IV SA/Po 466/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania z tytułu poniesionej szkody w związku z niewydaniem w terminie świadectwa służby uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Przedmiotem skargi wniesionej przez M. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...]z dnia [...] lutego 2015r., wydaną z powołaniem się na przepisy art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 123 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (DZ.U. z 2014r., poz.1414 z późn. zm.) oraz § 4 ust.1 i § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014r., poz.895) w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania z tytułu poniesionej szkody w związku z niewydaniem w terminie świadectwa służby. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż M. O. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu [...]stycznia 2013r. Wszelkie dokumenty związane ze zwolnieniem zostały mu doręczone pismem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. W dniu [...]września 2014r. M. O.wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]z wnioskiem o przyznanie odszkodowania z tytułu niewydania w terminie świadectwa służby. W odpowiedzi na wniosek Dowódca Jednostki Woskowej [...] wystąpił o wskazanie okoliczności udowadniających poniesienie szkody z powodu niewydania w terminie świadectwa służby, związku przyczynowego między niewydaniem świadectwa służby w terminie a powstałą szkodą oraz wskazanie innych okoliczności uprawdopodabniających fakt, iż mimo posiadania odpowiednich kwalifikacji zawodowych oraz podejmowania konkretnych starań, nie mógł on uzyskać nowego zatrudnienia na skutek nieterminowego wydania świadectwa służby. W odpowiedzi M.O. wskazał, iż w związku z niewydaniem w terminie świadectwa służby, nie mógł od podjąć zatrudnienia w firmie C., dołączając zaświadczenie z tej firmy, że w lutym 2013r. zgłosił się jako kandydat do zatrudnienia i nie został przyjęty do pracy z uwagi na brak świadectwa służby. Dodatkowo wskazał, iż Wojskowe Biuro Emerytalne nie mogło naliczyć mu wysokości świadczenia emerytalnego, wydać legitymacji emeryta, czy też zgłosić do systemu NFZ. Dowódca Jednostki Wojskowej [...], zwrócił się do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w K. z prośbą o udzielenie informacji w zakresie terminu przyznania świadczenia emerytalnego, wydania legitymacji emeryta i zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego. W odpowiedzi Dyrektor WBE wskazał, iż M. O. wniosek o ustalenie świadczenia emerytalnego złożył w dniu [...] marca 2013r., jednak z uwagi na jego niekompletność wymagał on uzupełnienia. Zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego został w dniu [...] kwietnia 2013r. z datą [...] lutego 2014r. Legitymacja emeryta została zaś wystawiona w dniu . maja 2013r., a M. O. mimo prób doręczenia drogą pocztową odebrał dopiero w dniu [...] sierpnia 2013r. w siedzibie WBE. W dniu [...] listopada 2014r. Dowódca JW. [...] wystąpił do firmy C.z wnioskiem o wyjaśnienie dotyczące procesu rekrutacji M. O. do pracy w tej firmie oraz kryterium przyjęcia pracowników, głównie w kontekście braku świadectwa służby, które zgodnie z zapisami kodeksu pracy nie jest dokumentem niezbędnym w procesie rekrutacji pracowników. Informacja zwrotna w tym temacie nie została przez firmę udzielona. Organ wskazał na przepis art. 123 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn, zm./ , zgodnie z którym w przypadku nie wydania lub wydania niewłaściwego świadectwa służby byłemu żołnierzowi przysługuje odszkodowanie z tytułu poniesionej przez niego w związku z tym szkody. Natomiast stosownie do przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17.05.2004r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1344) w sprawach przyznania żołnierzowi zawodowemu odszkodowania za nie wydanie w terminie lub wydanie niewłaściwego świadectwa służby dowódca jednostki wojskowej rozstrzyga w decyzji. Przy czym przepisy § 6 ust, 1 stosuje się odpowiednio. Niezbędną przesłanką roszczenia o odszkodowanie jest wystąpienie szkody w mieniu żołnierza oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy niewydaniem świadectwa służby w terminie, a powstałą szkodą. Chodzi o normalne następstwa braku świadectwa służby, które mogą polegać na odmowie zatrudnienia na określonym stanowisku, na którym wymagane są szczególne umiejętności, z powodu braku świadectwa służby potwierdzających wymagany staż pracy/służby określonego rodzaju, związany z tymi szczególnymi umiejętnościami. Zdaniem organu I instancji art.123 ust.4 powołanej ustawy przewiduje kompetencję Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia między innymi trybu wydawania i prostowania świadectw służby z uwzględnieniem trybu przyznawania odszkodowań z tytułu szkody spowodowanej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa służby. Wydane na tej podstawie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2014r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014r., poz.895) określa również dane, które należy podać w świadectwie służby. Na prośbę żołnierza, zgłoszoną przed dniem wydania świadectwa służby, w świadectwie tym podaje się szczegółowe informacje dotyczące stanowisk służbowych zajmowanych w trakcie pełnienia służby, a także informacje o wysokości i składnikach uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz o posiadanych kwalifikacjach. Świadectwo służby odzwierciedla tylko przebieg służby, a jego treść w ogóle nie obejmuje dotychczasowego przebiegu zatrudnienia zwolnionego żołnierza. Świadectwo służby to nie to samo co świadectwo pracy. Organ stwierdził, że szkoda ma polegać na pozostawaniu bez pracy w związku z wydaniem niewłaściwego lub niewydaniem w terminie świadectwa służby. Jego zdaniem strona nie udowodniła, że brak właściwego świadectwa służby stanowił przeszkodę w zatrudnieniu w firmie C., ani też w jaki sposób brak świadectwa służby był przeszkodą udowodnienia jego stażu zatrudnienia lub innych faktów, niezbędnych dla nowego pracodawcy na etapie podejmowania decyzji o zatrudnieniu. Dalej organ wskazał, iż co prawda ma rację wnioskodawca, że informacje zawarte w świadectwie służby mają wpływ na ustalenie uprawnień wynikających ze stosunku służbowego oraz ubezpieczenia społecznego, jednakże wnioskodawca nie wykazał, że nie wydanie świadectwa służby w terminie spowodowało konkretną przeszkodę związaną z późniejszym wydaniem legitymacji emeryta, czy też zgłoszeniem o systemu NFZ, a jego twierdzenia stanowią jedynie teoretyczne rozważania w zakresie ewentualnych skutków z tym związanych. Organ podkreślił, iż M. O., jak wynika z dokumentacji mimo, iż nie poniósł szkody z tytułu nie wydania w terminie świadectwa służby i w następstwie legitymacji emeryta, sam nie przejmował się tym faktem, o czym świadczy jego opieszałość w odebraniu wydanej legitymacji emeryta. Aby mówić o odpowiedzialności z tytułu nie wydania w terminie świadectwa służby powstała z tego tytułu szkoda musi być rzeczywista, a nie może być to tylko wyobrażenie strony o ewentualnej szkodzie jaka mogłaby powstać, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Zatem strona nie wykazała, iż mimo posiadania wymaganych dokumentów niezbędnych do przyjęcia do pracy, które potwierdzały jej kwalifikacje, jedynie brak świadectwa służby był jedyną przeszkodą w zatrudnieniu. Nie wykazała więc istnienia związku przyczynowego między zachowaniem organu w postaci nie wydania w terminie świadectwa służby, a powstaniem szkody przejawiającej się w niezatrudnieniu go przez pracodawcę, gdyż nie wykazała, że brak świadectwa służby był jedyną przeszkodą w podjęciu zatrudnienia w firmie C., skoro zgodnie z zapisami kodeksu pracy świadectwo pracy/służby nie jest dokumentem niezbędnym w procesie rekrutacji pracowników. W odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej M. O. podniósł, że w dniu [...].01.2013r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. Dowódca JW. . w tym samym dniu miał obowiązek wydać mu wszystkie dokumenty, które był zobowiązany dostarczyć do WBE oraz WKU, jednak nie dopełnił tego obowiązku i nie wydał świadectwa służby odpisu przebiegu służby, wyciągu z rozkazu personalnego z dni [...]08.2012r. i [...].01.2013r., unieważnionej legitymacji żołnierza zawodowego w celach pamiątkowych. Efektem nie wydania tych dokumentów było przeniesienie szkody w postaci polegającej na niezatrudnieniu w firmie C.co zostało udowodnione zaświadczeniem z tej firmy, WBE nie mogło naliczyć i wypłacić świadczenia pieniężnego należnego przez rok po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej przez co przez dwa i pół miesiąca był bez środków do życia zmuszony do korzystania z kredytów konsumenckich i karty kredytowej, brak możliwości korzystania z opieki zdrowotnej u lekarza [...], brak możliwości korzystania z innych ulg jak MPK, PKP z powodu braku legitymacji emeryta, WBE nie mogło obliczyć wysokości świadczenia emerytalnego, brak możliwości skorzystania z rekonwersji kadr w Ośrodku Aktywizacji Zawodowej, upokorzenie po 25 latach służby w kraju i za granicą. Dalej odwołujący podkreślił, że w lutym 2013r. starał się o zatrudnienie w kilku firmach lecz bezskutecznie z powodu baku świadectwa służby i odpisu przebiegu służby. W dniu [...]03.2013r. wystąpił do Dowódcy o natychmiastowe dostarczenie dokumentów, które otrzymał drogą pocztową w dniu [...]04.2013r. Dowodem na poniesioną szkodę jest fakt, iż świadczenie pieniężne należne przez rok po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej powinno zostać wypłacone w miesiącu lutym, a zostało [...]04.2013r. Natomiast związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem podmiotu, który ma obowiązek wydać świadectwo, a szkodą jest bardzo prosty, bowiem gdyby dowódca wydał świadectwo służby w ustawowym terminie to zatrudnienia mogło być podjęte w lutym 2013r. i z tego tytułu wypłacane byłoby wynagrodzenie. Nadto w ocenie odwołującego wydania świadectwa służby nie można uzależniać od rozliczenia się pracownika z pracodawcą. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w P. w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia powołując się na przepisy § 4 ust.1, § 8 ust. 1, § 8 wskazanego wyżej rozporządzenia oraz art.123 ust.3 ustawy, stwierdził, że niekwestionowane jest, iż świadectwo służby zostało wydane z opóźnieniem, dokumenty zostały przesłane w dniu [...].04.2013r. Ust.3 art.123 powołanej wyżej ustawy przewiduje możliwość przyznania żołnierzowi odszkodowania w przypadku niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby za czas pozostawania bez pracy z tego powodu. Poza rozważaniami zatem pozostają kwestie związane z ewentualną szkodą czy krzywdą jaką mógł ponieść odwołujący z powodu opóźnienia wydania przez JW [...] innych dokumentów związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Odnosząc się zatem do warunku pozostawania bez pracy organ podniósł, że odwołujący nie udowodnił aby w okresie od czasu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do chwili otrzymania świadectwa służby nie podjął pracy. W aktach brak jest dowodów świadczących o tym, że odwołujący po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej pozostawał bez pracy. Dowodem takim mogłoby być zaświadczenie z Urzędu Pracy o posiadaniu statusu bezrobotnego. Tymczasem odwołujący w żaden sposób nie udowodnił, że pozostawał bez pracy i w jakim okresie. Nie została więc spełniona przesłanka pozostawania żołnierza bez pracy. Organ I instancji wykazał inicjatywę dowodową zmierzając do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy zwracając się pismem do firmy C.o wyjaśnienie sposobu rekrutacji pracownika, które pozostało bez odpowiedzi. Odwołujący nie wykazał związku przyczynowego jaki łączyłby fakt nie wydania mu świadectwa służby z pozostawaniem bez pracy. Nadto jak słusznie zauważył organ I instancji, świadectwo służby żołnierza zawodowego nie jest dokumentem niezbędnym w procesie rekrutacji pracownika. Nie można więc uznać, aby M. O. udowodnił, że fakt pozostawania bez pracy spowodowany był jedynie nie wydaniem w terminie świadectwa służby. Nie została też wykazana konkretna szkoda, jaką odwołujący poniósł z powodu pozostawania bez pracy spowodowanego nie wydaniem w terminie świadectwa służby. W skardze na decyzję ostateczną skarżący ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu, jego zdaniem wobec faktu niewydania mu świadectwa służby - skutkiem czego nie mógł podjąć zatrudnienia - poniesiona szkoda jest oczywista. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie , podtrzymując argumentację wywiedzioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji , mającego wpływ na wynik sprawy uzasadnia jej uchylenie. (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Oceniając pod tym kątem zaskarżone orzeczenie Sąd dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm. ), której przepis art. 123 ust. 3 przewiduje, że w przypadku niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby byłemu żołnierzowi przysługuje odszkodowanie z tytułu poniesionej przez niego w związku z tym szkody. Rację ma zatem organ, iż poza rozważaniami pozostają kwestie związane z ewentualną szkodą czy krzywdą jaką mógł ponieść odwołujący z powodu opóźnienia wydania przez JW [...] innych dokumentów związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Przepis art.123 ust.1 stanowi, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wydaje się niezwłocznie świadectwo służby. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014, poz. 895) określa również w § 4, że żołnierz zawodowy zwalniany z zawodowej służby wojskowej otrzymuje w dniu zwolnienia ze służby, określonym w decyzji, świadectwo służby. Otrzymanie świadectwa służby żołnierz potwierdza własnoręcznym podpisem oraz datą na egzemplarzu pozostającym w aktach jednostki wojskowej. W § 1 pkt 4 tegoż rozporządzenia jest mowa, iż określa ono tryb przyznawania odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa służby. Świadectwo służby odzwierciedla przebieg służby, a jego treść nie obejmuje dotychczasowego przebiegu zatrudnienia zwolnionego żołnierza . Świadectwo służby to nie to samo co świadectwo pracy. Zgodnie z przepisem art. 123 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, były żołnierz zawodowy może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia. Zaś w przypadku niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby byłemu żołnierzowi zawodowemu przysługuje odszkodowanie z tytułu poniesionej przez niego w związku z tym szkody w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, za czas pozostawania bez pracy z tego powodu, nie dłuższy jednak niż sześć tygodni (ust.3 art.123 powołanej ustawy). Wniosek ten składa się na piśmie do dowódcy jednostki wojskowej, który wydał świadectwo służby (§ 8 ust.1 rozporządzenia). Według § 8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia w sprawach przyznania żołnierzowi zawodowemu odszkodowania za niewydanie w terminie lub wydanie niewłaściwego świadectwa służby dowódca jednostki wojskowej rozstrzyga w decyzji. Natomiast w sprawach odszkodowań stosuje się przepis art. 99 §2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm). Niekwestionowany w niniejszej sprawie jest fakt, że świadectwo służby skarżącemu zostało wydane z opóźnieniem i organ nie dopełnił swojego obowiązku. St, chor. Szt. Rez. M. O. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...].01.2013r., natomiast w dniu [...]04.2013r. (data wystawienia [...]04.2013r.) otrzymał świadectwo służby. Należy na marginesie podkreślić, iż wynikający z art. 123 ust.2 ustawy 7 -dniowy termin do złożenia żądania o sprostowanie świadectwa służby dotyczy wyłącznie tego wniosku, nie dotyczy zaś wniosku o wydanie świadectwa służby, ani do złożenia wniosku o odszkodowanie przysługującego z tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa, określonego w art. 123 ust. 3 ustawy. Warunkiem niezbędnym dla przyznania odszkodowania w tym zakresie jest istnienie szkody poniesionej z powodu niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby. Przepis art.123 ust.3 ustawy stanowi, że odszkodowanie, przysługuje w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, za czas pozostawania bez pracy z tego powodu, nie dłuższy jednak niż 6 tygodni. Przy czym dla uwzględnienia roszczenia odszkodowawczego konieczne jest również wykazanie związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu wydającego świadectwo służby, a szkodą. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa na osobie zwolnionej , która ma obowiązek wykazać również, że pomimo posiadania odpowiednich kwalifikacji zawodowych oraz podejmowania konkretnych starań nie mogła uzyskać nowego zatrudnienia na skutek niewłaściwego lub braku właściwego świadectwa pracy/służby. Przenosząc te ogólne uwagi na grunt okoliczności rozpatrywanej sprawy, zauważyć należy, że skarżący przedłożył zaświadczenie, z którego wynika, że zgłosił się na kandydata do pracy, ale z uwagi na brak świadectwa służby nie został zatrudniony. Organ w toku postępowania uznał takie zaświadczenie za niewystarczające i podjął próbę wyjaśnienia istotnych okoliczności poprzez wezwanie rzekomego pracodawcy do podania informacji i wyjaśnienia procesu rekrutacji M. O. do pracy w tej firmie oraz podanie kryterium przyjęcia pracowników, głównie w kontekście braku świadectwa służby. Jednakże firma nie udzieliła odpowiedzi. W związku z tym organ w razie uznania, że dokument przedstawiony przez skarżącego jest niewystarczający powinien przeprowadzić dokładne i rzetelne postępowanie dowodowe i wezwać go do przedłożenia dodatkowych dowodów choćby z zeznań świadków, zaświadczenia z urzędu pracy. W orzecznictwie podkreśla się, że świadectwo pracy wystawione przez pracodawcę nie jest dokumentem w rozumieniu art. 244 k.p.c., lecz stanowi dokument prywatny, o którym mowa w art. 245 k.p.c. i jest wyłącznie dowodem na to, że pracodawca podpisał oświadczenie stanowiące treść tego świadectwa. Również Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 20.02.1991r. sygn. akt IPR 422/90 i z dnia 17 maja 1996 r. sygn. akt I PRN 40/96 wyraził pogląd, według którego świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c. nawet wówczas, gdy wydane zostaje przez urząd administracji państwowej. Nie zawiera ono elementów ocennych, a jedynie fakty wskazane w przepisie art. 97 Kodeksu pracy. Samo przez się nie tworzy praw podmiotowych, ani ich nie pozbawia. Nie ma więc cech wyłączności w zakresie dowodowym w postępowaniu o realizację tych praw, jednak to pracodawca decyduje jakie dokumenty należy mu przedstawić i jakie kryteria podczas rekrutacji należy spełnić. Zasadnie zauważa skarżący, że istniały przeszkody w podjęciu przez niego zatrudnienia, gdyż w lutym 2013r. zgłaszając się jako kandydat celem zatrudnienia, nie posiadał on niezbędnego i wymaganego przez pracodawcę dokumentu celem przyjęcia go do pracy, na okoliczność czego przedłożył zaświadczenie z firmy. Wobec tego w ocenie Sądu, skarżący wykazał istnienie związku przyczynowego między zachowaniem organu w postaci nie wystawienia świadectwa służby w terminie, a niezatrudnieniem go przez pracodawcę C., jak również to, iż w związku z tym przez dwa miesiące (luty, marzec) pozostawał bez zatrudnienia i wynagrodzenia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że decyzja organu I jak i II instancji nie może ostać się w obrocie prawnym i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w sentencji.