IV SA/Po 461/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Anna Jarosz /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013r. sprawy ze skargi W. E.S. sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania remontu ulicy oddala skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 279/11, po rozpoznaniu skargi Wytwórni E. S. Spółki z o.o. w W., zw. dalej Spółką albo skarżącą, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia (...) r,. nr (...), w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania remontu ulicy. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia (...) r., nr (...), Starosta W., powołując się na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie zgłoszenia Burmistrza W. z dnia (...) r. dotyczącego zamiaru wykonania remontu ulic D. i S. w W. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że dnia (...) r. do Starostwa Powiatowego w W. wpłynęło podanie Spółki o wznowienie postępowania zakończonego pismem Starosty z dnia (...) r., nr (...), zaświadczającym, że nie wnosi sprzeciwu wobec zgłoszenia Burmistrza z dnia (...) r. zamiaru wykonania remontu ulic D. i S. w W. Starosta stwierdził, że wznowienie postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. dotyczyć może tylko spraw, które zakończyły się decyzją ostateczną, w sprawie zaś dotyczącej zgłoszenia Burmistrza z dnia (...) r. organ działał w innej formie prawnej i nie miał obowiązku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wydając zaświadczenie, że nie wnosi się sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Wojewoda W. decyzją z dnia (...) r., nr (...), po rozpatrzeniu odwołania Spółki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że skarżący żądał wznowienia postępowania dotyczącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, które zakończyło się wydaniem przez organ zaświadczenia, że nie wnosi on sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Zgłoszenie zamiaru budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego. Do momentu wydania ewentualnej decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Ponadto, zgodnie z art. 145 § 1 oraz art. 126 kpa, wznowienie postępowania administracyjnego dotyczy spraw, które zakończyły się decyzją ostateczną lub postanowieniem, na które przysługuje zażalenie. W sprawie, w której organ działa w innej formie prawnej, tj. nie wydaje decyzji administracyjnej lub postanowienia, na które przysługuje zażalenie, nie można żądać wznowienia takiego postępowania. W związku z tym organ pierwszej instancji słusznie uznał, że przedmiotowe postępowanie jest bezprzedmiotowe i umorzył je na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W takiej sytuacji nie mógł mieć zastosowania przepis art. 149 § 3 k.p.a., czyli odmowa wznowienia postępowania. Skoro bowiem nie można żądać wznowienia postępowania, które nie zakończyło się wydaniem decyzji, to tym bardziej niezasadne byłoby wydawanie przez organ administracji decyzji o odmowie wszczęcia takiego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na ww. decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. Spółka wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty, zarzucając jej naruszenie art. 30 Prawa budowlanego przez usankcjonowanie nie wydania przez Starostę decyzji nakładającej na Burmistrza obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W uzasadnieniu strona skarżąca zauważyła, że po otrzymaniu zgłoszenia Burmistrza o zamiarze wykonania remontu ulic, zgodnie z ówczesną treścią art. 30 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, Starosta powinien nałożyć w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem, ponieważ realizacja tych robót wprowadzała i utrwalała ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich, a konkretnie dla działki nr (...). Ponadto, według ówczesnego brzmienia art. 30 Prawa budowlanego, Burmistrz miał obowiązek dołączyć do zgłoszenia dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością (działką nr 134/1) na cele budowlane. Ponieważ Burmistrz nie miał prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością należącą do skarżącej oraz nie załączył stosownej dokumentacji, Starosta miał obowiązek nałożenia, w drodze postanowienia, na Burmistrza obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów. Z uwagi na to, że dokumenty nie zostały dołączone do zgłoszenia ani uzupełnione, Starosta był zobowiązany wnieść sprzeciw w drodze decyzji. Ponieważ w tym konkretnym wypadku, Starosta powinien wydać decyzję a jej nie wydał, to zgłoszenie niespełniające wymogów prawa budowlanego nie może być uznane za skuteczne. Ponieważ organ powinien wydać decyzję a jej nie wydał, to nie może teraz zasłaniać się nieistnieniem decyzji. Niedopełnienie obowiązku nałożonego na organ przez przepisy prawa, nie może skutkować ochroną bezprawnych działań tego organu (k. 4-5 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że skarga jest uzasadniona. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała pozytywna przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego w postaci wydania decyzji ostatecznej. Nie jest taką decyzją pismo Starosty z dnia (...) r., skierowane do Urzędu Miejskiego w W., informujące o braku złożenia sprzeciwu do zgłoszenia Burmistrza dotyczącego wykonania robót budowlanych, polegających na remoncie dróg. Odmiennie, aniżeli wskazywała na to skarżąca, organ administracji nie miał obowiązku nałożenia na Burmistrza obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, z uwagi na wprowadzenie przez realizację planowanych robót ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich, w tym dla działki nr (...). Obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych może być nałożony jedynie wtedy, gdy wystąpi chociaż jedna z przesłanek określonych w art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego. Dokonanie oceny wystąpienia w konkretnym przypadku jednej z tych przesłanek należy do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, co nie oznacza samo przez się dopuszczenia dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Ponadto organ administracji, stosownie do art. 30a ust. 1 Prawa budowlanego dołączył do zgłoszenia zamiaru wykonania prac remontowych dowód do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci oświadczenia Burmistrza z dnia (...) r., że ulice D. i S. w W. należą do kategorii dróg gminnych, będących własnością gminy. Reasumując Sąd wskazał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji administracyjnej, co pociąga za sobą niedopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organ I instancji powinien dokonać pogłębionej analizy przesłanek odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, rozważając w świetle powyższych rozważań wydanie postanowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Ubocznie dodał, że Starosta powinien mieć na względzie nowelizację k.p.a. dokonaną ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2011 r., nr 6, poz. 18). Z kolei skarżąca dopatrując się zwiększenia ograniczeń oraz uciążliwości dla należącej do niej nieruchomości, związanych z eksploatacją znajdujących się w jego sąsiedztwie dróg gminnych, może rozważyć dochodzenie swoich praw na gruncie postępowania cywilnego oraz ewentualnie prawa karnego, dopatrując się w działaniu organów administracji ustawowych znamion czynu zabronionego. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 279/11, złożyła Spółka, zaskarżając wskazany wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W motywach rozstrzygnięcia Sąd II instancji wskazał, że kontrolowana przez Sąd Wojewódzki sprawa administracyjna została załatwiona po myśli art. 105 § 1 k.p.a., a zatem przez jej załatwienie w inny sposób, niż przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Organy administracji doszły bowiem do zasadnego wniosku, że wnioskodawca żądał wznowienia w sprawie, w której nie tylko nie wydano decyzji ostatecznej, lecz także, że nigdy nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, które mogłoby zostać wznowione. Ocena ta była zasadna i dawała podstawę do umorzenia postępowania, nie było zatem podstaw do uchylania przez Sąd Wojewódzki zaskarżonej decyzji i w konsekwencji formułowania przez ten Sąd wniosków o charakterze materialnoprawnym. Zasadą jest, iż sąd jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna była być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów. Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 208/11, LEX nr 1219088. Granice sprawy sądowoadministracyjnej określa zaś zawarty w kontrolowanej przez Sąd Wojewódzki decyzji, przedmiot postępowania administracyjnego, którym w tym przypadku była jedynie kwestia, w jakiej formie organ ma odnieść się do żądania wznowienia postępowania w sprawie, w której nie wydano ostatecznej decyzji administracyjnej. Nie była zatem przedmiotem rozpoznania organów administracyjnych sprawa, czy do zgłoszenia dołączono, czy nie dołączono właściwe dokumenty, nie było wobec tego podstaw do formułowania przez Sąd Wojewódzki ocen dotyczących tego zagadnienia, lecz tylko to, czy istniały podstawy aby sprawa