IV SA/Po 522/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...]marca 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. po rozpoznaniu odwołania D. R. utrzymał w mocy rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] lutego 2013 r. o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia [...] maja 2013 r. st. Sierż. D. R.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...]lutego 2013 r. do Komendy Powiatowej Policji w C., wpłynęło pismo z Wydziału V Śledczego Prokuratury Okręgowej w P., informujące o tym, iż w dniu [...] lutego 2013 r. w Prokuraturze Okręgowej w P. wykonano czynności procesowe z udziałem m.in. D. R. - funkcjonariusza Komisariatu Policji w W., któremu ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów, o to że: 1. ,, W dniu [...].05.2012 r. we W., działając na szkodą interesu publicznego, w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji, wspólnie i w porozumieniu z K.. Ż. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez inną osobą, nie dopełnił nałożonych przepisami prawa obowiązków służbowych oraz będąc uprawnionym do wystawienia dokumentu poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w ten sposób, że zatrzymujcie do kontroli drogowej M. W. kierującego bliżej nieustalonym samochodem odstąpił od podjęcia czynności służbowych związanych z faktycznie popełnionym przez kierowcę wykroczeniem z art. 97 KW polegającym na korzystaniu podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki bądź mikrofonu w ręce, za które przypisano mandat karny w wysokości 200 zł. i nałożył na niego mandat w wysokości 50 zł. za wykroczenie z art. 141 KW (używanie w miejscu publicznym, słów nieprzyzwoitych), którego kierujący nie popełnił, poświadczając jednocześnie nieprawdę w dokumencie mandatu karnego, poprzez wpisanie nieprawdziwych danych co do rodzaju popełnionego przez kierującego wykroczenia; w wyniku czego M. W. odniósł korzyść majątkową w postaci kwoty co najmniej 150 zł. nie otrzymujcie mandatu karnego za popełnione wykroczenie z art. 97 KW. o przestępstwo z art. 231 § 2 kk. 2. W dniu [...]05.2012 r. we W., działajcie na szkodę interesu publicznego, w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji, wspólnie i w porozumieniu z K. Ż. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej przez inną osobę, nie dopełnił nałożonych przepisami prawa obowiązków służbowych oraz wbrew szczególnemu obowiązkowi prawnemu niedopuszczania do popełnienia czynu zabronionego poprzez swoje zaniechanie ułatwił funkcjonariuszowi Policji K. Ż. popełnienie czynu zabronionego poświadczenia nieprawdy w dokumencie co do okoliczności mającej znaczenie prawne, w ten sposób, że zatrzymując do kontroli drogowej M. B. kierującego samochodem [...]odstąpił od podjęcia czynności służbowych związanych z faktycznie popełnionym przez kierowcę wykroczeniem z art. 92 § 1 KW polegającym na niezastosowaniu się do sygnału świetlnego, wyrażając zgodę na wystawienie przez funkcjonariusza Policji K. Ż. mandatu karnego w wysokości 50 zł. za wykroczenie z art: 95 KW (brak wymaganego dokumentu podczas kontroli drogowej), którego kierujący nie popełnił, czym funkcjonariusz Policji K. Ż. poświadczył nieprawdę w dokumencie mandatu karnego poprzez wpisanie nieprawdziwych danych co do rodzaju popełnionego przez kierującego wykroczenia; w wyniku czego M. B.odniósł korzyść majątkową w postaci kwoty co najmniej 250 zł. nie otrzymujcie mandatu karnego za popełnione wykroczenie z art. 92 § 1 KW w kwocie 300 - 500 złotych oraz osobistą nie otrzymując 6 punktów celem wpisania do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. tj. o przestępstwo z art. 231 § 2 kk. 3. W dniu [...].05.2012 r. we W., działajcie na szkodę interesu publicznego, w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej przez inną osobę, nie dopełnił nałożonych przepisami prawa obowiązków służbowych oraz będąc uprawnionym do wystawienia dokumentu poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne w ten sposób, że zatrzymując do kontroli drogowej T. O. kierującego samochodem [...]odstąpił od podjęcia czynności służbowych związanych z faktycznie popełnionymi przez kierowcę wykroczeniami z art. 92 i 97 KW polegającymi na niezastosowaniu się do znaku P-4 " linia podwójna ciągła " i naruszeniu zakazu wyprzedzania przed przejazdem kolejowym w rejonie skrzyżowania i nałożył na niego mandat w wysokości 50 zł. za wykroczenie z art. 96 KW (brak obowiązkowego wyposażenia pojazdu), którego kierujący nie popełnił, poświadczajcie jednocześnie nieprawdę w dokumencie mandatu karnego poprzez wpisanie nieprawdziwych danych co do rodzaju popełnionego przez kierującego wykroczenia; w wyniku czego T. O. odniósł korzyść majątkową w postaci kwoty co najmniej 750 zł nie otrzymując mandatu karnego za popełnione wykroczenia z art. 92 i 97 KW w kwocie 800 złotych oraz osobistą nie otrzymujcie 