IV SA/Po 520/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi W. sp. o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 03 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę w całości. Decyzją z dnia 3 kwietnia 2025 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania W. Sp. z o.o. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 07 luty 2025 r., nr [...], w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do produkcji biometanu wraz z urządzeniami i obiektami pomocniczymi o ekwiwalencie mocy 5,5 MW, na dz. nr [...],[...] obręb K.,. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że podaniem z dnia 12 sierpnia 2024 r., Inwestor: W. Sp. z o.o. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: budowie instalacji do produkcji biometanu wraz z urządzeniami i obiektami pomocniczymi o ekwiwalencie mocy 5,5 MW, na działkach nr [...] i [...] obręb K., gmina [...], powiat słupecki, województwo wielkopolskie. Podstawowym celem funkcjonowania projektowanej instalacji będzie: Produkcja biogazu w procesie fermentacji metanowej (beztlenowej); oczyszczanie i uszlachetnianie biogazu do postaci biometanu, wtłaczanie biometanu do sieci gazowej zewnętrznego operatora i sprzedaż do odbiorców zewnętrznych, oczyszczanie i skraplanie dwutlenku węgla oraz sprzedaż do odbiorców zewnętrznych. Poza wskazanym powyższej podstawowym rodzajem działalności, opcjonalnym, dodatkowym rozwiązaniem w zakładzie będzie produkcja paliwa płynnego w postaci bioLNG (skroplony biometan) i jego sprzedaż do odbiorców zewnętrznych. Dodatkowo, opcjonalnie Inwestor planuje część strumienia wytworzonego biogazu rolniczego przekształcić w energię elektryczną oraz ciepło przy pomocy silników kogeneracyjnych. Energia elektryczna wraz z ciepłem zostaną wykorzystane w instalacji w celach technologicznych lub ewentualnie będzie bilansowana z siecią (strona 29 KIP). Organ zaznaczył, że przedmiotowe działki objęte są dwoma planami miejscowymi: Działka nr [...] obręb K. objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranego terenu w obrębie K. podjętym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 30 listopada 2017r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranego terenu w obrębie geodezyjnym Kotunia (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 13 grudnia 2017 r., poz. [...]). Działka nr [...] w planie oznaczona jest symbolem RU - teren obsługi i produkcji rolnej. Zgodnie z § 5 ust. 7) Uchwały w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu ustala się: dopuszczenie lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 10 Uchwały na terenie obsługi i produkcji rolnej, oznaczonym na rysunku planu symbolem RU w zakresie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu ustala się: 1) lokalizację budynków obsługi i produkcji rolnej, w tym z zakresu: a) produkcji zwierzęcej, w tym uboju zwierząt oraz ich przetwórstwa, b) produkcji roślinnej, w tym ich przetwórstwa; Działka nr [...] obręb K. objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranych terenów w gminie [...] podjętym Uchwalą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 28 marca 2019 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 12 kwietnia 2019 r., poz. [...]) Działka nr [...] w planie oznaczona jest symbolem 2RU - tereny użytkowane rolniczo: a) obsługi i produkcji rolnej. Zgodnie z § 15 Uchwały w zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1RU, 2RU: 1) ustala się m.in. : a) lokalizację zabudowy obsługi i produkcji rolnej, w tym z zakresu: - produkcji zwierzęcej, w tym uboju zwierząt oraz ich przetwórstwa, - produkcji roślinnej, w tym ich przetwórstwa, b) lokalizację zabudowy wolnostojącej. Na terenie 2RU mogą być lokalizowane przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 5. 1. pkt 2 lit. a Uchwały). SKO w [...] wskazało, że pojęcie biogazowni nie zostało wprost zdefiniowane w regulacjach prawnych. Definicję taką można jednak z innej definicji legalnej wyprowadzić. Chodzi tu o definicję pojęcia instalacji odnawialnego źródła energii zawartą w art. 2 pkt 13 ustawy z 20.02.2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U.2024.1361) - dalej o.z.e. - na podstawie której można stwierdzić, że biogazownia to instalacja odnawialnego źródła energii tworząca wyodrębniony zespół obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno- użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Z kolei w myśl art. 2 pkt 1 ustawy z 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz.U.2023.1597, dalej też jako "ustawa o ułatwieniach") biogazownia rolnicza to instalacja odnawialnego źródłu energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii służącą do wytwarzania biogazu rolniczego, energii elektrycznej z biogazu rolniczego, ciepła z biogazu rolniczego lub biometanu z biogazu rolniczego. Organ II instancji wyjaśnił, że głównym kryterium wyodrębniającym tego rodzaju obiekty jest wytwarzanie biogazu rolniczego. Z definicji wynika jednak także, że immanentnym składnikiem takiej biogazowni mają być urządzenia służące 1) wykorzystaniu wytworzonego biogazu rolniczego w postaci urządzeń wytwarzających energię elektryczną bądź ciepło bądź też 2) oczyszczeniu go dla uzyskania biometanu. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - dalej u.o.g.r.l. (Dz.U.2024.82) gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty: 1) określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne; 2) pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa; 3) pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu; 3a) pod budynkami, budowlami i urządzeniami wchodzące w skład biogazowni rolniczej spełniającej warunki określone w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz. U. poz. 1597), a także grunty położone między tymi budynkami, budowlami i urządzeniami lub w bezpośrednim ich sąsiedztwie, tworzące zorganizowaną całość gospodarczą, w tym zajęte pod dojazdy, place składowe, postojowe i manewrowe, śmietniki, miejsca magazynowania odpadów i ogrodzenia, o ile ich łączna powierzchnia nie jest większa niż 1 ha i wchodzą one w skład gospodarstwa rolnego. Kolegium wskazało, dalej , że w myśl § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Zgodnie z lp. 5 załącznika nr 1 tego Rozporządzenia: 1. Do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się grunty zajęte pod: 1) budynki przeznaczone do produkcji rolniczej, nie wyłączając produkcji rybnej, (...), a także budowlę i urządzenia rolnicze, w szczególności: zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego, a także instalacje służące do otrzymywania biogazu rolniczego, place składowe, place postojowe i manewrowe dla maszyn rolniczych(...) 2.Do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się także: 3) grunty pod budynkami, budowlami i urządzeniami wchodzące w skład biogazowni rolniczej spełniającej warunki określone w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz. U. poz. 1597), a także grunty położone między tymi budynkami, budowlami i urządzeniami lub w ich bezpośrednim sąsiedztwie, tworzące zorganizowaną całość gospodarczą, w tym zajęte pod dojazdy, place składowe, postojowe i manewrowe, śmietniki, miejsca magazynowania odpadów i ogrodzenia, o ile ich łączna powierzchnia nie jest większa niż 1,0000 ha i wchodzą one w skład gospodarstwa rolnego. Zaznaczono, że z treści cyt. powyżej lp. 5 tabeli, stanowiącej załącznik do w/w Rozporządzenia wynika, że o możliwości zaliczenia danego gruntu do gruntów rolnych zabudowanych (a tym samym budynków przeznaczonych do produkcji rolniczej) decyduje charakter zabudowy, tj. obecność na gruncie budynków przeznaczonych do produkcji rolniczej. SKO zauważyło, że działki objęte planowaną inwestycją stanowią niezabudowane grunty orne oznaczone jako Rllla i Rlllb klasoużytku. Przedmiotowa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest etapem wstępnym do realizacji wnioskowanej inwestycji Na stronie 37 Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej "KIP") wskazano, że "na przedmiotowej działce planuje się budowę nowych obiektów/ instalacji o łącznej powierzchni zabudowy ok. 38 669 m˛". Kolegium zgodziło się z poglądem wyrażonym przez organ I instancji, że biogazownia rolnicza może być lokalizowana na terenie przewidzianym w planie miejscowym związanym z rolnictwem lub produkcją lub magazynowaniem jeśli plan nie zakazuje takich inwestycji, a także jeśli powierzchnia gruntów rolnych przewidziana do zabudowy jest mniejsza niż 1 ha i wchodzą one w skład gospodarstwa rolnego. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że planowana przez Spółkę inwestycja służyć ma produkcji biometanu z biogazu rolniczego - paliwa odnawialnego, który wykorzystywany jest do produkcji energii. Spółka planuje produkować biogaz rolniczy, oczyszczać i uszlachetniać biogaz do postaci biometanu, magazynować i sprzedawać biometan opcjonalnie bioLNG. Organ wskazał, że znaczenie terminu "działalność gospodarcza" określono w art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2023.70). Zgodnie z tym przepisem działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570) przy czym za działalność gospodarczą nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej; wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5; działalności, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (art. la ust. 2 u.p.o.l.). Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły (art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców). Z definicji działalności gospodarczej, na mocy art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l., wyłączono działalność rolniczą i leśną. Jednocześnie, w myśl art. 19 o.z.e.: 1. Wytwórca biogazu rolniczego w instalacji odnawialnego źródła energii o rocznej wydajności biogazu rolniczego do 200 tys. m3, zwanej dalej "mikroinstalacją biogazu rolniczego", lub wytwórca energii elektrycznej z biogazu rolniczego w mikroinstalacji będący osobą fizyczną wpisaną do ewidencji producentów, o której mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, może sprzedać: 1) energię elektryczną lub ciepło wytworzone z biogazu rolniczego w mikroinstalacji; 2) biogaz rolniczy wytworzony w mikroinstalacji biogazu rolniczego. 2. Wytwarzanie i sprzedaż energii elektrycznej, ciepła lub biogazu rolniczego w mikroinstalacjach, o których mowa w ust. 1, stanowi działalność wytwórczą w rolnictwie w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców. Podniesiono, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców wskazuje, że przepisów ustawy nie stosuje się do: 1) działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. Zgodnie zaś z art. 23 o.z.e. działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania: 1) biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego, 2) energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja, 3) biometanu z biogazu rolniczego - zwana dalej "działalnością gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego", jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców i wymaga wpisu do rejestru wytwórców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego, zwanego dalej "rejestrem wytwórców biogazu rolniczego". Jak zauważył organ w KIP wskazano, że zasadniczym celem planowanej instalacji jest sprzedaż wytworzonego biometanu odbiorcom zewnętrznym. Opcjonalnie biometan może być również skraplany do postaci bioLNG i sprzedawany do odbiorców zewnętrznych. Decyzja o dodatkowej działalności polegającej na prowadzeniu produkcji paliwa płynnego bioLNG w wyniku skraplania oczyszczonego biometanu i o realizacji instalacji służącej temu celowi, zostanie podjęta przez Inwestora na etapie opracowywania projektu budowlanego. Zakład będzie pracować 365 dni/rok, 24 godziny/dobę. Na stronie 28 KIP wyjaśniono, że planowana instalacja jest przedsiębiorstwem mającym na celu: - wytwarzanie biogazu rolniczego i wykorzystanie do w procesie produkcji odnawialnej energii elektrycznej oraz ciepła, które zostanie wykorzystane na potrzeby własne - instalacji lub zbilansowana z siecią energetyczną, - odczyszczenie wytworzonego, biogazu rolniczego do paramentów gazu sieciowego "biometanu" oraz zatłoczenie do sieci gazowej, - skroplenie CO2 do postaci LCO2 doprowadzenie go do jakości wymaganej dla przemysłu spożywczego (LCO2 ma szerokie zastosowanie w przemyśle spożywczym) oraz zatłoczenie do butli. Z powyższych uregulowań zdanie Kolegium wynika bezsprzecznie, że na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z zakresu definicji działalności gospodarczej wyłączono działalność rolniczą. Oznacza to, że kwalifikowanie określonej aktywności podatnika do kategorii prowadzenia działalności gospodarczej oznacza, że nie może być ona jednocześnie uznana za prowadzoną działalność rolniczą. Następnie, z uwagi na przewidywaną roczną produkcję biogazu w ilości ok. 26 000 000 mł (vide: KIP), instalacja biogazowni rolniczej nie kwalifikuje się jako mikroinstalacja biogazu rolniczego, której wydajność zamyka się w wartości do 200 000 mł rocznie. Skala produkcji nie pozostawia wątpliwości, że produkowana energia będzie wykorzystywana na sprzedaż. Powyższe również dowodzi, że planowana inwestycja doprowadzi do powstania instalacji, która nie będzie mikroinstalacją biogazu rolniczego, a zatem Inwestor nie będzie prowadzić działalności wytwórczej w rolnictwie w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców. Inwestor będzie prowadzić działalnością gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego. Kolegium zauważyło, że celem Spółki nie jest wytwarzanie produktów rolniczych lecz wytwarzanie energii ze źródła odnawialnego. Również w odwołaniu podkreślono, że przeznaczeniem biogazowni jest produkcja energii. W świetle tych ustaleń, zdaniem SKO produkcja biomeianu z biogazu rolniczego nie jest działalnością rolniczą. Można zatem uznać, że Spółka jest przedsiębiorstwem energetycznym, bowiem zamierza prowadzić działalność w zakresie wytwarzania, przesyłania, dystrybucji i handlu energią. Wiąże się to z działalnością przemysłową, zatem nie jest działalnością rolniczą. SKO zauważyło również, że zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. przepisem art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych za budowlę uznać należy: elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową i elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię. biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej linową, wyciąg narciarski oraz skocznię, w części niebędącej budynkiem - wyłącznie w zakresie ich części budowlanych. W przedmiotowej sprawie brak jest również podstaw aby instalację do produkcji biometanu uznać za inwestycję rolniczą. Z § 4 pkt 1 rozporządzenia wynika, że budowle rolnicze muszą mieć związek z rolnictwem i przechowalnictwem. Tymczasem w realiach sprawy inwestycja nie ma żadnego związku z rolnictwem, ani prowadzeniem gospodarstwa rolnego, mimo wykorzystywania surowców pochodzenia organicznego. Organ zwrócił uwagę, iż w KIP inwestycja została zakwalifikowana jako zespół zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. Inwestor w KIP uznał, że projektowane zamierzenie wypełnia przesłanki m.in. z przepisu § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku. Stanowi on, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a). Zdaniem organu II instancji projektowane zamierzenie stanowi niewątpliwie zabudowę przemysłową, a to z uwagi na projektowaną do osiągnięcia roczną wydajność instalacji, jak też jej cel gospodarczy, którym będzie sprzedaż uzyskanej energii. Jest to typowa działalność przemysłowa w postaci przedsiębiorstwa energetycznego. Podkreślono, że na przedmiotowych działkach planuje się budowę nowych obiektów/instalacji o łącznej powierzchni zabudowy ok. 38 669 m˛, czyli jest to powierzchnia ok. 3,8669 ha, a działki posiadają IlIa i Illb klasę użytku. Zgoda, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczy klasy gruntu rolnego I-III i przeznaczenia gruntu w planie miejscowym na cele nierolnicze, co skutkuje, że chęć pobudowania biogazowni o powierzchni powyżej 1 ha na tych klasach ziemi wiąże się dodatkowo z uzyskaniem zgody właściwego ministra na wyłączenie z produkcji rolnej. Z MPZP1 i MPZP2 wynika, że podstawowym przeznaczeniem terenu jest przeznaczenie rolnicze ("tereny obsługi rolnej"), a zatem budowa biogazowni musi pozostawać w związku z tym przeznaczeniem. Budowa zaś instalacji do produkcji biometanu z biogazu rolniczego to budowa zakładu przemysłowego nastawionego na produkcję i sprzedaż energii, co pozostaje w sprzeczności w podstawowym przeznaczeniem terenu. Zdaniem SKO ponieważ lokalizacja przedsięwzięcia nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy), należało odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu W. Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) przepisu art. 138 k.p.a. w zw. z przepisem art. 6 k.p.a. w zw. z przepisem art. 7 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, który oparł rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie na podstawie przepisów projektu rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie sposobu przygotowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie na podstawie prawa powszechnie obowiązującego, które weszło w życie; 2) przepisu art. 138 k.p.a. w zw. z przepisem art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i tym samym utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji, który mając wątpliwości co do treści normy prawnej w zakresie wykładni przepisów uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranego terenu w obrębie geodezyjnym Kotunia (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2017 r. poz. [...]; dalej: MPZP 1) i uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranych terenów w gminie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2019 r. poz. [...]; dalej: MPZP 2), rozstrzygnął na niekorzyść Skarżącej; 3) przepisu art. 138 k.p.a. w zw. z przepisami art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a przez to utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji uznającego za przydatny do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy dowód z opinii autora planu miejscowego - J. K., podczas gdy MPZP kiedy wejdzie w życie staje się prawem powszechnie obowiązującym, dla którego stosuje się reguły wykładni właściwe jak dla pozostałych źródeł prawa powszechnie obowiązującego, dla której to dowód z opinii autora planu pozostaje całkowicie bez znaczenia. II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) przepisu art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez jego niezastosowanie, a przez to wydanie zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I Instancji, pomimo zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) przepisów § 10 pkt 1, S 10 pkt 5 i § 5 pkt 7 MPZP 1 poprzez ich niewłaściwą wykładnię sprowadzającą się do błędnego uznania, że biogazownia nie należy do budynków obsługi i produkcji rolnej, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I Instancji; 3) przepisów § 15 pkt 1, § 15 pkt 2 lit b oraz § 5 ust. 1 pkt 2 lit a MPZP 2 poprzez ich niewłaściwą wykładnię sprowadzającą się do błędnego uznania, że biogazownia nie należy do budynków obsługi i produkcji rolnej, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji; 4) przepisów załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 219; dalej: Rozporządzenie EiB) poprzez ich niezastosowanie, a przez to niestwierdzenie, że instalacje służące do otrzymywania biogazu rolniczego w sposób immamentny powiązane są z rolą, stanowiąc jedną z form produkcji rolniczej, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji; 5) przepisu art. 2 pkt 2 i 3c ustawy o odnawialnych źródłach energii poprzez jego niezastosowanie, a przez to niestwierdzenie, że biogazownia jako instalacja OZE stanowi zespół budynków obsługi i produkcji rolnej, a tym samym, że jej lokalizacja jest dopuszczalna na terenach objętych MPZP 1 i MPZP 2, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji; 6) przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to z uwagi na to, że: a) definiuje grunt rolny przeznaczony pod biogazownię z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich, która to z uwagi na planowaną powierzchnię Biogazowni rolniczej nie ma zastosowania w niniejszej sprawie; b) pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem określając definicję gruntu rolnego nie przesądza czy z punktu widzenia planowania i zagospodarowania przestrzennego w danym miejscu mogą być zlokalizowane obiekty produkcji rolniczej; 7) przepisu art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z przepisem art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a przez to stwierdzenie, że zakwalifikowanie bądź niezakwalifikowanie określonej działalności z puntu widzenia podatkowego wpływa na wykładnię przepisów MPZP 1 i MPZP 2, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji; 8) przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a przez to stwierdzenie, że zakwalifikowanie bądź niezakwalifikowanie określonej działalności z puntu widzenia podatkowego wpływa na wykładnię przepisów MPZP 1 i MPZP 2, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) - dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 59a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 dalej jako: "u.i.o.ś.") w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Z kolei w myśl art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Planowana inwestycja dotyczy przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do produkcji biometanu wraz z urządzeniami i obiektami pomocniczymi o ekwiwalencie mocy 5,5 MW, na działkach nr [...] i [...] obręb K., gmina [...]. Podstawowym celem funkcjonowania projektowanej instalacji będzie: Produkcja biogazu w procesie fermentacji metanowej (beztlenowej); oczyszczanie i uszlachetnianie biogazu do postaci biometanu, wtłaczanie biometanu do sieci gazowej zewnętrznego operatora i sprzedaż do odbiorców zewnętrznych, oczyszczanie i skraplanie dwutlenku węgla oraz sprzedaż do odbiorców zewnętrznych. Poza wskazanym powyższej podstawowym rodzajem działalności, opcjonalnym, dodatkowym rozwiązaniem w zakładzie będzie produkcja paliwa płynnego w postaci bioLNG (skroplony biometan) i jego sprzedaż do odbiorców zewnętrznych. Dodatkowo, opcjonalnie Inwestor planuje część strumienia wytworzonego biogazu rolniczego przekształcić w energię elektryczną oraz ciepło przy pomocy silników kogeneracyjnych. Energia elektryczna wraz z ciepłem zostaną wykorzystane w instalacji w celach technologicznych lub ewentualnie będzie bilansowana z siecią. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest postępowaniem toczącym się na wniosek inwestora i organy są co do zasady tym wnioskiem związane. Dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy opierają się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia (dalej "KIP"). To ten dokument stanowi kluczowy dowód w sprawie i to ten dokument musi zostać oceniony w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Przedmiotowe działki objęte są dwoma planami miejscowymi: Działka nr [...] obręb K. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranego terenu w obrębie K. podjętym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 30 listopada 2017r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranego terenu w obrębie geodezyjnym Kotunia (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 13 grudnia 2017 r., poz. [...]- dalej jako "Uchwała 1"). Działka nr [...] obręb K. w Uchwale 1 oznaczona jest symbolem RU - teren obsługi i produkcji rolnej. Zgodnie z § 5 ust. 7) Uchwały w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu ustala się: dopuszczenie lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 10 Uchwały 1 na terenie obsługi i produkcji rolnej, oznaczonym na rysunku planu symbolem RU w zakresie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu ustala się: 1) lokalizację budynków obsługi i produkcji rolnej, w tym z zakresu: a) produkcji zwierzęcej, w tym uboju zwierząt oraz ich przetwórstwa, b) produkcji roślinnej, w tym ich przetwórstwa; Działka nr [...] obręb K. objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranych terenów w gminie [...] podjętym Uchwalą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 28 marca 2019 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 12 kwietnia 2019 r., poz. [...]- dalej jako "Uchwała 2") Działka nr [...] obręb K. w Uchwale 2 oznaczona jest symbolem 2RU - tereny użytkowane rolniczo: a) obsługi i produkcji rolnej. Zgodnie z § 15 Uchwały 2 w zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1RU, 2RU: 1) ustala się m.in. : a) lokalizację zabudowy obsługi i produkcji rolnej, w tym z zakresu: - produkcji zwierzęcej, w tym uboju zwierząt oraz ich przetwórstwa, - produkcji roślinnej, w tym ich przetwórstwa, b) lokalizację zabudowy wolnostojącej. Na terenie 2RU mogą być lokalizowane przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 5 ust. 1. pkt 2 lit. a Uchwały 2). W tym miejscu wskazać przyjdzie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a zatem podlega wykładni jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego. Przy wykładni treści planu co do przeznaczenia terenu konieczne jest tym samym sięgnięcie do dyrektyw wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania, ale również od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych, takich jak funkcje ocenianej regulacji prawnej (por. wyrok NSA z 11 lipca 2018 r., II OSK 2011/16). Wykładnia unormowań m.p.z.p., stanowiącego akt prawa powszechnie obowiązującego, wymaga należytej rozwagi, zwłaszcza, gdy może prowadzić do ograniczenia praw podmiotowych, w tym konstytucyjnie chronionego prawa własności. Wykładnia przepisów planu miejscowego powinna zatem, stosownie od okoliczności sprawy, prowadzić do przyjęcia wyników, które nie tylko są racjonalnie uzasadnione interesem publicznym, ale również nie skutkują nadmierną ingerencją w sferę prawną jednostki. Zgodzić się przy tym należy z NSA (vide wyrok z 29 września 2016 r., II OSK 3214/14, dostępny w CBOSA), że przeznaczenie terenu jest podstawowym pojęciem, którego używa ustawodawca na określenie tego, co powinien zawierać m.p.z.p. (...), przeznaczenie danego terenu winno być określone możliwie precyzyjnie. Nie można jednak z wymogu precyzyjności wyprowadzać obowiązku organu planistycznego formułowania szczegółowych zakazów lokalizacji określonych przedsięwzięć na danym terenie, gdy teren ten ma określone, nadane mu przez plan przeznaczenie podstawowe. Byłoby to zbędne z punktu widzenia nie tylko techniki prawodawczej, ale i logiki rozumowania prawniczego. Przeznaczenie określonego terenu na konkretny cel samo w sobie oznacza bowiem niedopuszczalność realizacji na tym terenie celu innego. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy o ułatwieniach "biogazownia rolnicza" oznacza instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii służącą do wytwarzania biogazu rolniczego, energii elektrycznej z biogazu rolniczego, ciepła z biogazu rolniczego lub biometanu z biogazu rolniczego. Natomiast biogaz rolniczy w świetle art. 2 pkt 1 ustawy o ułatwieniach w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy OZE to gaz otrzymywany w procesie fermentacji metanowej: a) produktów rolnych oraz pozostałości z rolnictwa, rybołówstwa, akwakultury lub leśnictwa, w tym odchodów zwierzęcych, b) produktów z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego i produktów ubocznych, odpadów lub pozostałości z tego przetwórstwa, w tym z przetwórstwa i produkcji żywności, pochodzących z zakładów przemysłowych, a także z zakładowych oczyszczalni ścieków z przetwórstwa rolno-spożywczego, w których jest prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków, c) produktów spożywczych przeterminowanych lub nieprzydatnych do spożycia, d) tłuszczów i mieszanin olejów z separacji olej/woda zawierających wyłącznie oleje jadalne i tłuszcze, e) biomasy roślinnej zebranej z terenów innych niż zaewidencjonowane jako rolne, f) odchodów zwierzęcych pozyskanych z działalności innej niż rolnicza - z wyłączeniem biogazu pozyskanego z odpadów komunalnych, ze składowisk odpadów, a także z substratów pochodzących z oczyszczalni ścieków innych niż wymienione w lit.b. W myśl art. 4 ustawy o ułatwieniach przepisy ustawy stosuje się do biogazowni rolniczej: 1) zlokalizowanej na nieruchomości, do której tytuł prawny posiada podmiot uprawniony: a) prowadzący gospodarstwo rolne lub dział specjalny produkcji rolnej lub wykonujący działalność określoną w art. 3 ust. 1 pkt 4 lub 5, b) będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, w której akcje lub udziały posiada wyłącznie podmiot uprawniony prowadzący gospodarstwo rolne lub dział specjalny produkcji rolnej - z których będzie pochodzić co najmniej część substratów wykorzystywanych w tej biogazowni rolniczej; 2) której - w przypadku gdy przedmiotem działalności w tej biogazowni jest wytwarzanie: a) energii elektrycznej - łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 3,5 MW, b) ciepła - łączna moc osiągalna cieplna w skojarzeniu jest nie większa niż 10,5 MW, c) biogazu rolniczego - roczna wydajność produkcji biogazu rolniczego nie przekracza 14 mln mł, d) biometanu - roczna wydajność produkcji biometanu z biogazu rolniczego nie przekracza 8,4 mln mł; 3) w której do wytwarzania biogazu rolniczego, energii elektrycznej z biogazu rolniczego, ciepła z biogazu rolniczego lub biometanu z biogazu rolniczego wykorzystuje się wyłącznie następujące substraty: a) produkty rolne oraz produkty uboczne rolnictwa, w tym odchody zwierzęce, b) produkty z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego i produktów ubocznych, odpady lub pozostałości z tego przetwórstwa, w tym z przetwórstwa i produkcji żywności, pochodzące z zakładów przemysłowych, c) biomasę roślinną zebraną z terenów innych niż zaewidencjonowane jako rolne, d) odchody zwierzęce pozyskane z działalności innej niż rolnicza. Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 ustawy o ułatwieniach "przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewidujące możliwość lokalizacji zabudowy związanej z rolnictwem lub produkcją, lub magazynowaniem umożliwia również lokalizację biogazowni rolniczej spełniającej warunki określone w art. 4 ust. 1 realizowanej przez podmiot uprawniony wykonujący działalność określoną w art. 3 ust. 1 pkt 4 lub 5, chyba że: 1) ustalenia tego planu zakazują lokalizacji takich biogazowni rolniczych; 2) powierzchnia gruntów rolnych planowanych do przeznaczenia pod biogazownię rolniczą jest większa niż 1 ha; 3) zmiana przeznaczenia gruntów rolnych wymaga uzyskania zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych". Jakkolwiek racje ma skarżąca, że przepisy obowiązujących Uchwał 1 i 2 nie zakazują wprost budowy biogazowni rolniczych, a mpzp dopuszcza działalność rolniczą to jednak należy mieć na względzie, że teren pod inwestycję stanowią działki nr [...] i [...], o łącznej powierzchni 8,7571 ha, a rozmiary inwestycji w postaci rocznej produkcji biogazu w ilości ok. 26 000 000 mł (vide: KIP.), nie kwalifikują się jako mikroinstalacja biogazu rolniczego, której wydajność zamyka się w wartości do 200 000 mł rocznie. Produkcja biometanu z biogazu rolniczego jest działalnością, która może być uznana za rolniczą, ale z pewnymi zastrzeżeniami. Wytwarzanie biogazu z surowców rolniczych, takich jak odpady zwierzęce czy pozostałości roślinne, może stanowić część działalności rolniczej. Jednakże, przekształcenie biogazu w biometan, który jest oczyszczonym gazem o parametrach gazu ziemnego, może być uznane za działalność wykraczającą poza tradycyjną definicję rolnictwa i wówczas stanowi działalność przemysłową. Biogaz rolniczy, wytwarzany z surowców rolniczych, może być uznawany za produkt rolniczy, jeśli jest wykorzystywany do produkcji energii na potrzeby gospodarstwa lub w ramach działalności rolniczej. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. 2012 r., poz. 1059 ze zm.). przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu ustawy jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie "wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi lub przesyłania dwutlenku węgla, lub przeładunku paliw ciekłych, lub agregacji". Natomiast działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły (art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3a Ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. 2024r. poz. 82) - gruntami rolnymi są grunty: pod budynkami, budowlami i urządzeniami wchodzące w skład biogazowni rolniczej spełniającej warunki określone w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz. U. poz. 1597), a także grunty położone między tymi budynkami, budowlami i urządzeniami lub w bezpośrednim ich sąsiedztwie, tworzące zorganizowaną całość gospodarczą, w tym zajęte pod dojazdy, place składowe, postojowe i manewrowe, śmietniki, miejsca magazynowania odpadów i ogrodzenia, o ile ich łączna powierzchnia nie jest większa niż 1 ha i wchodzą one w skład gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art. 23 o.z.e. działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania: 1) biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego, 2) energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja, 3) biometanu z biogazu rolniczego - zwana dalej "działalnością gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego", jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców i wymaga wpisu do rejestru wytwórców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego, zwanego dalej "rejestrem wytwórców biogazu rolniczego". Sąd w pełni podziela stanowisko WSA w Poznaniu zawarte w wyroku IV SA/Po 607/24 WSA w Poznaniu z dnia 10 października 2024 r., zgodnie z którym biogazownia rolnicza, która planowana jest na powierzchni gruntów rolnych przekraczającej 1 ha jest biogazownią rolniczą o charakterze przemysłowym, a nie rolniczym. Wówczas całość gruntu zajętego dla inwestycji powinna zostać uznana jako grunt o charakterze przemysłowym. Tezę tą można również wywnioskować z art. 6 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych. W przypadku lokalizacji biogazowni na terenie klasy I-III na powierzchni powyżej 1 ha wymaga się zgody przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zatem biogazownia rolnicza, która wymaga wyłączenia z produkcji rolniczej i nie wpisuje się w cytowaną ustawę kwalifikuje się jako zabudowa przemysłowa - produkcyjną (produkcja energii). Charakter przemysłowy tej biogazowni określił również sam Inwestor kwalifikując ją zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. jako: 54) zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a; W KIP wskazano, że zasadniczym celem planowanej instalacji jest sprzedaż wytworzonego biometanu odbiorcom zewnętrznym. Opcjonalnie biometan może być również skraplany do postaci bioLNG i sprzedawany do odbiorców zewnętrznych. Skala produkcji nie pozostawia wątpliwości, że produkowana energia będzie wykorzystywana na sprzedaż. Powyższe również dowodzi, że planowana inwestycja doprowadzi do powstania instalacji, która nie będzie mikroinstalacją biogazu rolniczego, a zatem Inwestor nie będzie prowadzić działalności wytwórczej w rolnictwie w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców. Uznać zaś należy, że Inwestor będzie prowadzić działalnością gospodarczą, która ma charakter przemysłowy, a nie rolniczy. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty procesowe naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Uzasadnienia wydanych decyzji są dostatecznie precyzyjne, wyczerpujące, co do materii istotnej w sprawie i nie naruszają zasady przekonywania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Podsumowując, z akt sprawy, w szczególności z karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz wyjaśnień Spółki nie wynika, aby planowana biogazownia związana była z działalnością rolniczą. Oznacza to brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planów miejscowych. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną. Mając na uwadze powyższe argumenty, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił ją jako bezzasadną.