IV SA/Po 522/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 czerwca 2013 r. sprawy z wniosku D. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. R. na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca [...] r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. D. R. (dalej skarżący), reprezentowany przez fachowych pełnomocników procesowych w osobie adwokata i radcy prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] marca 2013 r.), utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Cz. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] lutego 2013 r. do [...] maja 2013 r. wraz z zawieszeniem na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm., dalej ustawa o policji) od najbliższego terminu płatności o 50% ostatnio należącego uposażenia. Wraz ze złożeniem skargi skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2013 r. oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego, wystąpienie znacznej szkody będzie polegało na: 1) znacznej szkodzie majątkowej, tymczasowo utraconych korzyściach skarżącego, polegających na zawieszeniu 50% uposażenia, którą to szkodę należy ocenić jako znaczną dla skarżącego, ponieważ praca w Policji jest Jego jedynym źródłem utrzymania, natomiast wypłacane wynagrodzenie będzie stanowiło wartość mniejszą niż wysokość aktualnej płacy minimalnej, 2) niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody niemajątkowej, polegającej na utracie zdrowia skarżącego i Jego rodziny, ponieważ skarżący jako jedyny żywiciel rodziny ma na utrzymaniu żonę i czwórkę dzieci, w tym dwoje niepełnosprawnych, 3) niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody niemajątkowej polegającej na zwiększeniu prawdopodobieństwa utraty dobrego imienia skarżącego i reputacji w środowisku zawodowym oraz pozazawodowym. W ocenie skarżącego, wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków będzie odnosiło się do następstw zdrowotnych oraz wizerunkowych, dotyczących Jego dobrego imienia (k. 4-34 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 227-228). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z 13.8.2009 r., I OZ 779/09, lex nr 552417). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: 12.10.2010 r., I GZ 316/10, Lex nr 607229; 04.3.2010 r., II OZ 178/10, Lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa (postanowienie NSA z 18.3.2010 r., II FSK 502/09, Lex nr 569795). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, skarżący nie wykazał w przekonujący i wystarczający sposób zaistnienia w niniejszej sprawie którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o których stanowi art. 61 §3 ppsa. Zawieszenie w czynnościach służbowych oraz związane z tym zawieszenie 50% ostatnio należnego uposażenia, ze swojej istoty pociąga za sobą trudności o charakterze majątkowym. Przedstawione przez skarżącego okoliczności, niewątpliwie świadczące o tego rodzaju problemach, nie wypełniają jednak którejkolwiek z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej o której stanowi art. 61 §3 ppsa. Z załączonego do skargi oświadczenia o stanie rodzinnym wynika, że małżonka skarżącego otrzymuje [...] zł tytułem świadczeń rodzinnych i opiekuńczych oraz z zakresu pomocy społecznej (k. 40 akt sądowych). Skarżący sam przyznaje, że nie został pozbawiony uposażenia w całości i otrzymuje z tego tytułu [...] zł miesięcznie. Do akt sprawy sądowej dołączone zostały kserokopie decyzji przyznających małżonce skarżącego konkretne świadczenia rodzinne, związane m.in. z niepełnosprawnością dwojga dzieci skarżącego (k. 43-46 akt sądowych). Z tych względów jako niezasadne należało uznać twierdzenia skarżącego o powstaniu znacznej szkody majątkowej na skutek zawieszenia wypłaty 50% uposażenia. Poza tym, jak stanowi art. 124 ust. 2 ustawy o policji, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Jeżeli zatem sformułowane względem skarżącego zarzuty popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego o którym stanowi art. 231 §2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (Dz.U. 1997 r., nr 88, poz. 553 ze zm.) nie potwierdzą się, skarżący otrzyma zwrot połowy zawieszonego uposażenia. Za niezasadną należało uznać również podniesioną przez skarżącego przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody niemajątkowej polegającej na zwiększeniu prawdopodobieństwa utraty dobrego imienia. Okoliczności wskazane w tym zakresie przez skarżącego mają charakter wysoce hipotetyczny i niedookreślony. Nie zostały one w jakikolwiek sposób powiązane z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu szkody, które powinno mieć charakter realny. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji.