IV SA/Po 475/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 marca 2009 r. sprawy ze skargi P. P. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ukarania karą nagany oddala skargę /-/I.Kucznerowicz /-/P.Miładowski /-/E.Kręcichwost-Durchowska Orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] marca 2008 r., wydanego na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.) uznano P. P., obwinionego o to, że w dniu [...] października 2007 r. pełniąc służbę dyżurnego Komisariatu Policji P.-G., po zgłoszeniu przez A. D. o celowym najechaniu na niego przez kierującego samochodem osobowym na ul. G. w P. zaniechał obowiązku służbowego przyjęcia zgłoszenia, zapewnienia natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie, podjęcia czynności zmierzających do zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców (Dz.Urz.KGP z 2005 r., Nr.1, poz. 1) w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (Dz.Urz.KGP Nr. 21, poz. 132), za winnego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzono mu karę dyscyplinarną w postaci nagany. Powyższe orzeczenie na skutek wniesionego odwołania orzeczeniem nr [...] W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2008 r. zostało uchylone. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Miejski Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. ponownie uznał skarżącego za winnego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę dyscyplinarną w postaci nagany. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazał na naruszenie dyscypliny służbowej przez obwinionego funkcjonariusza. Organ podniósł, iż po analizie zebranego w toku postępowania dyscyplinarnego materiału dowodowego, nie ulega wątpliwości, że obwiniony dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej opisanej w przedstawionym mu zarzucie. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji cyt.: "do zadań dyżurnego jednostki Policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie; realizacja zadania określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 następuje poprzez bieżące przyjmowanie zgłoszeń o wydarzeniach oraz informacji uzupełniających, niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu". Organ wyjaśnił, iż analizując zachowanie obwinionego należy uznać, że nie przyjął on zgłoszenia, odsyłając pokrzywdzonego do Sekcji Ruchu Drogowego KMP w P., zwłaszcza, że faktu obecności Pana D. nigdzie nie odnotował. Zdaniem organu obowiązkiem mł. asp. P. P. było skierowanie pokrzywdzonego do funkcjonariusza KP G., który wykonałby stosowne czynności procesowe z jego udziałem. W ocenie organu obwiniony miał świadomość konieczności przyjęcia zgłoszenia o czym świadczy fakt, że skierował pokrzywdzonego do SRD KMP w P. podczas gdy mógł i powinien spowodować przyjęcie zgłoszenia w KP G.. Stąd przyjęcie kwalifikacji również z § 9 ust. 1 Zarządzenia Nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo - śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców, który to przepis zobowiązuje jednostkę Policji, która została zawiadomiona o popełnionym przestępstwie, co do którego nie jest właściwa miejscowo lub rzeczowo do niezwłocznego dokonania czynności niezbędnych zabezpieczających ślady i dowody przestępstwa i w możliwie najkrótszym czasie bezpośrednio przekazać sprawę właściwej jednostce Policji lub innemu organowi uprawnionemu do prowadzenia postępowania wraz z pismem uzasadniającym przekazanie. Z powyższego w ocenie organu jednoznacznie wynika, iż mł. asp. P. P. naruszył przepisy regulujące tryb postępowania w związku ze zgłoszeniem pokrzywdzonego o wydarzeniu. Ponadto organ podniósł, iż art. 132 ust 3 pkt 2 ustawy o Policji jest przepisem o charakterze ogólnym po to, by objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy zaniechania czynności służbowej lub wykonania jej w sposób nieprawidłowy, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych, kreujących określone obowiązki służbowe. Co więcej - zawarty w art. 132 ust. 3 ustawy katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza, jest otwarty, na co wskazuje użyta ab initio tego przepisu formuła "w szczególności". Konieczne jest uwzględnienie, że odpowiedzialność dyscyplinarna nie jest odpowiedzialnością karną i dlatego w jej ramach nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego. Niewłaściwa bądź niepełna kwalifikacja prawna przypisanego obwinionemu przewinienia nie dyskwalifikuje wydanego w danej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż - inaczej niż w prawie karnym - naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym prawa materialnego wymaga uwzględnienia tylko o tyle, o ile naruszenie to wywarło wpływ na wynik sprawy. Kwestią wtórną jest przywołanie niewłaściwego przepisu, który stanowi jedynie przykład naruszenia dyscypliny służbowej. Wobec powyższego niewłaściwe przywołanie