niezakończona decyzją ostateczną mogła być przedmiotem wznowienia i ewentualnie, w jakim trybie winna nastąpić procesowa reakcja wobec żądania Spółki. Tak określone granice sprawy, wbrew zapatrywaniom Sądu Wojewódzkiego, że przedmiotem kontroli sądowej jest również "postępowanie" poprzedzające obie decyzje, nie dawały więc podstaw Sądowi Wojewódzkiemu do formułowania ocen merytorycznych odnoszących się do stanu faktycznego i zarzutów formułowanych w tym zakresie przez strony postępowania administracyjnego, a odnoszących się do zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. To, że skarżąca formułowała zarzuty merytoryczne, najpierw żądając wznowienia postępowania, następnie w skardze do Sądu Wojewódzkiego, a obecnie w skardze kasacyjnej (stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego), nie oznacza jeszcze, że dążenie do rozstrzygnięcia interesującej Spółkę kwestii ma nastąpić w ramach przedmiotowej sprawy. Opisane wyżej zakreślenie granic sprawy nie daje nadto podstaw do uznania za trafny zarzutu skargi kasacyjnej, iż Sąd Wojewódzki winien rozpatrzyć wszystkie podniesione w skardze zwykłej zarzuty. Sąd Wojewódzki ma bowiem obowiązek odnieść się do tych zarzutów, które rozpoznawanej sprawy dotyczą, a jak już powiedziano wyżej, była to sprawa formalnie rozstrzygająca tylko zagadnienie, czy są podstawy do zainicjowania postępowania nadzwyczajnego w sytuacji, gdy nie wydano decyzji ostatecznej, informując jedynie inwestora, że nie wniesiono sprzeciwu. Z powyższych powodów nie można też uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed dnia 11 lipca 2003 r. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest wystarczającym dowodem dokumentującym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ta bowiem kwestia nie była przedmiotem ocen organów, nie mogła przeto stać się przedmiotem ocen Sądu Wojewódzkiego, co trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej. Zgłoszenie zamiaru inwestycyjnego, zarówno w obecnym stanie prawnym, jak też przed nowelizacją Prawa budowlanego w 2003 r. stanowiło jedynie oświadczenie woli inwestora zamierzającego zrealizować określony obiekt lub roboty budowlane. Zgłoszenie (oświadczenie) takie nie wszczyna jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego i dopiero ewentualna procesowa reakcja organu na dostrzeżoną sprzeczność z prawem skutkująca wniesieniem sprzeciwu, czyli decyzji, która po uzyskaniu waloru ostateczności mogłaby stać się przedmiotem żądania wznowienia postępowania. Brak procesowej reakcji organu po zgłoszeniu zamiaru inwestycyjnego nie oznacza z kolei, że organ podjął jakąkolwiek decyzję administracyjną. Jeżeli chodzi zaś o skutki robót wykonywanych w oparciu o zgłoszenie, właściwym do rozpatrzenia zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami są organy nadzoru budowlanego. Zaświadczenie, w którym skarżąca błędnie upatruje zmaterializowania się aktu administracyjnego, nie jest decyzją administracyjną kończącą "postępowanie" w sprawie zgłoszenia, skoro takie postępowanie jurysdykcyjne się nie toczyło. Zaświadczenie wydawane przez organ, jak stanowi art. 218 § 1 k.p.a. może jedynie potwierdzać fakty albo stan prawny, wynikające z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z zaświadczenia wydanego w przedmiotowej sprawie wynika tylko, że w odniesieniu do zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu, a inwestor może przystąpić do robót nim objętych. Nie było też rzeczą Sądu Wojewódzkiego dokonywanie oceny tego zaświadczenia w zakresie jego treści. Dla celów rozpoznania niniejszej sprawy wystarczające było jedynie stwierdzenie, że zaświadczenie to nie jest ostateczną decyzją administracyjną oraz to, że nie kończyło ono postępowania administracyjnego. Powyższa konstatacja powinna doprowadzić Sąd Wojewódzki do konkluzji, iż wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego nie ma w ogóle przedmiotu, a zatem nie ma ani podstaw, ani potrzeby odnoszenia się do tego wniosku w formie przewidzianej w art. 149 § 1 k.p.a. Ugruntowany jest pogląd w orzecznictwie i piśmiennictwie, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Żeby jednak do takich ocen mogło dojść, organ do którego podanie wpłynęło musi wcześniej podjąć szereg czynności właściwych dla każdego postępowania administracyjnego (poczynając od badania wymagań formalnych pisma, dalej, ustalających czy wniosek dotyczy w ogóle sprawy administracyjnej, dalej jaki jest jego przedmiot, następnie zbadać właściwość rzeczową i miejscową, ustalić z urzędu, które osoby będą stronami w postępowaniu administracyjnym wszczynanym z urzędu lub na żądanie jednej ze stron, itd.). Wynik tych wstępnych badań daje dopiero możliwość formułowania dalszych wniosków procesowych. Jeśli zatem organ już na tym etapie, po ocenie treści żądania określonego we wniosku, dostrzega brak przedmiotu sprawy administracyjnej, winien postępowanie umorzyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012..270, dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, który rozpatruje niniejsza sprawę, związany jest oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku NSA z dnia 12 lutego 2013 r. (art. 153 P.