszłoby do nieakceptowanej z punktu widzenia obowiązywania zasady praworządności sytuacji, w której organ orzekałby na podstawie nie obowiązujących już przepisów prawa. Tak samo organ II instancji rozpoznając po raz drugi co do meritum sprawę administracyjną nie może pomijać okoliczności zmiany stanu prawnego, która zaistniała w czasie jego rozstrzygania. Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 7 ust. 2 pkt 1 uogril, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Ustawodawca zrezygnował tym samym z wyłączenia spod tego obowiązku w razie gdy zwarty obszar projektowany przekracza 0,5 ha. W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano, że dokonana zmiana miała na celu zwiększenie przejrzystości dotychczasowych przepisów oraz rozwianie wątpliwości pojawiających się w orzecznictwie sądów administracyjnych przez jednoznaczne określenie podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, uregulowanego w art. 7 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jako zasadne należało ocenić stanowisko zaprezentowane przez SKO, że dla rozstrzygnięcia sprawy nieistotna pozostawała kwestia wykładni dotychczas użytego w art. 7 ust. 2 uogril pojęcia "zwartego obszaru projektowanego" do zmiany przeznaczenia gruntu. Z opisanych powyżej względów w sprawie nie doszło również do uchybienia wskazanym w skardze przepisom prawa procesowego. Art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp stanowi wyraźnie, że niezbędną przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęcie terenu zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z 1994 r. Jak przyjął NSA w odniesieniu do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla gruntu przeznaczonego na cele leśne, warunek o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp nie jest spełniony, gdy dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 uogril. Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne udzielona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 uogril jest "skuteczna", o ile na jej podstawie w ustaleniach planu rada gminy postanowi o zmianie przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i tylko w takim zakresie, w jakim w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującym dany teren dojdzie do zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Przyjęcie stanowiska, że sama decyzja ministra o "odrolnieniu gruntów rolnych" pozwala na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i uprawnia do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, powodowałoby niedopuszczalne ograniczenie kompetencji gminy w zakresie przysługującego jej władztwa planistycznego (uchwała NSA z 29 listopada 2010 r., II OPS 1/10, ONSAiWSA 2013/2/20). Powyższe stanowisko zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę znajduje analogiczne zastosowanie do zgody udzielanej na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 uogril. Skoro zatem przedmiotowe działki stanowią użytki rolne klasy RIIIb, to odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy uzasadniona była przepisami art. 7 ust. 1 pkt 2 uogril w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 8 marca 2013r., a obowiązującym od dnia 26 maja 2013r. i - w konsekwencji - niespełnieniem przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp. Mając powyższe na uwadze Sąd działając w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270) oddalił skargę.