w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu przepisu szczególnego, można jedynie rozpatrywać w kategoriach uchybienia niemającego wpływu na wydane orzeczenie. Zgodnie z załącznikiem nr 2 do Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, dot. zasad postępowania służby dyżurnej w związku z przyjęciem zgłoszenia o wydarzeniu: cyt. " przyjmując ustne zgłoszenie o wydarzeniu, poprzez zadawanie pytań należy dążyć do ustalenia w kolejności rodzaju wydarzenia, jego okoliczności, czasu, miejsca, uczestników i skutków, danych osobowych sprawcy, jego cech charakterystycznych, miejsca przebywania oraz w przypadku ucieczki, kierunku i sposobu przemieszczania się; danych osoby zgłaszającej". Żadne z powyższych zasad, zdaniem organu, nie zostało obwinionego wykonane. Przedwcześnie uznał on, że nie jest właściwy do przyjęcia zgłoszenia, kierując pokrzywdzonego do Sekcji Ruchu Drogowego naruszając tym samym § 2 ust. 1 pkt 2 ppkt a,b,c, cyt. przepisu, zgodnie z którym cyt:. " Jeżeli podczas przyjmowania zgłoszenia, o którym mowa w § 1 stwierdzona zostanie właściwość rzeczowa lub terytorialna innej jednostki Policji należy: w przypadku zgłoszenia poprzez osobiste stawiennictwo w jednostce Policji -wyznaczyć policjanta do przyjęcia zgłoszenia: powiadomić telefonicznie właściwą jednostkę Policji; odnotować fakt wykonanych czynności w dokumentacji przebiegu służby". Z powyższego jednoznacznie wynika, iż skarżący zaniechał wykonania wymaganych czynności. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący zarzucając jej: - naruszenie przepisu art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z przepisem art. 132a ust. 1 ustawy o Policji poprzez nie wykazanie winy obwinionego w przedmiocie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej; - naruszenie § 9 ust. 1 Zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w przedmiotowej sprawie; - naruszenie § 5 ust 1 pkt 1 w związku z § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych, Policji poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w przedmiotowej sprawie; - naruszenie przepisu art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w przedmiotowej sprawie; - błąd w ustaleniach faktycznych jako skutek powyższych naruszeń polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż obwiniony mł. asp. P. P. popełnił czyn z art. 132 ust 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 9 ust. 1 Zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców w związku z § 5 ust 1 pkt 1 w związku z § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych policji; - naruszenie przepisu art. 135e ust 1 ustawy o Policji w związku z przepisem art. 135i ust 1 ustawy o Policji, poprzez nie przeprowadzenie niezbędnej dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy czynność dowodowej w postaci konfrontacji obwinionego z A. D. i w konsekwencji niezasadne uznanie wszystkich istotnych okoliczności sprawy za wyjaśnione; - naruszenie przepisu art. 135f ust 6 ustawy o Policji w związku przepisem art. 135i ust. 2 ustawy o Policji poprzez nie doręczenie ustanowionemu w sprawie obrońcy zawiadomienia o terminie końcowego zapoznania z aktami postępowania wyznaczonym na dzień [...] maja 2008 r., a tym samym uniemożliwienie mu udziału w tej czynności procesowej. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. W. Komendant Wojewódzki Policji z P. na podstawie art. 135 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podniesiono, iż w świetle materiału dowodowego, nie ulega wątpliwości, że obwiniony dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej ujętego w przedstawionym mu zarzucie. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że nawet brak przepisu szczegółowego stanowiącego źródło obowiązku policjanta nie powinien mieć wpływu na ocenę zachowania obwinionego funkcjonariusza gdyż opis naruszenia dyscypliny służbowej znajduje się w części opisowej zarzutu. Artykuł 132 ust 3 pkt 2 ustawy o Policji jest przepisem o charakterze ogólnym po to, by objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy zaniechania czynności służbowej lub wykonania jej w sposób nieprawidłowy, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych, określających konkretne obowiązki służbowe. Organ odwoławczy podniósł, że odpowiedzialność dyscyplinarna nie jest odpowiedzialnością karną i dlatego w jej ramach nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego. Niewłaściwa, bądź niepełna kwalifikacja prawna przypisanego obwinionemu przewinienia nie dyskwalifikuje wydanego w danej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż -inaczej niż w prawie karnym - naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym prawa materialnego wymaga uwzględnienia tylko o tyle, o ile naruszenie to wywarło wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu odwoławczego bezspornym jest, że obwiniony miał obowiązek przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie, który to obowiązek wynika z § 5 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. Zaniechał tego obowiązku, a tym samym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego. Organ odwoławczy powtórzył za Komendantem Miejskim, iż zgodnie z załącznikiem nr 2 do Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, dot. zasad postępowania służby dyżurnej w związku z przyjęciem zgłoszenia o wydarzeniu: " przyjmując ustne zgłoszenie o wydarzeniu, poprzez zadawanie pytań należy dążyć do ustalenia w kolejności rodzaju wydarzenia, jego okoliczności, czasu, miejsca, uczestników i skutków, danych osobowych sprawcy, jego cech charakterystycznych, miejsca przebywania oraz w przypadku ucieczki, kierunku i sposobu przemieszczania się; danych osoby zgłaszającej". Żadne z powyższych zasad nie zostało wykonane przez obwinionego. Przedwcześnie uznał on, że nie jest właściwy do przyjęcia zgłoszenia, kierując pokrzywdzonego do Sekcji Ruchu Drogowego, naruszając tym samym § 2 ust. 1 pkt 2 ppkt a,b,c, cyt. przepisu, zgodnie z którym: " Jeżeli podczas przyjmowania zgłoszenia, o którym mowa w § 1 stwierdzona zostanie właściwość rzeczowa lub terytorialna innej jednostki Policji należy: w przypadku zgłoszenia poprzez osobiste stawiennictwo w jednostce Policji - wyznaczyć policjanta do przyjęcia zgłoszenia: powiadomić telefonicznie właściwą jednostkę Policji; odnotować fakt wykonanych czynności w dokumentacji przebiegu służby". Organ podniósł również, iż przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wówczas, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je, jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. Długi staż pracy, ukończone kursy w ramach doskonalenia zawodowego oraz znajomość obowiązujących dyżurnego przepisów pozwala przyjąć, iż obwiniony wiedział, jak należy zachować się w takiej sytuacji. Co do zarzutu naruszenia art.135eust. 1 ustawy o Policji w związku z przepisem art. 135i ust.1 tejże ustawy, poprzez nieprzeprowadzenie niezbędnej dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy czynności dowodowej w postaci konfrontacji obwinionego z A. D. i w konsekwencji niezasadne uznanie wszystkich istotnych okoliczności sprawy za wyjaśnione organ stwierdził, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego wina obwinionego nie budzi żadnych wątpliwości. Fakt wielokrotnego stawiennictwa poszkodowanego, jak również jego zamiar zgłoszenia o popełnionym przestępstwie na jego szkodę został w pełni potwierdzony. Konfrontacja, jako czynność procesowa służy zweryfikowaniu rozbieżności w wyjaśnieniach, czy zeznaniach składanych w toku postępowania mających istotne znaczenie dla sprawy. W tym postępowaniu dyscyplinarnym nie zachodzi taka konieczność, bowiem sam obwiniony odmówił składania wyjaśnień, a zgromadzony materiał dowodowy w pełni potwierdza okoliczności podane w zarzucie. Odnośnie niedoręczenia obrońcy zawiadomienia o terminie końcowego zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego, organ stwierdził, że pismem z dnia [...] maja 2008 r. W. W. został prawidłowo powiadomiony o zapoznaniu z aktami postępowania dyscyplinarnego. Obrońca jednak nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie wziął udziału w tej czynności. Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł P. P. zarzucając mu naruszenie przepisów ustawy o Policji, a w szczególności: - naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 132a ust. 1 ustawy o Policji poprzez nie wykazanie winy obwinionego w przedmiocie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej; - naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 9 ust. 1 Zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców oraz w związku z przepisem § 5 ust 1 pkt 1 w związku z § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie w przedmiotowej sprawie; - naruszenie art. a-4. 135e ust 1 ustawy o Policji w związku z art. 135i ust 1 ustawy o Policji poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie przez organ II instancji naruszenia prawa polegającego na nie przeprowadzeniu niezbędnej dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy czynności dowodowej w postaci konfrontacji obwinionego z A. D. i w konsekwencji niezasadnym uznaniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy za wyjaśnione; - naruszenie art. 131 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 135f ust. 6 ustawy o Policji w związku z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji oraz w związku z art. 131 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm) poprzez bezkrytyczne zaakceptowanie przez organ II instancji rażącego naruszenia prawa do obrony obwinionego, polegającego na nie doręczeniu ustanowionemu w sprawie obrońcy zawiadomienia o terminie końcowego zapoznania z aktami postępowania wyznaczonym na dzień [...] maja 2008 r., a tym samym uniemożliwieniu mu udziału w tej czynności procesowej, i w konsekwencji utrzymanie w mocy orzeczenia wydanego z naruszeniem prawa; - naruszenie przepisu art. 131 ust. 1 ustawy o Policji w związku z przepisem art. 135i ust. 6 ustawy o Policji w związku z przepisem art. 135i ust. 1 ustawy o Policji poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie przez organ II instancji rażącego naruszenia prawa do obrony obwinionego, polegającego na uniemożliwieniu ustanowionemu w sprawie obrońcy złożenia wniosku o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego w zakresie wynikającym z przeprowadzonych przez organ I instancji uzupełniających czynności dowodowych oraz uznaniu za wyjaśnione wszystkich istotnych okoliczności sprawy, mimo braku podstaw do takiego przyjęcia, i w konsekwencji utrzymanie w mocy orzeczenia wydanego z naruszeniem prawa; - naruszenie przepisu art. 131 ust. 1 ustawy o Policji w związku z przepisem art. 135 ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji i w związku z przepisem art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie przez organ II instancji naruszenia prawa polegającego na niewskazaniu w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 roku, na jakich konkretnie dowodach organ oparł swoje ustalenia i rozstrzygnięcie w sprawie oraz jakie fakty uznał za udowodnione lub też nie udowodnione, a także na nie przytoczeniu uzasadnienia prawnego tego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż odpowiedzialność za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego można przypisać policjantowi jedynie wówczas, gdy w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wykaże się mu winę, mającą postać bądź to winy umyślnej, bądź też nieumyślnej. Ponadto wskazał, iż istotą postępowania dyscyplinarnego powinno być ustalenie kwestii, czy policjant, popełniając przewinienie, miał obiektywne możliwości przewidywania skutków swojego działania, przy czym to organ orzekający musi wykazać, czy skutki te "powinien" z uwagi na warunki psychofizyczne "przewidzieć", czy tylko "mógł przewidzieć". Wymaga tego formalna różnica między zamiarem ewentualnym charakteryzującym się tym, że policjant przewiduje możliwość popełnienia przewinienia i godzi się na jego popełnienie, a nieumyślnością charakteryzującą się tym, że policjant, przewidując przewinienie, nie godzi się na jego popełnienie. Odnosząc powyższe rozważania do realiów przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż obwinionemu został przedstawiony zarzut popełnienia czynu polegającego na zaniechaniu czynności służbowej tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z przepisem § 9 ust. 1 Zarządzenia Nr 1426 KGP z dnia 23 grudnia 2004 roku w związku z przepisem § 5 ust. 1 pkt 1 w związku z przepisem § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 Zarządzenia Nr 1173 KGP z dnia 10 listopada 2004 r.. Zdaniem obwinionego, istota zaniechania czynności służbowej wyraża się najogólniej rzecz biorąc w zamierzonym niepodjęciu działania, do którego dany podmiot był prawnie zobowiązany. Podkreślenia przy tym wymaga, iż czyn opisany w przepisie art. 132 ust. 3 pkt 2 wskazanej ustawy może zostać popełniony wyłącznie z winy umyślnej i to jedynie w zamiarze bezpośrednim. W toku przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego w żaden sposób nie zostało jednak wykazane, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu działając z jakąkolwiek postacią zamiaru. Za istotne, zdaniem skarżącego, naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego wynik uznać należy zaaprobowanie przez organ odwoławczy faktu nie przeprowadzenia przez organ I instancji niezbędnej dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy czynności dowodowej w postaci konfrontacji obwinionego z A. D.. Zgodnie bowiem z przepisem art. 135e ust 1 ustawy o Policji, rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, w szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin, a nadto, w myśl przepisu art. 135i ust 1 ustawy o Policji, dopiero po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, rzecznik dyscyplinarny zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego. W przedmiotowej sprawie zachodzą bowiem istotne sprzeczności pomiędzy zeznaniami A. D., a wyjaśnieniami obwinionego, a dotyczą one w szczególności następujących faktów. Uzasadniając powyższe skarżący wskazał, iż A. D. twierdził, że nie zgłaszał obwinionemu zdarzenia w ruchu drogowym, lecz zawiadamiał o najechaniu na niego, gdy tymczasem obwiniony wyjaśniał zupełnie odmiennie oraz iż obwiniony wyjaśniał, że dążył do wyjaśnienia sprawy poprzez zadawanie A. D. pytań mających na celu ustalenie przebiegu zdarzenia, jednakże pokrzywdzony odmówił podania części informacji. Chociażby powyższe