15 punktów celem wpisania do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego tj. o przestępstwo z art. 231 § 2 kk. " Ponadto w piśmie poinformowano, iż Prokuratura Okręgowa w P. w stosunku do D. R. zastosowała tytułem środka zapobiegawczego zawieszenie w czynnościach służbowych, począwszy od dnia [...] lutego 2013 r. Wobec powyższego rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w C. zawiesił st. sierż. D.R. w czynnościach służbowych od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia [...]maja 2013 r. Podstawą prawną tego rozstrzygnięcia był art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji. Z uwagi na interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dalej organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. do KPP w C. wpłynęło odwołanie st. sierż. D. R. w którym odwołujący podniósł, iż " decyzją tą został bezprawnie i niesłusznie zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy oraz zostało zawieszone 50% mojego uposażenia". Odnosząc się do meritum sprawy organ podniósł, że zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,,, Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące ". W przedmiotowej sprawie zawieszono w czynnościach służbowych policjanta, któremu przedstawiono zarzuty o przestępstwa określone w art. 231 § 2 kk. Zostały więc spełnione przesłanki opisane w art. 39 ust. 1 Ustawy o Policji tzn. funkcjonariusz popełnił przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Wydanie decyzji o zawieszeniu na wskazany okres uzasadniają również okoliczności oraz charakter popełnionych czynów. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że funkcjonariusz działał na szkodę interesu publicznego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez inną osobę. Zgodnie bowiem z treścią art. 231 § 1 kk. " Funkcjonariusz publiczny, który przekraczajcie swoje uprawnienia lub nie dopełniajcie obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego podlega karze pozbawienia wolności do lat 3", natomiast według treści art. 232 § 2 "Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osicigniecia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10". Co należy podkreślić, Policja jest instytucją zaufania publicznego, a zatem wykonywanie obowiązków służbowych przez policjanta, wobec którego toczy się postępowanie karne o przestępstwo kryminalne pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym oraz dobrym wizerunkiem Policji. Trudno więc zgodzić się z tym, na co wskazuje strona, że stawiane mu zarzuty dotyczą niewielkich uchybień proceduralnych. Odnosząc się do argumentacji podanej w odwołaniu przez st. sierż. D. R., podkreślić należy, że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji nie jest karą, (na co wskazuje strona), a jedynie obligatoryjnym środkiem zapobiegawczym, do zastosowania którego Komendant Powiatowy Policji w C. był zobowiązany na mocy przepisów ustawy. Okres zawieszenia uzasadniony jest natomiast charakterem przedstawionych st. sierż. D. R. zarzutów - tym bardziej, że zarzucono mu popełnienie przestępstw w czasie służby. Odnosząc się zaś do ujętego w odwołaniu stwierdzenia "to, że zostałem po raz drugi zawieszony w czynnościach służbowych oraz to, że została zawieszona mi część uposażenia jest niezgodne z zasadami pańska prawa, jest społecznie niesprawiedłiwe i rażąco sprzeczne z zasadą domniemania niewinności", stwierdzić należy, iż zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, nic nie stoi na przeszkodzie, aby mimo zastosowania wobec policjanta środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia go w czynnościach służbowych na podstawie Kodeksu postępowania karnego, przełożony policjanta uprawiony do tego, wydał również decyzję o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych. Ustosunkowując się natomiast do kwestii zawieszenia poborów, stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 124 ust. 1 Ustawy o Policji "Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50 /q ostatnio należnego uposażenia". Zawieszenie w tym przypadku wynagrodzenia nie jest więc kwestią fakultatywną (uznaniową), ale obligatoryjną - wynikająca z zapisów Ustawy o Policji. Jeżeli chodzi natomiast o zarzut st. sierż. D. R. dotyczący uniemożliwienia mu rozliczenia się z obowiązków służbowych, wskazać należy, iż zgodnie z § 13 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, "Policjant zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany stawić się w jednostce organizacyjnej Policji na wezwanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych". Bez wątpienia wezwanie takowe może nastąpić właśnie w celu rozliczenia się funkcjonariusza z obowiązków służbowych. Organ podkreślił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Specyficzna rola Policji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania norm prawa karnego, a także innych przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków jest uzasadnione przede wszystkim społeczną rolą tej formacji, charakterem powierzonych zadań i kompetencji oraz związanym z działalnością Policji społecznym zaufaniem. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii społecznej zawłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Tak więc nie ma i nie może mieć w tym przypadku żadnego wpływu na podjecie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie fakt nadawania policjantowi, w przeszłości wyróżnień i pochwał, czy też fakt nienagannie pełnionej służby. Są to okoliczności które nie maja wpływu na podjecie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 Ustawy o Policji. Rozpatrując sprawę w II instancji, w kontekście powyższego, należało uznać, iż niemożliwa jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, na którym ciążą zarzuty popełnienia tego rodzaju przestępstw, stanowiących także niewątpliwie naruszenie dyscypliny służbowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł D.R. zarzucając jej: - rażące naruszenie prawa, polegające na naruszeniu § 2 ust. 2 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. 2002 Nr 120 poz. 1029 ze zm.;), poprzez przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji nie doszło do jego wydania z rażącym naruszeniem prawa w zw. z nie umieszczeniem w rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji rozstrzygnięcia co do terminu rozliczenia się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, i w konsekwencji przyjęcie w zaskarżanej decyzji, iż nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności w/w rozkazu personalnego (art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. 2013 poz. 267; dalej: "Kpa"), zamiast przyjąć, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z rażącym naruszeniem prawa w zw. z nie umieszczeniem w rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji rozstrzygnięcia, co do terminu rozliczenia się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, i w konsekwencji zaskarżaną decyzją, stwierdzić nieważność w/w rozkazu personalnego; - rażące naruszenie prawa, polegające na naruszeniu art. 9 Kpa, poprzez nie przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z rażącym naruszeniem prawa w związku z nie poinformowaniem skarżącego przez Komendanta Powiatowego Policji w C. o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego, i w konsekwencji przyjęcie w zaskarżanej decyzji, iż nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności w/w rozkazu personalnego (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), zamiast przyjąć, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z rażącym naruszeniem prawa w zw. z nie poinformowaniem skarżącego przez Komendanta Powiatowego Policji w C. o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego, i w konsekwencji zaskarżaną decyzją, stwierdzić nieważność w/w rozkazu personalnego; - rażące naruszenie prawa, polegające na naruszeniu art. 9 Kpa, poprzez nie poinformowanie skarżącego przez W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego, zamiast poinformować skarżącego przez W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego; - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 2, art. 30, art. 32 ust. 1, art. 38, art. 40, art. 64, art. 65 ust. 4, art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 2007 r. (Dz. U. 2007 Nr 78, poz. 483, dalej: "Konstytucja RP"), art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U, 2002 Nr 200 poz. 1679 ze zm.) w zw. z § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2012 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2013 r. (Dz. U. 2012 poz. 1026), poprzez nie przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w zw. z rzeczywistym obniżeniem (zawieszeniem) uposażenia skarżącego do kwoty 1.070,- zł, która to kwota jest kwotą niższą od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę wynoszącego w dniu wydania decyzji 1.600,- zł brutto, i w konsekwencji przyjęcie w zaskarżanej decyzji, iż nie ma podstaw do uchylenia w/w rozkazu personalnego (art. 138 Kpa), zamiast przyjąć, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w zw. z rzeczywistym obniżeniem (zawieszeniem) uposażenia skarżącego do kwoty 1.070,- zł, która to kwota jest kwotą niższą od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę wynoszącego w dniu wydania decyzji 1.600,- zł brutto, i w konsekwencji zaskarżaną decyzją, uchylić w/w rozkaz personalny; - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 2, art. 42 ust. 3, art. 60 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nie przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w C.z dnia [...] lutego 2013 r doszło do jego wydania z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w zw. z podwójnym zastosowaniem wobec skarżącego instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych, i w konsekwencji przyjęcie w zaskarżanej decyzji, iż nie ma podstaw do uchylenia w/w rozkazu personalnego (art. 138 Kpa), zamiast przyjąć, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w związku z podwójnym zastosowaniem wobec skarżącego instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych, i w konsekwencji zaskarżaną decyzją, uchylić w/w rozkaz personalny; - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, polegające na naruszeniu art. 10 Kpa, poprzez nie przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w zw. z nie zapewnieniem skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji (rozkazu personalnego), nie umożliwieniem skarżącemu wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań i wypowiedzenia się, co do nich, i w konsekwencji przyjęcie w zaskarżanej decyzji, iż nie ma podstaw do uchylenia w/w rozkazu personalnego (art. 138 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 zd. 2 a contrario Kpa), zamiast przyjąć iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w zw. z nie zapewnieniem skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji (rozkazu personalnego), nie umożliwieniem skarżącemu wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań i wypowiedzenia się co do nich, i w konsekwencji zaskarżaną decyzją, uchylić w/w rozkaz personalny; - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, polegające na naruszeniu art. 10 Kpa, poprzez nie zapewnienie skarżącemu przez W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji, nie umożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych w odwołaniu żądań, zamiast zapewnić skarżącemu przez W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. czynny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji, umożliwić skarżącemu wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych w odwołaniu żądań; - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, polegające na naruszeniu art. 61 § 4 Kpa, poprzez nie przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w zw. z niezawiadomieniem skarżącego jako strony postępowania o wszczęciu postępowania z urzędu, i w konsekwencji przyjęcie w zaskarżanej decyzji, iż nie ma podstaw do uchylenia w/w rozkazu personalnego (art. 138 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 zd. 2 a contrario Kpa), zamiast przyjąć, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w C. doszło do jego wydania z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w zw. z niezawiadomieniem skarżącego jako strony postępowania o wszczęciu postępowania z urzędu, i w konsekwencji zaskarżaną decyzją, uchylić w/w rozkaz personalny; - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, polegające na naruszeniu art. 81 Kpa, poprzez nie przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w C. doszło do jego wydania z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w zw. z uznaniem okoliczności faktycznych za udowodnione, pomimo nie dania możliwości skarżącemu wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów iw konsekwencji przyjęcie w zaskarżanej decyzji, iż nie ma podstaw do uchylenia w/w rozkazu personalnego (art. 138 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4) w zw. z art. 147 zd. 2 a contrario Kpa), zamiast przyjąć, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w zw. z uznaniem okoliczności faktycznych za udowodnione, pomimo nie dania możliwości skarżącemu wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów, i w konsekwencji zaskarżaną decyzją, uchylić w/w rozkaz personalny; - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, polegające na naruszeniu art. 81 Kpa, poprzez uznanie przez W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. okoliczności faktycznych za udowodnione, pomimo nie dania możliwości skarżącemu wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów, zamiast uznać okoliczności faktyczne za udowodnione, dopiero po umożliwieniu skarżącemu wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów; - naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 108 § 1 Kpa, poprzez przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji nie doszło do jego wydania z naruszeniem przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z nadaniem rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku ku temu podstaw, i w konsekwencji przyjęcie w zaskarżanej decyzji, iż nie ma podstaw do uchylenia w/w rozkazu personalnego (art. 138 Kpa), zamiast przyjąć, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z nadaniem rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku ku temu podstaw, i w konsekwencji zaskarżaną decyzją, uchylić w/w rozkaz personalny; - z ostrożności procesowej, w przypadku uznania, iż nie doszło do, wskazanego w punkcie I petitum, rażącego naruszenia prawa, polegającego na naruszeniu § 2 ust. 2 pkt 8 Rozporządzenia - naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu § 2 ust. 2 pkt 8 Rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji nie doszło do jego wydania z naruszeniem przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z nie umieszczeniem w rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji rozstrzygnięcia co do terminu rozliczenia się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, i w konsekwencji przyjęciew zaskarżanej decyzji, iż nie ma podstaw do uchylenia w/w rozkazu personalnego (art. 138 Kpa), zamiast przyjąć, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z nie umieszczeniem w rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji rozstrzygnięcia, co do terminu rozliczenia się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, i w konsekwencji zaskarżaną decyzją, uchylić w/w rozkaz personalny; - z ostrożności procesowej, w przypadku uznania, iż nie doszło do, wskazanego w punkcie II petitum, rażącego naruszenia prawa, polegającego na naruszeniu art. 9 Kpa - naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 9 KPA, poprzez nie przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w związku z nie poinformowaniem skarżącego przez Komendanta Powiatowego Policji w C. o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego, iw konsekwencji przyjęcie w zaskarżanej decyzji, iż nie ma podstaw do uchylenia w/w rozkazu personalnego (art, 138 Kpa), zamiast przyjąć, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z nie poinformowaniem skarżącego przez Komendanta Powiatowego Policji w C. o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego, i w konsekwencji zaskarżaną decyzją, uchylić w/w rozkaz personalny; - z ostrożności procesowej, w przypadku uznania, iż nie doszło do, wskazanego w punkcie III petitum, rażącego naruszenie prawa, polegającego na naruszeniu art. 9 Kpa - naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 9 Kpa, poprzez nie poinformowanie skarżącego przez W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego, zamiast poinformować skarżącego przez W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego, będących przedmiotem postępowania administracyjnego; - z ostrożności procesowej, w przypadku uznania, iż nie doszło do wskazanego w punkcie XI petitum naruszenia przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na naruszeniu art. 108 § 1 Kpa -naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 135 Kpa, poprzez przyjęcie przez W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi uzasadniony przypadek pozwalający na wstrzymanie natychmiastowe wykonania decyzji, zamiast uznać, iż taki uzasadniony przypadek zachodzi. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego - wskutek uznania, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa; ewentualnie, w przypadku uznania, iż nie doszło do jakiegokolwiek rażącego naruszenia prawa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a, b i c Ppsa w zw. z art. 135 Ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego - wskutek stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że faktycznie w rozkazie personalnym nie wskazano terminu rozliczenia się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych. Organ wyjaśnił, że jednakże zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, "Policjant zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany stawić się w jednostce organizacyjnej Policji na wezwanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych". Organ podniósł, że bez wątpienia skarżący może zostać w każdej chwili wezwany przez przełożonego w sprawach osobowych w celu rozliczenia się z realizacji zadań i czynności służbowych. Nie można więc stwierdzać, aby powyższy brak stanowił o nieważności wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w C. rozkazu personalnego [...]. Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji "Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50 /o ostatnio należnego uposażenia" i od zasady tej nie ma żadnego odstępstwa. Nie ma w tym przypadku znaczenia to, jakie było dotychczasowe wynagrodzenie zawieszonego funkcjonariusza. Organ podniósł, iż ponadto zawieszenie w czynnościach służbowych st. sierż. D. R. można uznać za swego rodzaju dobrodziejstwo, gdyż w stosunku do policjanta mogła zostać wdrożona procedura określona w art. 41 ust. 2 pkt 5 Ustawy o Policji zgodnie z którą "Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach (...) gdy wymaga tego ważny interes służby". Na podstawie przytaczanego przepisu, funkcjonariusz w związku z zarzucanymi mu przez Prokuraturę Okręgową w P. czynami mógłby więc zostać zwolniony ze służby i nie otrzymywałby on wówczas żadnych bieżących środków pieniężnych, poza środkami przysługującymi zwalnianemu ze służby policjantowi. Natomiast Komendant Powiatowy Policji w