IV SA/Po 515/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 czerwca 2013 r. sprawy z wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pismem z dnia [...] marca 2013 r. A. W. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na postanowienie W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] marca 2013 r.), utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. W. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącą grzywny w wysokości 100 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Wraz ze złożeniem skargi skarżąca połączyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, że nie jest ono rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie to dotyczy świadczenia pieniężnego, które jest z reguły odwracalne. W sytuacji, gdy kwestionowana jest sama podstawa do prowadzenia egzekucji administracyjnej, wstrzymanie wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia może okazać się zasadne. Nałożona grzywna w kwocie 100 zł wiąże się z niebezpieczeństwem spowodowania negatywnych skutków ekonomicznych, szkody materialnej lub innych trudnych do odwrócenia skutków ekonomicznych. W razie zwlekania z obowiązkiem uiszczenia grzywny skarżąca narazi się na jej przymusowe ściągniecie w trybie egzekucji należności pieniężnych oraz na ryzyko nakładania dalszych grzywien w celu przymuszenia w wyższej wysokości niż dotychczas nałożona, a następnie ich ściągnięcia. W konsekwencji tylko poddanie dziecka szczepieniom wymienionym w tytule wykonawczym uchroni skarżącą od nakładania dalszych grzywien i kosztów postępowania egzekucyjnego (k. 4-5 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 227-228). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z 13.8.2009 r., I OZ 779/09, lex nr 552417). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: 12.10.2010 r., I GZ 316/10, lex nr 607229; 04.3.2010 r., II OZ 178/10, lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa (postanowienie NSA z 18.3.2010 r., II FSK 502/09, Lex nr 569795). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, skarżąca nie wykazała w przekonujący i wyczerpujący sposób zaistnienia którejkolwiek z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej o których stanowi art. 61 §3 ppsa. Jak sama skarżąca wskazała, samo wydane w niniejszej sprawie postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie jest rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dotyczy ono świadczenia pieniężnego, które ma charakter odwracalny. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia [...] marca 2013 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia skarżąca nie wykazała, w jaki sposób obowiązek uiszczenia grzywny w kwocie 100 zł spowoduje dla Niej trudne do odwrócenia skutki, bądź znaczną szkodę. Przesłanek tych nie można wyjaśniać przez odwołanie się do możliwości nałożenia dalszych grzywien, czy też zastosowania innych środków egzekucyjnych, które na obecnym etapie mają jedynie charakter hipotetyczny. Innymi słowy, samo ryzyko nałożenia na skarżącą kolejnej grzywny w celu przymuszenia nie przekłada się na zaistnienie którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...] marca 2013 r. Z kolei w ramach wykonalności postanowienia z dnia [...] marca 2013 r., stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, nie mieści się sama zasadność poddania dziecka przymusowym szczepieniom ochronnym i związane z tym skutki o charakterze faktycznym i prawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji.