IV SA/Po 476/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z 4 sierpnia 2008 r. w sprawie ze skargi F. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z 4 sierpnia 2008 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z 4 sierpnia 2008 r. /-/ E. Makosz-Frymus KP F. M. wraz ze skargą z dnia 8 września 2008r., złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z 4 sierpnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Podstawą takiego rozstrzygnięcia jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotowy wniosek dotyczy orzeczeń obu instancji, przy czym skarżąca we wniosku o ich wstrzymanie, nie wskazała na żadne okoliczności, od których ustawodawca uzależnia możliwość wstrzymania wykonania aktów lub czynności. Sąd badając argumentację skarżącej, nie znalazł żadnych podstaw by przyjąć, że wykonanie orzeczeń zapadłych w niniejszej sprawie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 61 § 3 i §5 p.p.s.a. /-/E. Makosz-Frymus