C. zawieszając policjanta w czynnościach służbowych zabezpieczył interes społecznych odsuwając od wykonywania czynności służbowych policjanta na którym ciążą zarzuty popełnienia poważnych przestępstw, a z drugiej strony zabezpieczył interes strony zapewniając policjantowi środki do utrzymania w wysokości 50 /o ostatnio należnego uposażenia. Organ podkreślił, że przesłanka w postaci przedstawienia st. sierż. D. R. zarzutów popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego obligowała bowiem organ I instancji do zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, a była ona niewątpliwie znana funkcjonariuszowi, gdyż wynika z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 675/13 Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie rozkazów personalnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, normujące m.in. kwestie związane z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych. Zgodnie z art. 39 ust. 1 tej ustawy, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W tym miejscu podkreślić należy, że treść tego przepisu wskazuje, iż zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych – w razie wystąpienia okoliczności określonych w tym przepisie – jest obligatoryjne. Oznacza to, że dopuszczalność zawieszenia policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy policjantów co do popełnionych czynów. Zatem w razie wszczęcia przeciwko Policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego organ ma obowiązek zawieszenia Policjanta w czynnościach służbowych. Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z pisma Prokuratora Okręgowego z dnia [...] lutego 2013 r. oraz postanowienia Prokuratora z dnia 13 lutego 2013 r., skarżącemu postawiono zarzut o to że: 1. ,, W dniu [...].05.2012 r. we W., działając na szkodą interesu publicznego, w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji, wspólnie i w porozumieniu z K.. Ż. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez inną osobą, nie dopełnił nałożonych przepisami prawa obowiązków służbowych oraz będąc uprawnionym do wystawienia dokumentu poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w ten sposób, że zatrzymujcie do kontroli drogowej M. W. kierującego bliżej nieustalonym samochodem odstąpił od podjęcia czynności służbowych związanych z faktycznie popełnionym przez kierowcę wykroczeniem z art. 97 KW polegającym na korzystaniu podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki bądź mikrofonu w ręce, za które przypisano mandat karny w wysokości 200 zł. i nałożył na niego mandat w wysokości 50 zł. za wykroczenie z art. 141 KW (używanie w miejscu publicznym, słów nieprzyzwoitych), którego kierujący nie popełnił, poświadczając jednocześnie nieprawdę w dokumencie mandatu karnego, poprzez wpisanie nieprawdziwych danych co do rodzaju popełnionego przez kierującego wykroczenia; w wyniku czego M. W. odniósł korzyść majątkową w postaci kwoty co najmniej 150 zł. nie otrzymujcie mandatu karnego za popełnione wykroczenie z art. 97 KW. o przestępstwo z art. 231 § 2 kk. 2. W dniu [...]05.2012 r. we W., działajcie na szkodę interesu publicznego, w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji, wspólnie i w porozumieniu z K. Ż. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej przez inną osobę, nie dopełnił nałożonych przepisami prawa obowiązków służbowych oraz wbrew szczególnemu obowiązkowi prawnemu niedopuszczania do popełnienia czynu zabronionego poprzez swoje zaniechanie ułatwił funkcjonariuszowi Policji K. Ż. popełnienie czynu zabronionego poświadczenia nieprawdy w dokumencie co do okoliczności mającej znaczenie prawne, w ten sposób, że zatrzymując do kontroli drogowej M. B. kierującego samochodem [...]odstąpił od podjęcia czynności służbowych związanych z faktycznie popełnionym przez kierowcę wykroczeniem z art. 92 § 1 KW polegającym na niezastosowaniu się do sygnału świetlnego, wyrażając zgodę na wystawienie przez funkcjonariusza Policji K. Ż. mandatu karnego w wysokości 50 zł. za wykroczenie z art: 95 KW (brak wymaganego dokumentu podczas kontroli drogowej), którego kierujący nie popełnił, czym funkcjonariusz Policji K. Ż. poświadczył nieprawdę w dokumencie mandatu karnego poprzez wpisanie nieprawdziwych danych co do rodzaju popełnionego przez kierującego wykroczenia; w wyniku czego M. B.odniósł korzyść majątkową w postaci kwoty co najmniej 250 zł. nie otrzymujcie mandatu karnego za popełnione wykroczenie z art. 92 § 1 KW w kwocie 300 - 500 złotych oraz osobistą nie otrzymując 6 punktów celem wpisania do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. tj. o przestępstwo z art. 231 § 2 kk. 3. W dniu [...].05.2012 r. we W., działajcie na szkodę interesu publicznego, w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej przez inną osobę, nie dopełnił nałożonych przepisami prawa obowiązków służbowych oraz będąc