IV SA/Po 517/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N. przeciwko Wójtowi Gminy D. i Kierownikowi GOPS w D. w przedmiocie działalności organów postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 08 maja 2014 r. T. N. złożył do tutejszego Sądu, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę na działalność Wójta Gminy D. oraz Kierownika GOPS w D. Skarżący wniósł o: 1) zlecenie NIK kontroli działalności Skarbnika Gminy D., Wójta Gminy D., Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz Rady Gminy D.; 2) udostępnienie Skarżącemu odpisu raportu pokontrolnego NIK; 3) uznania w/w organów bezczynności i ukarania ich grzywną w wysokości 12% rocznego dochodu; 4) rozdania grzywny osobom niepełnosprawnym zamieszkałym na terenie gminy jako jednorazowe świadczenie pieniężne z przeznaczeniem na rehabilitację. Skarżący podniósł, że niedopuszczalnym jest by skargę kierowaną do Wójta na urzędnika Jemu podległemu rozpoznawał urzędnik, którego skarga dotyczy. Jest to naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji. Powyższe potwierdza fakt, że "prawa wynikające z tych samych grup społecznych przez urzędników tej gminy są skrupulatnie wykorzystywane dla osiągnięcia własnych korzyści majątkowych". W wyniku wezwania Sądu do sprecyzowania skargi, pismem z dnia 26.05.2014 r. Skarżący wyjaśnił, że skarga dotyczy zaniechania czynności z zakresu obowiązków wynikających z przepisów prawa przez Wójta i częściowo Kierownika GOPS w D. Skarżący wskazał, że w dniu 07.02.2014 r. zwrócił się do Starosty Powiatu W. z wnioskiem o: wprowadzenie do budżetu Powiatu poprawki i wyodrębnienia kwoty 10.800,00 zł dla GOPS w D. z przeznaczeniem na zadania opiekuńczo-terapeutyczne i rehabilitacyjne. Pismem z dnia 10.02.2014 r. Starosta uznając się niewłaściwym, przekazał wniosek do rozpoznania Wójtowi Gminy D.. Skarżący wskazał, że pismem z 21.02.2014 r. Wójt "wspólnie i w porozumieniu z Kierownikiem GOPS lakonicznie stwierdził brak podstaw prawnych do przyznania wnioskowanej pomocy". W piśmie tym Wójt poinformował Skarżącego, iż nie widzi możliwości wyodrębnienia kwoty 10.800,00 zł dla GOPS w D. z przeznaczeniem na zadania opiekuńczo-terapeutyczne i rehabilitacyjne, z powodu braku podstaw prawnych. Pismem z dnia 28.03.2014 r. Skarżący wezwał Wójta Gminy do "usunięcia naruszenia prawa miejscowego i wypłaty zadośćuczynienia za naruszenie w wysokości 150 tys. zł." Ponadto wezwał do zwolnienia Kierownika GOPS w trybie dyscyplinarnym, ze skutkiem natychmiastowym. W ocenie Skarżącego jeśli Wójt Gminy nie miał kompetencji do rozpoznania Jego wniosku z dnia 07.02.2014 r., to winien na podstawie art. 65 kpa wniosek przekazać Radzie Gminy do rozpoznania na najbliższej sesji, co nie zostało uczynione. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy D. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, objętych przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), zwanej dalej K.p.a. Jak wynika z treści skargi skarżący jest niezadowolony z działalności organów Gminy oraz ze sposobu w jaki załatwiono jego wniosek z dnia 07.02.2014 r. Kwestie skarg obywateli na działalność organów władzy samorządowej regulują przepisy art. 227-240 k.p.a., a zatem nie mogą one być rozpatrywane w trybie skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Działania podejmowane przez organ w tym trybie, nie mają też formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (wyrok NSA z 24.07.2013 r., sygn.. akt I OSK 960/13, LEX nr 1432371). Orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało pogląd, że skarga ta jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno - techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi. Jak zaś już wyżej wskazano sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w p.p.s.a., a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII K.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 9 grudnia 1999r., III SAB 7/99 - ONSA 2001/1/27, z dnia 12 kwietnia 2001r., I SA 2668/00, Lex nr 54426, z dnia 23 lipca 2001r., II SAB 213/00, Lex nr 54555, z dnia 21 listopada 2000r., sygn. akt III SAB 108/99, Lex nr 48017, z dnia 15 października 2009r., I OSK 1382/09 CBOIS). Nie przewidują dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania także żadne ustawy szczególne. Reasumując, w stanie faktycznym i prawnym sprawy nie budzi wątpliwości, że wniesiona skarga nie może zostać rozpatrzona przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie organem właściwym do rozpatrzenia skargi Skarżącego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. była Rada Gminy. Dodatkowo przyjdzie wskazać, iż tut. Sąd nie ma również kompetencji do zlecania Najwyższej Izbie Kontroli przeprowadzenia kontroli działalności konkretnych organów gminy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skarga złożona w takich okolicznościach podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.