IV SA/Po 498/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie NSA Paweł Miładowski WSA Bożena Popowska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] oraz postanowienia Starosty K. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] 2. zasądza na rzecz skarżącego J.W. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu kwotę [...] złotych (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania /-/ B. Popowska /-/ I. Kucznerowicz /-/ P. Miładowski J.W. pismem z dnia 30 września 2008r. wystąpił do Starosty K. o zwrot opłat z tytułu wyłączenia gruntów rolnych położonych w miejscowości Ł., o powierzchni [...] ha, oznaczonych numerem ewidencyjnym działki [...] od dnia [...] kwietnia 2001 r. Starosta K. postanowieniem z dnia [...].10.2008 roku nr [...] przekazał Marszałkowi Województwa Wielkopolskiego do rozpatrzenia w/w wniosek uznając, iż samorząd województwa jako dysponent Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych jest organem właściwym do rozpatrzenia żądania zwrotu ściągniętych należności. Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu pismem z dnia [...].11.2008r. powiadomił płatnika o braku możliwości zwrotu wyegzekwowanych opłat. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu na skutek zażalenia wniesionego przez J.W. na niezałatwienie sprawy zwrotu ciągniętych opłat w ustawowym terminie, oraz brak decyzji administracyjnej orzekającej w rym zakresie, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 roku nr [...] wyznaczyło Marszałkowi Województwa Wielkopolskiego termin do załatwienia sprawy skarżącego w formie decyzji administracyjnej tj. do dnia [...].03.2009 r. Marszałek Województwa Wielkopolskiego decyzją z dnia [...] lutego 2009r. nr [...], działając na podstawie art. 104 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. -dalej kpa) w zw. z art. 46 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1590 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku J.W. odmówił zwrotu opłat rocznych od roku 2001 z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej położonych w miejscowości Ł, gm. K, o pow. [...] ha oznaczonych numerem ewidencyjnym działki [...] za okres ustalony w decyzji Starosty K. nr [...] z dnia [...] września 2008r. tj. od dnia [...] kwietnia 2001 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, kpa oraz przepisy normujące postępowanie egzekucyjne w administracji nie znają instytucji zwrotu opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji ściągniętych w trybie egzekucji administracyjnej. Samorząd województwa będący dysponentem Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych nie posiada prawnych możliwości zwrotu ściągniętych opłat rocznych. Dodatkowo podał, że decyzja starosty wydana została po około pięciu latach od formalnoprawnego skonsumowania decyzji Burmistrza Miasta K. w zakresie terminu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, która to decyzja orzekała przecież o wyłączeniu gruntów na okres 10 lat i stąd też termin wyłączenia upłynął już w 2003 roku. Ponadto Marszałek Województwa wywiódł, iż istniejący stan faktyczny uprawnia do dochodzenia od Powiatu K. roszczeń odszkodowawczych w trybie art. 417 Kodeksu cywilnego. J.W. kwestionując powyższe rozstrzygnięcie wniósł odwołanie, zarzucając decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego naruszenie prawa poprzez uznanie, iż nie ma możliwości zwrotu pobranych wcześniej bezprawnie świadczeń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2009r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w swym rozstrzygnięciu stwierdził, że wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, Via, lllb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art.2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Stosownie zaś do treści art. 12 ust. 1 osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne, a w odniesieniu do gruntów leśnych - także jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. Decyzją Starosty K. z dnia [...] września 2008r. postanowiono zmienić prawomocną decyzję Burmistrza Miasta K. w zakresie terminu uiszczania opłat przez Pana W. skracając obowiązek płatności do dnia [...] kwietnia 2001 roku. W myśl powołanej powyżej ustawy termin "należności" należy rozumieć jako jednorazową opłatę z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji, a przez " opłatę roczną" - rozumie się opłatę roczną z tytułu użytkowania na cele nierolnicze lub nieleśne, gruntów wyłączonych z produkcji, uiszczaną w razie trwałego wyłączenia - przez lat 10. W świetle obowiązującego prawa z dniem 23 lutego 2001 r. umarzanie i udzielanie ulg w spłacie należności funduszu następuje według zasad i trybu określonych przez właściwy sejmik województwa. To doprecyzowanie, z ustawowego upoważnienia, przesłanek umarzania przedmiotowych należności i opłat, wyraźnie odnosi się także do zaległych (nieuiszczonych i nieściągniętych w trybie egzekucji administracyjnej) należności i opłat. Organ odwoławczy wskazał, iż ustawodawca nie wskazał jednak podstawy prawnej do zwrotu w trybie administracyjnym nienależnie pobranego świadczenia z tytułu wyłączenia z produkcji użytków rolnych. W związku z tym zdaniem organu II instancji jedynie właściwą drogą dochodzenia zwrotu świadczeń nienależnie pobranych przez Starostę K. jest droga procesu cywilnego na zasadzie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. J.W. nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której organom I i II instancji zarzucił rażące naruszenie prawa w zakresie dotyczącym błędnego uznania, że brak jest podstaw prawnych do zwrotu uznanych za nienależne i nienależnie pobranych opłat rocznych nałożonych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, pierwotnie ustalonych w decyzji Burmistrza K. Nr [...] z dnia [...] września 1993r., skróconych następnie do dnia 7 kwietnia 2001 r decyzją Starosty K. Nr [...] z dnia [...] września 2008r, Opłaty roczne, o których mowa w powołanej ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stanowią jeden z rodzajów opłat administracyjnoprawnych i w istocie są opłatami w rozumieniu art,2 §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), która to ustawa stanowi swoisty kodeks postępowania administracyjnego w odniesieniu do wszelkich podatków i opłat administracyjnych o charakterze danin publicznych o charakterze obowiązkowym, ponoszonych na rzecz administracji publicznej. Z mocy tej normy prawnej wynika nakaz, iż w zakresie nieuregulowanym w innych ustawach szczególnych, organy administracji publicznej są zobowiązane w sposób obligatoryjny stosować przepisy tej ustawy, w tym instytucję prawną zwrotu uregulowaną w rozdziale 9 działu III Ordynacji podatkowej dotyczącym pojęcia nadpłaty, a w szczególności art.74 a tej ustawy. Ponadto skarżący wskazując na treść art.12 ust.4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stwierdził że w przypadku zmiany posiadacza gruntu, obowiązek wnoszenia opłat i należności związanych z wyłączeniem tego gruntu z produkcji rolnej, przechodzi z mocy samego prawa każdorazowo na aktualnego posiadacza. Mając powyższe na uwadze skarżący wskazał, iż posiadał i użytkował gospodarczo przedmiotowy grunt do 24 grudnia 2000r., kiedy to w wyniku pożaru bar gastronomiczny uległ całkowitemu spaleniu. Po tej dacie został pozbawiony posiadania gruntu przez właściciela, który na tym gruncie prowadził działalność gastronomiczną i nie uiszczał z tego tytułu żadnych opłat, natomiast zobowiązanym do ich uiszczania pozostawał skarżący, wobec którego zastosowano egzekucje administracyjną. Natomiast jak wynika z powyższych wyjaśnień do art.12 ust.4 ustawy, obowiązek ten przeszedł z mocy prawa na nabywcę, właściciela, który był w posiadaniu tego gruntu i de iure nie obciążał już skarżącego jako pozbawionego posiadania tegoż gruntu. Ponadto skarżący wskazując na decyzję Starosty K. Nr [...] z dnia [..] września 2008r. stwierdził ,że na podstawie tej decyzji i zgodnie z art.74a Ordynacji podatkowej, opłaty nadpłacone po dniu 8 kwietnia 2001 r. stanowią nadpłatę podlegającą zwrotowi z mocy samego prawa, a decyzje organów administracyjnych w tym zakresie mają charakter określający istniejący z mocy prawa stan prawny a nie ustalający nowy stan prawny. Tym bardziej zatem z uwagi na deklaratoryjny a nie konstytutywny charakter zaskarżonych decyzji stopień naruszenia prawa jest rażący, albowiem bez żadnych podstaw prawnych i bez uzasadnienia narusza obowiązujący stan prawny wynikający z obowiązujących i mających zastosowanie ustaw i pozostających w obrocie prawnym ostatecznych i prawomocnych aktów administracyjnych. Skarżący zarzucił również organom prowadzącym postępowanie, iż w wyniku pism strony, które stanowiły odpowiednio wnioski wszczynające postępowanie albo odwołanie, bezpodstawnie organy odmawiały wszczęcia i zamiast rozstrzygnięć w formie decyzji administracyjnej usiłowały zakończyć sprawę zwykłymi pismami, naruszając kodeksowe i konstytucyjne prawo do dwuinstancyjnego postępowania, jak również dopuszczając do zwłoki i przewlekłości postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie choć z innych powodów niż podniesione w skardze. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem W świetle powołanego przepisu, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, inny akt lub czynność z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa). Na wstępie stwierdzić należy, iż decyzja Starosty K. nr [...] z dnia [...] września 2008r. została usunięta z obrotu prawnego na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] maja 2009r. nr [...], w której stwierdzono nieważność w/w decyzji w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej Burmistrza K. Nr [...] z dnia [...] września 1993r. Nie zmienia to jednak faktu, iż przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do oceny legalności decyzji organów I i II instancji odmawiających zwrotu opłat rocznych od roku 2001 z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej położonych w miejscowości Ł. gm. K. o pow. [...] ha oznaczonych numerem ewidencyjnym działki [...] za okres ustalony w decyzji Starosty K. nr [...] z dnia [...] września 2008r. tj. od dnia 8 kwietnia 2001 r. w związku z brakiem podstawy prawnej do dokonania zwrotu uiszczonej opłaty. Wskazać należ jednak uwagę na fakt, iż przyjęta przez organy orzekające w sprawie podstawa uzasadniająca ich zdaniem odmowę zwrotu opłat, stanowi podstawę do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego a nie do orzekania merytorycznego w sprawie. Decyzja administracyjna rozstrzyga sprawę co do jej istoty w granicach żądania określonego przez strony (art. 104 kpa). W tych granicach należy także ocenić decyzję o umorzeniu postępowania, tj. w tym znaczeniu, że decyzję taką należy odnosić do ustalonego w sprawie przedmiotu i zakresu postępowania administracyjnego, bez względu na to, czy umorzenie takie kończy ostatecznie to postępowanie w odniesieniu do sfery praw i obowiązków strony, czy też odnosi się tylko do jednego samodzielnego jego fragmentu i nie wyklucza dalszego postępowania ze strony innych organów. Stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 kpa bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2006r., s. 489). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (wyrok NSA w Warszawie z 24 kwietnia 2003 r., sygn. III SA 2225/01 Biul. Skarbowy 2003/6/25). W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 listopada 1995r., iii ARN 50/95, OSNP 1996/11/150 Sąd Najwyższy podkreślił, że "ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 kpa, przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nie może być interpretowany rozszerzające Powyższy przepis ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania". Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając fakt, iż podstawa wydanych w sprawie decyzji rozstrzygających o odmowie zwrotu uiszczonych opłat z uwagi na brak podstawy prawnej nie może stanowić podstawy do wydania decyzji rozstrzygającej merytorycznie sprawę na podstawie art. 104 §1 kpa, stwierdzić należało nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2009r. nr [...]. Mając na względzie ogólną zasadę wynikającą z art. 134 §1 ppsa, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stwierdzić należy iż granice rozpoznania sądu administracyjnego są szersze od zakresu zaskarżenia aktu lub czynności. Tym samym zakresem rozpoznania sądu administracyjnego objęte są wszystkie rozstrzygnięcia wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego na jakim stadium kontrolowanego postępowania administracyjnego zostały wydane. Oznacza to możliwość kontroli legalności postanowienia Starosty K. z dnia [...] października 2008r. nr [...], w którym organ ten działając na podstawie art. 64 §1 kpa przekazał według właściwości wniosek J.W. do rozpoznania Marszałkowi Województwa Wielkopolskiego. Zdaniem Starosty kompetencja Marszałka wynika z treści art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2004r. Nr 121, poz.1266 ze zm. - dalej ustawa), zgodnie z którymi środkami Terenowego Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych dochodami którego są m.in. opłaty roczne dysponuje samorząd województwa. Z treści powyższych norm prawnych Starosta K. wywiódł, iż samorząd województwa załatwia sprawy umorzeń, odroczeń i zwrotów. Zwrócić należy jednak uwagę na to, iż przepisy art. 23 i 24 regulują wyłącznie kwestie dysponowania środkami zgodnie z zapisami ustawy. Terenowy Fundusz nie jest zatem właściwy do podejmowania decyzji w sprawie ustalania obowiązku uiszczania opłat z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, czy też ustalania właściwej wysokości nienależnie uiszczonych opłat. Właściwym organem w niniejszej sprawie jest starosta zgodnie z ogólną normą kompetencyjną zawartą w art. 5 ust. 1 ustawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż do Starosty K. jako organu pierwszej instancji należeć będzie rozstrzygnięcie kwestii zwrotu opłaty. Wbrew stanowisku wyrażonemu w decyzji organu pierwszej i drugiej instancji rozważenie kwestii zwrotu opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej nie stanowi sprawy cywilnej rozstrzyganą przez sąd powszechny (zob post. NSA z dnia 12.10.2007r. sygn. II OSK 1866/06 LEX nr 427509). Organ ten w pierwszej kolejności rozpatrzyć powinien jednak kwestię wygaśnięcia decyzji Burmistrza K. Nr [...] z dnia [...] września 1993r. Fakt stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty K. nr [...] z dnia [...] września 2008r. w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta K. zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych działki o nr geod. [...] w miejscowości Ł. oraz ustalającej wysokość opłat z tym związanych, nie przesądza bowiem o braku możliwości wydania decyzji w trybie art. 162 §1 pkt 1 kpa. Bezspornym jest bowiem fakt, iż skarżący już w kwietniu 2001 r. (a więc w dacie obowiązywania w/w decyzji Burmistrza Miasta K.) zwrócił się w wnioskiem o przeklasyfikowanie gruntów z nierolniczych na rolne gruntów z uwagi na fakt zaprzestania prowadzenia na tym gruncie działalności gospodarczej (baru) z uwagi na spalenie lokalu. Skarżący wypełnił więc formalne wymogi ustawowe uprawniające go do wygaśnięcia decyzji Burmistrza Miasta K. zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych. Zgodnie bowiem z art. 162 § 1 pkt 1 kpa przesłanką wygaśnięcia decyzji jest jej bezprzedmiotowość rozumiana jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację) -zob. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008r., sygn. akt I OSK 4/07 LEX nr 466044. Ponadto stwierdzić należy, iż decyzja wygaszająca ma charakter deklaratoryjny, a więc nie tworzy ona nowego stanu prawnego, tylko stwierdza fakt istniejący. Ma to o tyle istotne znaczenie, iż jak wynika z treści decyzji Burmistrza Miasta K. zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych, skarżący był tylko dzierżawcą gruntów objętych tą decyzją na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu [...].10.1992r. z A.C. - właścicielem gruntu. Uwzględniając więc podnoszony w trakcie postępowania fakt utraty możliwości korzystania z gruntu przez jego właściciela, zasadnym wydaje się również ustalenie, czy w niniejszej sprawie nie zachodzi podstawa do przejścia obowiązku uiszczania opłat rocznych na właściciela gruntu z mocy prawa na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy. Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącego możliwości zastosowania art.2 §2 ustawy Ordynacja podatkowa, stwierdzić należy wg. art. 23 i następnych ustawy Fundusz Ochrony Gruntów Rolnych jest państwowym funduszem celowym. Żadne przepisy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie odsyłają w zakresie wskazanego Funduszu do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i nie jest on, jako obejmujący należności pozabudżetowe, objęty zakresem art. 2 cytowanej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. W tej sytuacji do rozpatrywanej sprawy nie mogą mieć zastosowania przepisy o zwrocie nadpłaty uregulowane w rozdziale 9 działu III Ordynacji podatkowej (zob wyrok NSA z dnia 30 października 2000r. sygn. akt II SA 1921/99 LEX nr 53435). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. /-/ P.Miładowski /-/ I.Kucznerowicz /-/ B.Popowska Za nieobecnego Sędziego /-/ B.Popowska