IV SA/Po 474/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 października 2015 r. sprawy ze skargi L.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Prezydent Miasta P. decyzją nr [...] z dnia 4 listopada 2014 r. po rozpatrzeniu wniosku L.Z. (dalej również jako "Skarżący" lub "Inwestor") odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie dróg publicznych przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...] z arkusza mapy nr [...], obręb U., położonych w rejonie ul. D . w P. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, co następuje: Zdaniem organu, po wyjaśnieniach Inwestora ustalono, że wniosek dotyczy budowy drogi publicznej wraz z oświetleniem i kanalizacją deszczową, którą przewidziano do realizacji na terenie działek [...], [...], [...] z arkusza mapy nr [...], obręb U.. Inwestor wnioskiem objął dodatkowo działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],z arkusza mapy nr [...], obręb U.. Organ stwierdził, że według ewidencji gruntów teren objęty planowaną inwestycją jest niezabudowany, stanowi użytki rolne (grunty orne), a tylko niewielka cześć działki o nr [...] stanowi tereny komunikacji (drogę). W ramach wnioskowanej inwestycji na terenie działek nr [...], [...], [...] zaplanowano budowę dróg publicznych o klasie dróg dojazdowych i lokalnych wraz z urządzeniami technicznymi takimi jak jezdnie, chodniki, ścieżki rowerowe, trawniki. Przewidziano również budowę oświetlenia ulicznego energooszczędnego (latarnie z oprawami świetlnymi LED) i kanalizację deszczową, która miała odprowadzać wody opadowe do istniejącego systemu rowów odwadniających. Jezdnie i chodniki miały być utwardzone, a łączna długość planowanych dróg i kanalizacji miała wynosić około 1230 m. Opisując przebieg postępowania administracyjnego, a także omawiając przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie w szczególności: - przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. zwanej dalej jako "u.p.z.p."); art. 4 ust. 1 i 2, art. 2 pkt 5, - przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm. zwanej dalej jako "u.g.n."); art. 6, - przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm. zwanej dalej jako"u.d.p."); art. 1, art. 7 ust. 1, - przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 zwanej dalej jako "u.u.i.ś" ); art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 3, - przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397 ze zm. zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r."), § 3 ust. 1 pkt 60 i pkt 79 organ ocenił, że wniosek nie spełniał wszystkich wymagań formalnych, bowiem inwestor nie przedstawił decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której to zażądał organ I instancji w wezwaniu z dnia 1 października 2014 r. (k. 82 akt administracyjnych). Prezydent Miasta P. wskazał, że z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. wynika, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnić należy także wymagania ochrony środowiska. Ponieważ Inwestor nie przedłożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po przeprowadzonej analizie nie można było określić wymagań w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Z tych też względów, ponieważ nie został spełniony wymóg art. 72 ust. 3 u.u.i.ś organ odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji złożył Inwestor zarzucając decyzji pierwszoinstancyjnej naruszenie: - przepisu art. 56 u.p.z.p., - przepisu § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., - naruszenie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej jako "k.p.a.") statuującego zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. formułującego wymogi stawiane uzasadnieniu faktycznemu i uzasadnieniu prawnemu decyzji administracyjnej, - naruszenie przepisów procedury statuujących zasady: legalności działania organów administracji publicznej i prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby budzić zaufanie obywateli do władz publicznych wyrażonych w art. 6 i 8 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania zaprezentowano własną interpretacje przepisów § 3 ust. 1 pkt 60 i 79 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., zarzucono organowi brak przytoczenia wymienionych przepisów, a także naruszenie przepisów wyeksponowanych w zarzutach powołanych powyżej. W konkluzji Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i merytoryczne rozstrzygnięcie podnosząc, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu omówiono przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mające zastosowanie w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w szczególności art. 50 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54, art. 2 pkt 5, art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 1 u.g.n. Organ odwoławczy podkreślił, że art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.zp. wskazuje, że " w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. Kwestia zaliczenia danego przedsięwzięcia do mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wynika z rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 i pkt 79 ww. rozporządzenia przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są: - drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; - sieci kanalizacyjne o całkowitej długości przedsięwzięcia nie mniejszej niż 1 km, z wyłączeniem ich przebudowy metodą bezwykopową, sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowanych w pasie drogowym i obszarze kolejowym oraz przyłączy do budynków. W opinii organu odwoławczego interpretacja przepisu § 3 ust. 1 pkt 60 ww. rozporządzenia zaprezentowana przez pełnomocnika Inwestora w piśmie z dnia [...] października 2014 r. jest nieprawidłowa. Prowadzi ona bowiem do wniosków, iż tylko budowa drogi na obszarach objętych wskazaniami formalnymi ochrony przyrody jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioski powyższe nie znajdują uzasadnienia w literalnej wykładni powyższego przepisu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta, że budowa drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km (wraz z kanalizacją burzową) jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bez względu na lokalizację w odniesieniu do obszarów objętych formami ochrony przyrody. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. i tym samym wezwanie Inwestora do uzupełnienia wniosku o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach było uzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw, czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organy rozstrzygające obowiązane są w oparciu o art. 56 u.p.z.p. ustalić, czy planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa w zakresie ustalonym przez regulacje dotyczące wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przypadku lokalizowania inwestycji celu publicznego w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jedyną przesłanką wydania decyzji odmownej będzie wskazanie przez właściwy organ, że lokalizacja danej inwestycji celu publicznego w określonym miejscu jest niezgodna z jakimś przepisem powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem organu odwoławczego sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem nie został spełniony wymóg art. 72 ust. 3 u.u.i.ś, z którego wynika, że przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec niepodzielenia zarzutów odwołującego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Skarżący zarzucił decyzjom obu instancji naruszenie: - art. 56 u.p.z.p. - art. 71 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś w zw. z § 3 (ust. 1 - uwaga Sądu) pkt 60 i pkt 79 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zignorowanie wymogów odnoszących się do uzasadnienia prawnego decyzji administracyjnej, - art. 7 k.p.a. statuującego zasadę prawdy materialnej przez bezzasadne jej zignorowanie Skarżący zakwestionował potrzebę uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, co szczegółowo uargumentował w piśmie z dnia [...] października 2014 r. Podniósł również, że gdyby nawet przyznać rację organowi administracji, to żądanie wnioskodawcy należało potraktować jako takie, w którym pojawiła się kwestia prejudycjalna, a postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego winno być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]. Decyzją organu I instancji odmówiono Skarżącemu ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie dróg publicznych przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...] z arkusza mapy nr [...], obręb U., położonych w rejonie ul. D. w P.. U podstaw takiego rozstrzygnięcia legło niewywiązanie się przez Skarżącego z nałożonego na niego przez organ I instancji obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To właśnie do kwestii wymogu legitymowania się przez skarżącego ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, przed ustaleniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, sprowadza się spór w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności wyjaśnić jednak należy, że z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że zasadą jest, iż inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a dopiero w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle zawartej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definicji pojęcia inwestycji celu publicznego, przez taką należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Z kolei z art. 6 pkt 1 u.g.n. wynika, że celem publicznym jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Jak wynika ze złożonego przez Skarżącego wniosku, planowana inwestycja dotyczy budowy dróg publicznych o charakterze dojazdowym i lokalnym niezbędnych do obsługi komunikacji będącego w budowie osiedla mieszkaniowego. Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przewiduje, że drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 1 tejże ustawy do tych ostatnich zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Wnioskowaną inwestycję należy więc uznać za inwestycję celu publicznego. Okoliczność ta zresztą nie budziła sporu w niniejszej sprawie. Przechodząc do spornej w niniejszej sprawie kwestii wymogu uzyskania przez Skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Ponadto zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. W tym miejscu zaznaczyć należy, że myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. To do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy ocena, czy inwestor miał, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 532/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1321/14 dostępne pod adresem internetowym http:/.cbois.nsa.gov.pl). Innymi słowy, w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązkiem organów administracji publicznej było zbadanie, czy przed wydaniem decyzji konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II SA/GL 1416/13, dostępne pod adresem internetowym http:/.cbois.nsa.gov.pl). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego", organ prowadzący postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego kwestii wstępnej wprawdzie nie rozstrzyga, jednak do niego należy, rozważenie, czy taka kwestia prejudycjalna w sprawie występuje. W świetle art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – zawsze lub potencjalnie – które, jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zostały określone w przepisach rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Do takich w ocenie Sądu należy również zaliczyć planowaną przez Skarżącego inwestycję. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Ponadto zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 79 ww. rozporządzenia do takich przedsięwzięć zalicza się również sieci kanalizacyjne o całkowitej długości przedsięwzięcia nie mniejszej niż 1 km, z wyłączeniem ich przebudowy metodą bezwykopową, sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowanych w pasie drogowym i obszarze kolejowym oraz przyłączy do budynków. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, iż przedmiotowa inwestycja nie może zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko bowiem podlega wyłączeniu, którym mowa § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Wyjaśnić należy, że omawiany przepis w ocenie Sądu powinien być interpretowany w taki sposób, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co do zasady zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej. Wyłączeniu spod tej regulacji podlega natomiast przebudowa dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Natomiast zaprezentowany przez Skarżącego sposób wykładni wskazanego przepisu prowadzi do błędnego stanowiska, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. zalicza się tylko i wyłącznie realizację przedsięwzięć wskazanych w tym przepisie, które zlokalizowane są w obrębie obszarów objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Warto w tym miejscu podkreślić, że dokonując wspomnianej kwalifikacji, organy prawidłowo potraktowały projektowane drogi jako jedno przedsięwzięcie o długości 1230 m. Reasumując powyższe wskazać należy, że w sytuacji więc gdy inwestycja objęta wnioskiem Skarżącego polegać miała na budowie drogi utwardzonej asfaltem albo betonowymi płytami ażurowymi, o całkowitej długości przekraczającej 1 km, to całkowicie usprawiedliwione było stanowisko organów rozpatrujących niniejszą sprawę związane z zobowiązaniem Skarżącego do przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Niezasadnie w ocenie Sądu Skarżący zarzuca organowi, iż ten ograniczył się tylko i wyłącznie do dokonania literalnej wykładni omawianego przepisu, w sytuacji gdy do odczytania treści tegoż przepisu niezbędnym było dokonanie wszechstronnej jego wykładni. Jak wskazano powyżej, organ w sposób prawidłowy odczytał treść § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Tymczasem Skarżący formułując wskazany zarzut jednocześnie nie wyjaśnił w jaki sposób na podstawie innych sposobów wykładni doszedł do stanowiska, iż dla omawianej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Za całkowicie niezasadny Sąd uznał również zarzut Skarżącego dotyczący konieczności zawieszenia postępowania, a argumentacja przedstawiona przez Skarżącego pozbawiona jest logicznego uzasadnienia. Bez wątpienia decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 821/08, dostępny pod adresem internetowym http:/.cbois.nsa.gov.pl). O ile oczywistym jest również, że postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego winno zostać zawieszone w sytuacji gdy inwestor, zobowiązany do tego przez organ prowadzący postępowanie lokalizacyjne, wystąpił o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, to jednak z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący bowiem w piśmie z dnia [...] października 2014 r. kwestionował konieczność legitymowania się ostateczną decyzją środowiskową. Okoliczność tą Skarżący kwestionował również w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie konsekwentnie stanowisko to podtrzymał w złożonej do Sądu skardze. W sytuacji więc gdy Skarżący nie podzielił stanowiska organu, co do wymogu uzyskania decyzji środowiskowej, a z kierowanych przez niego do organów pism wywieść można, że takiej decyzji nie miał zamiaru przedkładać, to całkowicie bezzasadnym byłoby zawieszenie postępowania przez organ administracji. Było by to w ocenie Sądu niecelowe, a jedynym rozstrzygnięciem jakiem mógł wydać w tej sytuacji organ I instancji było wydanie decyzji o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd nie stwierdził również, zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania. Pomimo podzielenia stanowiska organu w zakresie wymogu uzyskania przez skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Sąd zaznacza, że organ w sposób całkowicie nieuzasadniony rozszerzył wniosek Skarżącego dodatkowo o działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], z arkusza mapy nr [...], obręb U.. O ile Sąd nie kwestionuje, że Skarżący w kierowanych do organu pismach konsekwentnie wskazywał, iż wnioskiem objęta jest [...], której nie sposób odnaleźć na mapie załączonej do wniosku, to jednak analiza dokumentacji przestawionej w toku postępowania przez Skarżącego, w szczególności dokumentacji w formie graficznej, nie pozostawia wątpliwości, że wnioskiem objęte były działki [...],[...] i [...]. Tym samym mimo błędnych wskazań ze strony Skarżącego, całkowicie zbędnym było rozszerzenie planowanej inwestycji na pozostałe wskazane w decyzji działki. Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszenia przepisów o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270) i tych też powodów na podstawie art. 151 przywołanej ustawy orzekł jak w sentencji.