IV SA/Po 481/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant ref. staż. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lipca 2006 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [..] w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z [...] roku nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/P. Miładowski /-/M. Dybowski MW Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta wskazując jako podstawę art. 48 ust. 1 pkt 2 oraz art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o wstrzymaniu prawa do dodatku aktywizacyjnego dla R.B.. W uzasadnieniu wskazano, że zainteresowana zarejestrowała się 9 czerwca 2004 r. jako osoba bezrobotna i uzyskała od 17 czerwca 2004 r. prawo do 12-miesięcznego zasiłku. 18 października 2004 r. podjęła zatrudnienie w C.P. sp. z o.o., gdzie pracowała do 30 grudnia 2004 r. w następujących okresach: od 18.10.2004 r. do 23.10.2004 r. od 25.10.2004 r. do 29.10.2004 r. od 02.11.2004 r. do 06.11.2004 r. od 08.11.2004 r. do 13.11.2004 r. od 15.11.2004 r. do 20.11.2004 r. od 22.11.2004 r. do 30.11.2004 r. od 01.12.2004 r. do 04.12.2004 r. od 06.12.2004 r. do 23.12.2004 r. od 26.12.2004 r. do 30.12.2004 r. Strona złożyła wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia pracy z własnej inicjatywy, który wpłynął do organu 25 października 2004 r. Podejmując zatrudnienie 26 grudnia 2004 r. w ocenie organu R.B. nie posiadała statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Nie został więc spełniony warunek z art. 48 wyżej wymienionej ustawy, a zatem prawo do dodatku aktywizacyjnego nie przysługuje. Rozpoznając odwołanie R.B., w którym podkreślała, że zatrudniania była najczęściej przez 5 dni w tygodniu, bo pracę w soboty i niedziele oraz święta traktowane były jako nadgodziny, a dni 24 i 31 grudnia 2004 r. były dla całej firmy były dniami wolnymi od pracy (te dni wolne odpracowała podobnie jak inni współpracownicy 11 i 18 grudnia 2004 r. - dni te nie były traktowane jako dni dodatkowej pracy lecz jako zwykłe dni i tak samo opłacane) Wojewoda decyzją z [...] nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Wojewoda podkreślał, że Starosta decyzją z [...] nr [...] przyznał dodatek aktywizacyjny. Zaskarżoną decyzją orzeczono o wstrzymaniu dodatku aktywizacyjnego z dniem 24 grudnia 2004 r. w związku z ponownym podjęciem zatrudnienia w dniu 26 grudnia 2004 r. w firmie C.F. sp. z o.o. Podjęcie kolejnego zatrudnienia od 26 grudnia 2004 r. do 30 grudnia 2004 r. spowodowało jednodniową przerwę w zatrudnieniu. Tymczasem skarżąca w okresie przerwy nie zarejestrowała się w Urzędzie Pracy co powoduje, że dodatek aktywizacyjny nie przysługuje. Organ dopuszcza możliwość braku rejestracji w przerwie zatrudnienia wypadającej w dni świąteczne. Wówczas bowiem zainteresowany nie ma możliwości rejestracji w PUP. Sytuację tę dodatkowo uzależnia organ od tego by wniosek złożony został podczas trwania pierwszej umowy. W tych okolicznościach rozstrzygnięcie organu I-instancyjnego odpowiadało prawu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła R.B., która przywołała podniesioną już w odwołaniu argumentację. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wywody organów obu instancji są nieprecyzyjne i nieprzekonywujące. Art. 48 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 1 maja 2004 r. nr 99 poz. 1001 ze zm. – dalej ustawa o zatrudnieniu) stanowi, iż bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Przepis ten nie mówi nic o ograniczeniach wynikających z przerw w zatrudnieniu. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca zatrudniana była na szereg umów czasowych (9) w zasadzie nieprzerwanie od 18 października do 30 grudnia 2004 r. Poszczególne okresy tych "zatrudnień" także wcześniej niż 26 grudnia 2004 r. były przedzielone krótkimi przerwami. Organ nie wyjaśnił przy tym dlaczego przyjął jako zasadniczą przerwę obejmującą dzień 24 i 25 grudnia 2004 r. Praktycznie idąc za tokiem rozumowania organu istotne znaczenie miałby tylko dzień 24 grudnia 2004 r. (piątek). Generalnie jednak organ przeoczył normę prawa pracy określoną w art. 251 kodeksu pracy. W myśl tegoż przepisu co do zasady zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła jednego miesiąca. Przepis ten obowiązywał w dacie wydania rozstrzygnięć obu instancji. W istocie zatem z samego zestawienia okresów zatrudnienia skarżącej zatrudnionej rzekomo na podstawie kolejno następujących po sobie umów na czas określony jej zatrudnienie przekształciło się w umowę na czas nieokreślony. Jeśliby organy orzekające nawet uznały, iż nie są władne do dokonania takich ustaleń w toku postępowania administracyjnego, to co najmniej winny zobowiązać stronę do wystąpienia z odpowiednim roszczeniem do sądu powszechnego – Sądu Pracy. W ocenie tego składu sądu organy administracji publicznej winny przy rozstrzyganiu spraw kierować się zasadą praworządności i prawdy obiektywnej, tj. zgodności ich rozstrzygnięć z całym obowiązującym porządkiem prawnym. Winny zatem i mogą ocenić czy zatrudnienie pracownika w ramach wielokrotnie powtarzających się umów czasowych nie przekształciło się w umowę na czas określony także przy rozstrzyganiu uprawnienia w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Organ ten winien też swoje rozstrzygnięcie uzasadnić w sposób jasny, precyzyjny i odpowiadający standardom wynikającym z art. 107 § 3 kpa wzmacniając tym samym podstawowe zasady procedury administracyjnej zawarte w art. 6, 7, 8, 9 kpa. Tym standardom zaskarżona decyzja nie odpowiada, co stanowi uchybienie już na tej podstawie skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy z mocy przywołanych wyżej przepisów oraz naprowadzonej argumentacji, a nadto art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie objęte w pkt 2 opiera się na przepisie art. 152 wymienionej procedury sądowoadministracyjnej. /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/P. Miładowski /-/M. Dybowski za nieobecnego sędziego /-/P. Miładowski MW