sprzeczności powinny zostać przez organ I instancji wyjaśnione w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, albowiem miały one, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, fundamentalne znaczenie dla przypisania obwinionemu sprawstwa w przedmiotowej sprawie. Skarżący podniósł, iż zaaprobowana przez organ II instancji okoliczność braku doręczenia obrońcy obwinionego zawiadomienia o terminie czynności końcowego zaznajomienia z aktami niniejszego postępowania wywołała skutek w postaci uniemożliwienia ustanowionemu w sprawie obrońcy złożenia wniosku o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego w zakresie wynikającym z przeprowadzonych przez organ l-instancji uzupełniających czynności dowodowych, a tym samym pozbawiła obwinionego przysługującego mu z mocy przepisu art. 135i ust. 6 ustawy o Policji fundamentalnego uprawnienia procesowego, którego istotą jest możliwość żądania wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, zgodnie z obowiązującą również w postępowaniu dyscyplinarnym zasadą tzw. prawdy materialnej. Należy bowiem stanowczo podkreślić, iż tak, jak obrońcy obwinionego przysługuje z mocy ustawy prawo do zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym postępowania, tak samo winien mieć on stworzoną realną możliwość zgłoszenia uwag do zebranego materiału już po zapoznaniu się z jego treścią. Skarżący wyjaśnił również, iż uzasadnienie każdego orzeczenia dyscyplinarnego musi wskazywać konkretne źródła dowodowe, na których oparto ustalenia poszczególnych faktów pozwalających w konsekwencji na przypisanie obwinionemu winy i wymierzenie mu kary dyscyplinarnej, a nie może poprzestawać jedynie na tzw. sumarycznym powołaniu wszystkich dowodów czy też użyciu ogólnego określenia "zgromadzony w sprawie materiał dowodowy". Zdaniem skarżącego uzasadnienie orzeczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. sprowadza się w istocie do lakonicznego stwierdzenia, iż wszelkie ustalenia faktyczne poczynione zostały w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, co zostało w pełni zaaprobowane przez organ II instancji w toku kontroli instancyjnej. Z uzasadnienia tego orzeczenia nie wynika również w żaden sposób, które ze zgromadzonych w sprawie dowodów, zarówno osobowych, jak i poza osobowych, mają niewątpliwie przemawiać za winą obwinionego co do zarzucanych mu naruszeń dyscypliny służbowej, a także jak przebiegał proces myślowy odtwarzania stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, prowadzący w konsekwencji do ukarania obwinionego w wyniku przeprowadzonej subsumcji tego stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż w większości zarzuty, które przytoczył obrońca w skardze są tożsame z tymi, które zostały wymienione w poprzednich odwołaniach. Większość przytaczanych przez obrońcę argumentów nie wskazuje na konkretne uchybienia organu wydającego orzeczenie, a ma jedynie charakter ogólny, a wręcz uniwersalny i mogłyby zostać wykorzystane do napisania odwołań na orzeczenia wydane w toku innych postępowań dyscyplinarnych. Nieprawdziwe jest twierdzenie, iż Komendant Miejski Policji przyjął błędną interpretację przepisów Zarządzenia nr 1426 KGP z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców oraz w związku z przepisem § 5 ust. 1 pkt 1 w związku z § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 Zarządzenia nr 1173 KGP z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. Jednocześnie nie wskazał jak należy ten przepis zinterpretować. Przepisy te normują obowiązki policjanta-dyżumego w sytuacji pojawienia się osoby chcącej zawiadomić o popełnionym przestępstwie. Niewątpliwie A. D.i był taką osobą. Jednak nie przyjęto od niego protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie, a jedynie kilkukrotnie odsyłano z jednostki do jednostki. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, cytowanymi wyżej, obwiniony winien skierować zgłaszającego do dyżurnego pracownika, który przyjąłby stosowny protokół od A. D.uzyskując w toku przesłuchania informacje mające znaczenie dla właściwej interpretacji zgłoszonej sprawy. Prawem obywatela jest zgłoszenie o przestępstwie w jednostce znajdującej się najbliżej jego miejsca zamieszkania, bądź w innej wybranej przez niego jednostce Policji. Zgodnie z już wspomnianymi zapisami prawnymi, po przyjęciu zawiadomienia, jednostka Policji która uznała się za niewłaściwą do prowadzenia postępowania przekazuje materiały do jednostki właściwej merytorycznie, bądź terytorialnie. Nie można mówić także o niezawinionym działaniu obwinionego w sytuacji, gdy zgłaszający pojawił się w jednostce Policji po raz kolejny z tym samym żądaniem -przyjęcia zgłoszenia o popełnionym na jego szkodę przestępstwie. Postępowanie obwinionego można określić mianem " braku dobrej woli" pomijając aspekt naruszenia dyscypliny służbowej polegający na nieprzyjęciu ustnego zawiadomienia o przestępstwie i dwukrotnym odesłaniu zgłaszającego do innej jednostki. Ten stan rzeczy potwierdził zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w postaci protokołów przesłuchania świadka, notatek służbowych i innych dokumentów dotyczących przebiegu służby. Materiał ten w pełni potwierdził zeznania złożone przez A. D., który stwierdził, iż pięciokrotnie był w kolejnych jednostkach Policji ( KP P.- G., Sekcja Ruchu Drogowego KMP w P., KP P.-S. M. ). Także sporządzone stenogramy z rozmów miedzy policjantami potwierdziły wersję A. D. - chcącego zawiadomić Policję o popełnionym na jego szkodę przestępstwie. Co do zarzutu naruszenia art.135eust. 1 ustawy o Policji w związku z przepisem art. 135f ust.6 i art. 135p tejże ustawy oraz w związku z przepisem art. 131 §1 kpk, poprzez nieprzeprowadzenie niezbędnej, zdaniem obrońcy, dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy czynności dowodowej w postaci konfrontacji obwinionego z A. D. i w konsekwencji niezasadne uznanie wszystkich istotnych okoliczności sprawy za wyjaśnione stwierdzić należy, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego wina obwinionego nie budzi żadnych wątpliwości. Fakt wielokrotnego stawiennictwa A. D., jak również jego zamiar zgłoszenia o popełnionym przestępstwie na jego szkodę został w pełni potwierdzony. Konfrontacja, jako czynność procesowa służy zweryfikowaniu rozbieżności w wyjaśnieniach, czy zeznaniach składanych w toku postępowania mających istotne znaczenie dla sprawy. W tym postępowaniu dyscyplinarnym nie zachodzi taka konieczność, choćby z tego powodu, że obwiniony odmówił składania wyjaśnień, a zgromadzony w jego toku materiał dowodowy w pełni potwierdził okoliczności podane w zarzucie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów reguluje rozdział 10 ustawy o Policji (art. 132-144a). W myśl art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). Art. 132 ust. 3 ustawy o Policji wylicza przykładowo, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: odmowa wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, zaniechanie czynności służbowych albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa. Ponadto zauważyć należy, na co wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny w swoich orzeczeniach (zob. wyroki z: 23 września 1997 r.- K 25/96 OTK 3-4/97/36; 27 stycznia 2003 r.- SK 27/02 OTK-A 1/03/2; 2 września 2008 r.- K 35/06-OTK-A 7/08/120), iż specyfika statusu pracowniczego kategorii umundurowanych funkcjonariuszy służb publicznych powoduje, że kandydat do publicznej służby mundurowej od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby, nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Przykładowo, wśród szczególnych warunków uzasadniających korzystniejsze zasady nabywania przez funkcjonariuszy służb mundurowych uprawnień emerytalno-rentowych oraz ustalania ich rozmiaru wymienić można m.in.: pełną dyspozycyjność i zależność od władzy służbowej, wykonywanie zadań w nielimitowanym czasie pracy i trudnych warunkach, związanych nierzadko z bezpośrednim narażeniem życia i zdrowia (np. w czasie udziału w obronie kraju lub ochronie bezpieczeństwa obywateli), wysoką sprawność fizyczną i psychiczną wymaganą w całym okresie jej pełnienia, niewielkie możliwości wykonywania dodatkowej pracy i posiadania innych źródeł utrzymania, ograniczone prawo udziału w życiu politycznym i zrzeszania się. Wskazaną specyfikę pracy w służbach mundurowych Trybunał Konstytucyjny uznał za przesłankę uzasadniającą dopuszczalność wprowadzania z jednej strony wyższych wymagań personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych wobec kandydatów do służby, z drugiej zaś - odmiennego i bardziej rygorystycznego niż w wypadku pozostałych profesji, ukształtowania zasad utraty statusu pracowniczego. Wymagania stawiane policjantowi - z uwagi na charakter jego służby są znacznie wyższe niż obywatela nie służącego w Policji. Szczególna rola społeczna tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarogodności w oczach opinii publicznej zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. Zauważyć należy, iż trafnie skarżący podnosi, że postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza policji ma charakter postępowania represyjnego. To jednakże powyższe nie oznacza, iż wszystkie rozwiązania prawne, wypracowane na tle Kodeksu karnego i Kodeksu postępowania karnego, mają zastosowanie wprost, a nawet odpowiednio, do postępowania dyscyplinarnego. Stosownie do art. 132 ust. 2 ustawy o Policji policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej w przypadku popełnienia zawinionego czynu określonego w art. 132 ust. 2, w szczególności zaś czynów wskazanych w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji. Przy czym zauważyć należy, iż zgodnie z art. 132a ustawy o