IV SA/Po 481/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 października 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] 2011 r. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów Uniwersytetu im. X.Y. w P. uznała za niezasadne i oddaliła zażalenie A. P. z dnia [...] 2010 r. na zarządzenie Przewodniczącej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] 2010 r. o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu im. X.Y. w P. z dnia [...] 2010 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] 2009 r. Powyższe orzeczenia wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Orzeczeniem z dnia [...] 2009 r. Komisja Dyscyplinarna dla Studentów Uniwersytetu im. X.Y. w P. (dalej również jako: Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów X.Y.) orzekła o ukaraniu obwinionej A. P., studentki [...] studiów , na kierunku prawo Wydziału Prawa i Administracji X.Y., karą nagany z ostrzeżeniem. Uznano ją winną tego, że w ciągu roku akademickiego [...] wielokrotnie zakłóciła spokój i obraziła na terenie uczelni i poza nią dr. hab. R. Z., naruszając swym zachowaniem obowiązek postępowania zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów oraz obowiązek przestrzegania dobrych obyczajów wspólnoty akademickiej (k. 91 akt adm.). W wyniku odwołania A. P. po przeprowadzeniu rozprawy, Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów X.Y. orzeczeniem z dnia [...] 2009 r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Komisja powołała przepisy art. 438 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeksu postępowania karnego (Dz.U. nr 89, poz. 555 - dalej również jako: kpk) i § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz.U. Nr 236, poz. 1707 ze zm. - dalej jako: rozporządzenie) i pouczyła odwołującą o sposobie i terminie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (k. 111 akt adm.). W terminie wskazanym w powyższym pouczeniu A. P. wniosła o wznowienie postępowania opierając swój wniosek na przepisie art. 217 pkt 6 ppkt 1 i 3 oraz art. 223 stawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 164, poz. 1365 – dalej jako: ustawa o szkolnictwie wyższym) w związku z art. 542 § 3 kpk i art. 439 § 1 kpk zarzucając dopuszczenie się przez organ orzekający rażącego naruszenia prawa i naruszenia przepisów prawa uniemożliwiając lub utrudniając obwinionej korzystania z prawa do obrony (k. 121 akt adm.). Wskutek skargi A. P. i z uwagi na niezałatwienie sprawy w terminie Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie IV SAB/Po 58/09 nakazał Komisji Odwoławczej wydanie aktu w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku i orzekł o kosztach postępowania. Postanowieniem z dnia [...] 2010 r. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów X.Y. odmówiła wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem z dnia [...] 2009 r. i pouczyła stronę, na podstawie § 35 rozporządzenia o prawie złożenia zażalenia w terminie 7 dni do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej (k. 155 akt adm.). Powyższe postanowienie wraz z pouczeniem zostało doręczone A. P. w dniu [...] 2010 r. (k. 160 akt adm.). Pismem z dnia [...] 2010 r., które wpłynęło do Działu Nauczania X.Y. w dniu [...] 2010 r. złożyła ona zażalenie na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (k. 161 akt adm.). Zarządzeniem Przewodniczącej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów X.Y. z dnia [...] 2010 r., odmówiono przyjęcia zażalenia na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów X.Y. z dnia [...] 2010 r. z pouczeniem, że na postanowienie z [...] 2010 r. przysługuje stronie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. w terminie 30 dni od doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem Komisji Odwoławczej, oraz że z uwagi na wcześniejsze błędne pouczenie ukarana może skorzystać z "instytucji wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi", który należy wnieść w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. Zarazem zapytano skarżącą czy wniesione zażalenie należy potraktować jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (k. 166 akt adm.). Pismem z dnia [...] 2010 r. skarżąca wniosła o potraktowanie jej "pisma, które wpłynęło dnia [...] 2010 r. jako skargi", prosząc jednocześnie, aby pismo to przesłać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (k. 173 akt adm.). Pismem z dnia [...] 2010 r. A. P. wniosła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] 2010 r. (k. 174 akt adm.). Postanowieniem z dnia [...] 2011 r. Komisja Odwoławcza uznała, że zażalenie jest niezasadne i je oddaliła (k. 185 akt adm.). Zarządzenie Przewodniczącej Komisji Odwoławczej uzasadnione było brakiem podstaw do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania; powołano jako podstawę art. 547 § 1 kpk w związku z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym, oraz art. 429 kpk w związku z art. 545 kpk, w związku z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym, a także art. 530 § 2 i 3 kpk w związku z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym. Postanowienie Komisji Odwoławczej wydane w związku z zażaleniem na to zarządzenie oparto na przepisach art. 429 § 2 kpk w zw. z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym, art.530 § 2 i 3 kpk w zw. z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym i art. 426 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym. W uzasadnieniu Komisja wyjaśniła, że na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydane przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną nie przysługuje zażalenie, ponieważ należy ją traktować jak odpowiednik sądu apelacyjnego lub Sądu Najwyższego. Wynika to z treści art. 547 § 1 kpk w związku z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym do postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów, z wyjątkiem postępowania przed sądem koleżeńskim, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy kpk, z wyłączeniem art. 82. Dalej w uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że rozpoznanie zażalenia A. P. na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania rozpoznawałaby ta sama Komisja, która wydała ten akt. Jak podkreślono, jest to niedopuszczalne, a więc należało przenieść się na grunt postępowania karnego. W skardze na to postanowienie A. P., wniosła o "skontrolowanie i wydanie rozstrzygnięcia w kwestiach spornych dotyczących stosowanych przepisów prawa" a dotyczących "decyzji" z dnia [...] 2011 r. Skarżąca zarzuciła, że mimo iż w swym piśmie z dnia [...] 2010 r. wniosła o potraktowanie jej zażalenia dnia [...] 2010 r. jako skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego – Komisja nie przesłała skargi do sądu. Skarżąca podniosła także rażące naruszenie prawa przez organ, w szczególności naruszenie § 32 rozporządzenia, które stanowi lex specialis w stosunku do przepisów kpk W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że Przewodnicząca Komisji Odwoławczej zasadnie odmówiła przyjęcia zażalenia skarżącej na postanowienie Komisji o odmowie wznowienia postępowania, ponieważ orzeczenie to wydała – jako I instancja – Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna. Jest to organ, który zgodnie z § 35 pkt 1 rozporządzenia po wydaniu takiej decyzji kończy postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. (dalej również jako: WSA w P.) wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. IV SA/Po 800/11 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je zarządzenie Przewodniczącej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów X.Y. z dnia [...] 2010 r. Uwzględniając skargę WSA w P. stwierdził, że rozpoznawana sprawa była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, choć w innym zakresie. Wyjaśniono, że badając zasadność skargi A. P. na bezczynność organu, WSA w P. w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie IV SAB/Po 58/09 podkreślił, że tryb postępowania w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów określony został w przepisach art. 211–225 ustawy o szkolnictwie wyższym. Z przepisów tych - jak zauważono - wynika, że od orzeczenia komisji dyscyplinarnej stronom przysługuje odwołanie, które wnosi się do odwoławczej komisji dyscyplinarnej w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia (art. 220 ust. 1 i 2 ustawy o szkolnictwie wyższym). Do postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w sprawach studentów, z wyjątkiem postępowania przed sądem koleżeńskim, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy kpk z wyłączeniem art. 82 (art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym). Sąd wskazał, że skoro ustawodawca w art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym w sprawach nieuregulowanych w ustawie nakazał odpowiednie stosowanie przepisów kpk (z wyjątkiem art. 82), to uczynił tak wyłącznie do postępowania wyjaśniającego dyscyplinarnego wobec studentów (z wyjątkiem postępowania przed sądem koleżeńskim). Dotyczy to więc wyłącznie