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot postępowania dotyczył kwestii, w jakiej formie organ administracji ma odnieść się do żądania wznowienia postępowania w sprawie, w której nie wydano ostatecznej decyzji administracyjnej. Sprawa zakończyła się bowiem wydaniem przez Starostę w dniu (...) r. zaświadczenia o zaniechaniu wniesienia sprzeciwu do złożonego przez Burmistrza zgłoszenia z dnia (...) r. zamiaru wykonania remontu ulicy. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz zbadanie prawidłowości ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym. Polega ona na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a., art. 145a § 1 K.p.a. oraz art. 145b § 1 K.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa-Poznań 1992 r. s. 341). Jedną z przesłanek pozytywnych dopuszczalności wznowienia postępowania, oprócz wskazanych powyżej podstaw, jest rozstrzygniecie sprawy decyzją ostateczną, o czym stanowi expressis verbis art. 145 § 1 K.p.a. ab initio. Decyzje ostateczne to rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej, od których zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a nie przysługuje odwołanie. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 pb, zgłoszenie właściwemu organowi wymagało wykonanie robót budowlanych polegających m. in. na remoncie dróg, stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 7 pb natomiast zgodnie z art. 30 ust. 3 pb., właściwy organ mógł nałożyć w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robot budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub może spowodować 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, 2) pogorszenie stanu środowiska lub dóbr kultury, 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zgłoszenie zamiaru inwestycyjnego (takie jak w niniejszej sprawie) stanowi jedynie oświadczenie woli inwestora zamierzającego zrealizować określony obiekt budowlany lub roboty budowlane. Zgłoszenie takie nie wszczyna jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Dopiero ewentualna procesowa reakcja organu na dostrzeżoną sprzeczność z prawem skutkująca wniesieniem sprzeciwu, czyli decyzji, która po uzyskaniu waloru ostateczności mogłaby stać się przedmiotem żądania wznowienia postępowania wszczyna takie postępowanie. Jednak w rozpatrywanej sprawie organ nie wniósł sprzeciwu, a więc nie wszczął postępowania administracyjnego. Poinformował natomiast w formie zaświadczenia o braku złożenia sprzeciwu od przedmiotowego zgłoszenia. Zaświadczenie to nie jest decyzją administracyjną kończącą postępowanie w sprawie zgłoszenia, skoro takie postępowanie jurysdykcyjne się nie toczyło. Z zaświadczenia wydanego w przedmiotowej sprawie wynika tylko, że w odniesieniu do zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu, a inwestor może przystąpić do robót w nim objętych polegających na remoncie dróg. Zatem z powyższego bezspornie wynika, że w niniejszej sprawie nie zaistniała pozytywna przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego w postaci wydania decyzji ostatecznej. Nie jest bowiem taką decyzją pismo Starosty z dnia (...) r. informujące o braku złożenia sprzeciwu od zgłoszenia dotyczącego wykonania robót budowlanych. Organy administracji umarzając postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 K.p.a. doszły do zasadnego wniosku, że wnioskodawca żądał wznowienia w sprawie, w której nie tylko nie wydano decyzji ostatecznej, lecz także, że nigdy nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, które mogłoby zostać wznowione. Żądanie wznowienia postępowania administracyjnego nie miało w ogóle przedmiotu, a zatem nie było podstaw, ani potrzeby odnoszenia się do tego żądania w formie przewidzianej w art. 149 § 1 K.p.a. Z tych względów stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały na podstawie przepisów prawa, prawidłowo zastosowanych i wyłożonych i z tego względu Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. MZ