Policji, czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne może mieć zarówno charakter umyślny jak i nieumyślny. Tym samym w przypadku odpowiedzialności dyscyplinarnej bez znaczenia jest to czy działanie, bądź też jego brak było zamierzone, czy też nie. Już samo naruszenie obowiązków służbowych może bowiem powodować odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Zauważyć również można, iż w świetle art. 132 a ustawy o Policji, wina związana jest zarówno z umyślnym jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym przy czym ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego, warunkuje wystąpienie winy przy jego popełnieniu. Stopień winy nie przesądza jednak o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Może on natomiast mieć wpływ na wymiar kary. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji dla stwierdzenia winy skarżącego w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej, nie musiały wykazać winy umyślnej w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej. Tym samym obszerne argumenty, podniesione w skardze, wskazujące na niewykazanie winy umyślnej jak i bezpośredniego zamiaru obwinionego w "zakresie zarzucanych mu czynów" nie mogą być skuteczne. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego naruszenia prawa do obrony, polegającego na nie doręczeniu ustanowionemu w sprawie obrońcy zawiadomienia o terminie końcowego zapoznania z aktami postępowania wyznaczonym na dzień [...] maja 2008 r., a tym samym uniemożliwieniu mu udziału w tej czynności procesowej oraz zarzutu uniemożliwienia ustanowionemu w sprawie obrońcy złożenia wniosku o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego w zakresie wynikającym z przeprowadzonych przez organ l-instancji uzupełniających czynności dowodowych wskazać należy, iż są one bezzasadne. W sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 135l 1 ust. 1 w zw. z art. 135f ust. 6 w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 131 § 1 Kodeksu postępowania karnego, ani do rażącego naruszenia prawa do obrony (art. 1351 ust. 1 w zw. z art. 135i ust. 6 w zw. z art. 135i ust. 1 ustawy o Policji). Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, iż zasadą jest doręczanie wszelkich pism i zawiadomień za pośrednictwem poczty. Uwadze skarżącego uszło jednakże, że ustawodawca w art. 135p ust. 1 ustawy o Policji- w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy - nakazał stosowanie do postępowania dyscyplinarnego jedynie odpowiedni przepisy Kodeksu postępowania karnego, i to dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków- i to w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji (art. 135p zd. 1 in princ. ustawy o Policji). Wskazać należy, iż ani z ustawy o Policji, ani z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. Nr 198 poz. 1933), ani w szczególności z Kodeksu postępowania karnego nie wynika zasada, że obrońcy należało doręczać przez pocztę zawiadomienie o terminie końcowego zapoznania się z aktami postępowania, a tym samym uniemożliwienie obrońcy udziału w tej czynności procesowej. W doktrynie trafnie wskazuje się, że doręczenie w trybie art. 132 § 3 Kodeksu postępowania karnego są drugą (obok wskazanej w § 1 ) formą doręczenia bezpośredniego i stanowi odpowiedź na postęp techniczny i przyspieszenie obrotu prawnego (odpowiednio- red. P. Hofmański "Kpk. Komentarz" C.H. Beck 2007 t. 1 s. 661-663 nb 8-11; A. Sakowicz w: "Kpk. Komentarz" C.H. Beck 2007 s. 309- 310 nb. 9). Zatem w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie ustawy o Policji, dokonuje się doręczeń w trybie ustawy o Policji, z uwzględnieniem art. 135p ust. 1 ustawy o Policji i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003 r.. Owo zawiadomienie nie było orzeczeniem ani zarządzeniem w rozumieniu art. 128 § 1 Kodeksu postępowania karnego. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003 r. dokumenty można doręczać bezpośrednio, przekazywać przesyłką listową, pocztą elektroniczną, faksem lub przy użyciu innych środków łączności. W niniejszej sprawie jak wynika z akt administracyjnych (k.160) zawiadomienie o terminie końcowego zapoznania z aktami postępowania zostało doręczone pełnomocnikowi obwinionego za pomocą faxu na numer umieszczony na większości pism pełnomocnika obwinionego (k. 57, 58, 125 akt administracyjnych). Zatem w niniejszej sprawie nie doszło zatem do rażącego naruszenia prawa ani do rażącego naruszenia prawa do obrony. Zgodnie z § 9 ust. 1 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców jednostka Policji, która została zawiadomiona o popełnionym przestępstwie, co do którego nie jest właściwa miejscowo w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania karnego lub rzeczowo w rozumieniu obowiązana jest niezwłocznie dokonać niezbędnych czynności zabezpieczających ślady i dowody przestępstwa i w możliwie najkrótszym czasie bezpośrednio przekazać sprawę właściwej jednostce Policji lub innemu organowi uprawnionemu do prowadzenia postępowań wraz z pismem uzasadniającym przekazanie. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji do zadań dyżurnego jednostki Policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie. Natomiast § 9 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji precyzuje realizację powyższego zadanie wskazując m.in. w pkt. 1 i 2 , iż realizacja zadania określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 następuje poprzez bieżące przyjmowanie zgłoszeń o wydarzeniach oraz informacji uzupełniających, niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu. Przedstawione unormowanie odnoszące się do obowiązku dyżurnego Policji w zakresie przyjmowania zgłoszonych wydarzeń, traktuje ten obowiązek bardzo szeroko, jeżeli weźmie się pod uwagę w szczególności fakt przedmiotowego zakresu "wydarzeń" uruchamiających procedurę interwencyjną, jak też obiektywny charakter tego obowiązku, wykluczający możliwość subiektywnej selekcji zgłaszanych interwencji. Szczegółowa, wręcz kazuistyczna regulacja przepisów omawianego Zarządzenia nr 1173 w sposób jasny określa obowiązek funkcjonariusza i formę reakcji związaną z jego wykonaniem. Zdaniem Sądu zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy pozwalał organom Policji na stwierdzenie winy skarżącego w zakresie zarzucanego naruszenia dyscypliny służbowej. Abstrahując od prawidłowości dokonanej przez niego oceny, zwrócić uwagę należy na fakt braku jakiegokolwiek udokumentowania czynności podjętych w związku z dokonanym zgłoszeniem. W ocenie Sądu analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego daje podstawę do uznania zarzutu zaniechania obowiązku służbowego przyjęcia zgłoszenia, zapewnienia natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie, podjęcie czynności zmierzających do zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa. Poza sporem w niniejszej sprawie jest fakt zgłoszenia się w dniu [...]października 2007 r. do Komisariatu Policji P.-G. A. D., gdzie służbę wówczas pełnił obwiniony. Na powyższe wskazują choćby skarga A. D., protokoły z przesłuchania świadków st. asp. M. B. i Cz. K., notatka służbowa mł. asp. B. K. oraz notatka służbowa obwinionego . Jak wynika z akt administracyjnych fakt obecności poszkodowanego nie został przez obwinionego nigdzie odnotowany. Ponadto z notatki służbowej, protokołu przesłuchania B. K. oraz sporządzonej przez niego notatki, przesłuchania poszkodowanego wynika, iż obwiniony nie przyjął zgłoszenia uznając, iż właściwym do przyjęcia zgłoszenia jest Sekcja Ruchu Drogowego. Wobec powyższego zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy nie mógł być uwzględniony. Również zarzut nie przeprowadzenia niezbędnej dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy czynności dowodowej w postaci konfrontacji obwinionego z A.D.uznać należy za nietrafny. Konfrontacja służy wyjaśnieniu wątpliwości między zeznaniami i ma służyć ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W tym miejscu zauważyć należy, iż w postanowieniu z dnia 27 lutego 2001 r. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, iż Artykuł 172 Kodeksu postępowania karnego nie nakłada na sąd obowiązku przeprowadzenia konfrontacji świadków w każdym wypadku sprzeczności w ich zeznaniach, lecz tylko w sytuacji, gdy może to się przyczynić do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (sygn. akt III KKN 484/99, Prok.i Pr.-wkł. 2001/9/5, LEX nr 48854).Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela powyższy pogląd. Wobec powyższego nawet jeżeli zachodzą rozbieżności w zeznaniach, to nie ma obowiązku przeprowadzenia konfrontacji jeżeli pozostałe dowody w sposób nie budzący wątpliwości pozwalają na ustalenie stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie, co wskazywano już wyżej, zebrany materiał dowodowy w pełni potwierdza okoliczność, iż poszkodowany wielokrotnie próbował zgłosić zdarzenie na jego szkodę oraz że zgłoszenie to nie zostało przyjęte. W tym stanie rzeczy nie było potrzeby przeprowadzania konfrontacji między obwinionym a poszkodowanym. Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy o Policji). Jest to najłagodniejsza z przewidzianych przez ustawodawcę kar dyscyplinarnych, mająca głównie charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta (W. Kotowski "Ustawa o Policji. Komentarz" Wydawnictwo ABC, wyd. 2. Warszawa 2008 s. 653). Wina Skarżącego została uznana zasadnie, a wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia, ujemnych dla służby skutków zachowania oraz uwzględnia okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Z tych względów na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji. /-/ I. Kucznerowicz /-/P. Miładowski /-/E.Kręcichwost-Durchowska KB