postępowania prowadzonego przez rzecznika dyscyplinarnego i postępowania przed komisją (I i II instancji) i wiąże się z represyjnym charakterem tego postępowania, w którym standardy prawa do obrony, domniemania niewinności muszą być szczególnie wysokie. W pozostałym zakresie - jak wskazał WSA w P. w wyroku z 9 listopada 2011 r. - nie dotyczącym wprost postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego – a dotyczącym decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 – dalej kpa) oraz przepisy o zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego (art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym). Wyjątek, jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, stanowi prawomocne orzeczenie odwoławczej komisji dyscyplinarnej, na które służy skarga do sądu administracyjnego. WSA w P. w wyroku z 9 listopada 2011 r. stanął na stanowisku, że po wydaniu aktu (postanowienia z dnia [...] 2010 r. o odmowie wznowienia postępowania), zgodnie z § 35 regulaminu komisja prawidłowo pouczyła skarżącą o prawie złożenia zażalenia w terminie 7 dni do komisji odwoławczej. Rozpatrzeć to zażalenie winna zatem Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla studentów X.Y. w innym składzie, zgodnie z § 32 regulaminu, według którego zażalenia na postanowienia komisji dyscyplinarnej oraz na przewodniczącego odwoławczej komisji dyscyplinarnej rozpoznaje komisja odwoławcza w innym składzie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów Uniwersytetu im. X.Y. w P.. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. P. wniosła o jej oddalenie zaś w uzasadnieniu pisma podważając zasadność zarzutów skargi kasacyjnej zawarła cały szereg krytycznych ocen. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również jako: NSA) wyrokiem z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 383/12 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 9 listopada 2011 sygn. IV SA/Po 800/11 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że przepis art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym stanowi, iż do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego stosuje się odpowiednio przepisy kpa oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Odrębną jednak regulację przewidział ustawodawca do spraw odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów. W uzasadnieniu wyroku NSA wyjaśnił, że w odniesieniu do spraw dyscyplinarnych i to niezależnie od stadium postępowania zwykłego, bądź postępowań nadzwyczajnych mają zastosowanie przepisy tylko tych trzech aktów prawnych: ustawy o szkolnictwie wyższym, rozporządzenia wykonawczego z dnia 6 grudnia 2006 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz odpowiednie zastosowanie – przepisy kpk. W sprawach tych przepisy kpa nie znajdują żadnego zastosowania. Podkreślono, że przepisy kpk mają zastosowanie także w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym, jednak NSA zauważył, że w ustawie o szkolnictwie wyższym, jak również w rozporządzeniu Ministra z dnia 6 grudnia 2006 r. nie wskazano jakie orzeczenia winna wydać komisja w wyniku wznowienia. W dalszej kolejności wskazano, że przepis art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym należy odczytywać tak, iż także do postępowania prowadzonego w wyniku złożenia wniosku o wznowienie należy stosować odpowiednio przepisy kpk. NSA wskazał również, że WSA w P. nie ocenił zgodności z prawem zaskarżonych aktów w kontekście - mających w tym przypadku zastosowanie - przepisów art. 547 § 1 kpk w zw. z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz art. 429 w zw. z art. 545, art. 530 § 2 i 3 kpk w zw. z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym. Jednocześnie, NSA przesądził, że postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej o odmowie wznowienia kończy postępowanie i jest to akt niezaskarżalny w dalszym postępowaniu przed Komisją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie i poprzedzające je zarządzenie odpowiadają wymogom prawa. Przedmiotem złożonej przez A. P. do WSA w P. skargi jest postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej oddalające zażalenie na zarządzenie przewodniczącej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej w sprawie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego. De facto zatem żądaniem skargi objęto kontrolę legalności postanowienia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] 2011 r. i zarządzenia je poprzedzającego. Poza sporem pozostaje, że w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, studentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. X.Y. w P. – A. P. została ukarana karą nagany z ostrzeżeniem. Kwestią bezsporną pozostaje, że orzeczenie w tej sprawie zapadło [...] 2009 r., a następnie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem z [...] 2009 r. Nie budzi wątpliwości stron, ani Sądu, że skarżąca, na tym etapie sprawy, nie wniosła skargi do sądu administracyjnego, natomiast zażądała wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Istota sporu sprowadza się do tego, czy w sprawie zastosowanie znajdowały przepisy kpk, czy też - jak wywodzi autorka skargi – ich zastosowanie zostało wyłączone przez § 32 pkt 1 rozporządzenia, stanowiący de facto lex specialis. Kwestią sporną, podnoszoną w złożonej skardze, pozostaje wykładnia i interpretacja przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym. Przedmiotem sporu jest również dopuszczalność zażalenia na postanowienie w sprawie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w sprawie, w której orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny i wyrokiem z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 383/12 uchylił wyrok Sądu I instancji. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: ppsa), sąd któremu, skutkiem uchylenia wyroku, sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest, zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 383/12. Na gruncie niniejszej sprawy nie stwierdzono, bowiem istnienia takich okoliczności, które wyłączałyby stosowanie się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wskazanego wyroku NSA. W niniejszej sprawie z zawartego w powołanym art. 190 ppsa unormowania wyprowadzić należy dwa zasadnicze wnioski. Przede wszystkim – jak zauważył NSA w wyroku z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 383/12, w odniesieniu do spraw dyscyplinarnych i to niezależnie od stadium postępowania zwykłego, bądź postępowań nadzwyczajnych mają zastosowanie przepisy tylko tych trzech aktów prawnych: ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, rozporządzenia wykonawczego z dnia 6 grudnia 2006 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz odpowiednie zastosowanie – przepisy kpk. Jednocześnie NSA jednoznacznie przesądził, że przepisy kpk mają zastosowanie także w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym. Odnosząc się zatem do argumentacji skargi dotyczącej wyłączenia przez ustawodawcę stosowania przepisów kpk, wskazać należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że przepisy kpa nie znajdowały zastosowania, bowiem do spraw z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów ustawodawca przewidział odrębną regulację. Podkreślenia przy tym wymaga, że zakres przedmiotowy postępowania dyscyplinarnego określa art. 211 ustawy o szkolnictwie wyższym, wskazując, że chodzi o sprawy dotyczące: po pierwsze – naruszenia obowiązujących w uczelni przepisów; po drugie – czynów uchybiających godności studenta. Ustosunkowując się zatem do argumentacji skargi, powtórzyć należy, że stosownie do treści art. 190 ppsa wojewódzki sąd administracyjny zostaje związany wykładnią prawną dotyczącą odpowiedniego zastosowania przepisów kpk w postępowaniu prowadzonym w wyniku złożenia przez A. P. wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. W następnej kolejności - należy również wyjaśnić, że w uchylającym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że w rozpoznawanej sprawie znajdował zastosowanie przepis art. 547 § 1 kpk w zw. z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym. Wyjaśnić przy tym należy, że w uzasadnieniu swojego wyroku NSA błędnie wskazał, iż chodzi o art. 547 § 1 "kpa" w zw. z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym. Jednakże wobec treści pozostałych wywodów NSA, a w szczególności jednoznacznego stanowiska, że do postępowań prowadzonych w wyniku złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zastosowanie znajdują przepisy kpk, nie może budzić wątpliwości, iż NSA przesądził, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdował art. 547 § 1 "kpk", a nie "kpa". Ewentualne, w tej kwestii, wątpliwości wyjaśnia również fakt, że kpa nie zawiera przepisu art. 547, a ostatnim przepisem tego aktu prawnego jest art. 269 kpa. Jakkolwiek, w okresie trwania postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego ustawodawca nowelizował przepisy kpa, to podkreślenia wymaga, że wprowadzone w 2010 i 2011 r. zmiany pozostają bez wpływu dla stosowania się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 383/12. Wskazane w uzasadnieniu wyroku NSA przepisy art. 547 § 1 kpk w zw. z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym zostały powołane w podstawie prawnej zarządzenia Przewodniczącej Komisji z dnia [...] 2010 r. Stosownie do treści - znajdującego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie - przepisu art. 547 § 1 kpk na postanowienie oddalające wniosek lub pozostawiające go bez rozpoznania przysługuje zażalenie - chyba że - orzekł o tym sąd apelacyjny lub Sąd Najwyższy. Z kolei art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym nakazuje przepisy kpk stosować odpowiednio w postępowaniu dyscyplinarnym, również w postępowaniu nadzwyczajnym. Z kolei odpowiednie zastosowanie - powołanych w orzeczeniach obu instancji - przepisów art. 429 § 1 i art. 530 § 2 i 3 kpk w zw. z art. 223 ustawy o szkolnictwie wyższym nakładało na Przewodniczącą Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej obowiązek odmówienia przyjęcia niedopuszczalnego z mocy ustawy środka odwoławczego - w niniejszej sprawie, zażalenia na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów X.Y. w sprawie odmowy wznowienia postępowania. W świetle powyższego, błędna jest argumentacja skargi dotycząca sposobu załatwienia sprawy zainicjowanej zażaleniem z dnia [...] 2010 r. W ocenie skarżącej Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna powinna jej zażalenie z [...] 2010 r. uwzględnić. Tymczasem, NSA jednoznacznie wskazał że postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej o odmowie wznowienia kończy postępowanie, i jest to akt niezaskarżalny w dalszym postępowaniu przed Komisją. Skoro tak, to słusznie zaskarżonym postanowieniem oddalono zażalenie skarżącej z dnia [...] 2010 r. dotyczące zarządzenia przewodniczącej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej z [...] 2010 r. odmawiającego przyjęcia niedopuszczalnego z mocy ustawy zażalenia na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Podkreślić jednak należy, że fakt, iż postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej o odmowie wznowienia kończy postępowanie, i jest to akt niezaskarżalny w dalszym postępowaniu przed Komisją nie oznacza, że ustawodawca pozbawił skarżącą prawa do sądu. Odnosząc się w tym miejscu do wywodów skargi dotyczących braku reakcji ze strony organu na żądanie dotyczące potraktowania pisma z [...] 2010 r. jako skargi, podkreślić należy, że – jak wskazał NSA - poddanie kontroli legalności tego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, w pierwszej kolejności wymaga wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero, bowiem wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 52 § 4 w zw. z art. 53 § 2 ppsa pozwala skutecznie wnieść skargę na postanowienie w sprawie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W takiej sytuacji potraktowanie pisma skarżącej z [...] 2010 r. jako skargi, wniesionej bez uprzedniego wyczerpania przewidzianego ustawą trybu skutkować musiałoby jej odrzuceniem przez Sąd, jako niedopuszczalnej. Ustosunkowując się jednocześnie do zarzutów organu, dotyczących niedopuszczalności drogi sądowej w niniejszej sprawie zwrócić należy uwagę, że w sprawach z zakresu postępowań dyscyplinarnych dotyczących studentów sąd administracyjny jest właściwy (art. 221 ustawy o szkolnictwie wyższym). Wątpliwości w tym zakresie nie miał również Naczelny Sąd Administracyjny, który nakazał WSA w P. dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Skoro tak, to nie może być mowy o niedopuszczalności skargi, której stwierdzenie wyłącza merytoryczne badanie kontroli legalności. Ponadto, ubocznie jedynie, wskazać należy, że NSA z urzędu badał czy nie ziściły się przesłanki nieważności postępowania, która zachodzi m.in. w razie niedopuszczalności drogi sądowej (art. 183 § 2 pkt 1 ppsa), tj. gdy przedmiot nie należy do kategorii wymienionych w art. 3-5 ppsa. Reasumując, kontrola legalności postanowienia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej i poprzedzającego je zarządzenia Przewodniczącej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przeprowadzona z uwzględnieniem wytycznych: zawartych w wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 383/12 i w oparciu o znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa prowadzi do wniosku o zgodności z prawem zaskarżonych orzeczeń. Rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ppsa skarga została oddalona. MZ