uprawnionym do wystawienia dokumentu poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne w ten sposób, że zatrzymując do kontroli drogowej T. O. kierującego samochodem [...]odstąpił od podjęcia czynności służbowych związanych z faktycznie popełnionymi przez kierowcę wykroczeniami z art. 92 i 97 KW polegającymi na niezastosowaniu się do znaku P-4 " linia podwójna ciągła " i naruszeniu zakazu wyprzedzania przed przejazdem kolejowym w rejonie skrzyżowania i nałożył na niego mandat w wysokości 50 zł. za wykroczenie z art. 96 KW (brak obowiązkowego wyposażenia pojazdu), którego kierujący nie popełnił, poświadczajcie jednocześnie nieprawdę w dokumencie mandatu karnego poprzez wpisanie nieprawdziwych danych co do rodzaju popełnionego przez kierującego wykroczenia; w wyniku czego T. O. odniósł korzyść majątkową w postaci kwoty co najmniej 750 zł nie otrzymując mandatu karnego za popełnione wykroczenia z art. 92 i 97 KW w kwocie 800 złotych oraz osobistą nie otrzymujcie 15 punktów celem wpisania do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego tj. o przestępstwo z art. 231 § 2 kk. " Nie ulega wątpliwości, że zarzucane skarżącemu czyny określone w art. 231 § 2 kk mają charakter umyślny i mogą być popełniane w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym (por. M. Mozgawa, Komentarz do art. 231 Kodeksu karnego, Lex 2013). Wobec powyższego stwierdzić należy, że ziściła się przesłanka obligująca organ do zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Ponadto w niniejszej sprawie wskazać należy, że kwestię zawieszenia w czynnościach służbowych odrębnie reguluje ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ze zm.). Zgodnie z art. 249 § 1 kpk, środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnienia przez oskarżonego nowego, cięższego przestępstwa, można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Oznacza to, że podstawową przesłanką zastosowania środka zapobiegawczego w świetle Kodeksu postępowania karnego jest dobro postępowania. Z kolei w myśl § 2 ww. przepisu, w postępowaniu przygotowawczym można stosować środki zapobiegawcze tylko względem osoby, wobec której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Natomiast stosownie do treści art. 276 kpk, tytułem środka zapobiegawczego można zawiesić oskarżonego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazać powstrzymanie się od określonej działalności lub od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów. Taki też środek zapobiegawczy w stosunku do skarżącego zastosował prokurator postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., motywując go koniecznością prawidłowego zabezpieczenia toku postępowania. W ocenie Sądu fakt zastosowanie przez Prokuratora środka zapobiegawczego nie zwalnia organu z obowiązku zawieszenia Policjanta na mocy art. 39 ustawy o Policji w czynnościach służbowych. W tym miejscu wskazać należy, że inne przesłanki stanowią podstawę zastosowania przez Prokuratora środka zapobiegawczego, a inne przesłanki stanowią podstawę wydania rozstrzygnięcia na mocy art. 39 ustawy o Policji. Ponadto wskazać należy, że o ile zastosowanie środka zapobiegawczego ma charakter fakultatywny, to zawieszenie Policjanta w czynnościach służbowych na mocy art. 39 ustawy o Policji ma charakter obligatoryjny. Stąd też zarzut skarżącego podwójnego zastosowania instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych nie znajduje uzasadnienia. Za niezasadny należy również uznać należy zarzut dotyczący naruszenia art. 2, art. 30, art. 32 ust. 1, art. 38, art. 40, art. 64, art. 65 ust. 4, art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 2007 r. (Dz. U. 2007 Nr 78, poz. 483, dalej: "Konstytucja RP"), art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U, 2002 Nr 200 poz. 1679 ze zm.) w zw. z § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2012 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2013 r. (Dz. U. 2012 poz. 1026), poprzez nie przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygniętej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji doszło do jego wydania z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w zw. z rzeczywistym obniżeniem (zawieszeniem) uposażenia skarżącego do kwoty 1.070,- zł, która to kwota jest kwotą niższą od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę wynoszącego w dniu wydania decyzji 1.600,- zł brutto. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Powyższa regulacja w żadnej mierze nie odwołuje się do minimalnego wynagrodzenia. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia bez względu na jego wysokość. Ponadto w tym miejscu wskazać należy, że zawieszenie uposażenia ma charakter obligatoryjny, a organ nie ma żadnej swobody w zakresie zawieszenia płatności czy tez wysokości powyższego zawieszenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 Kpa wskazać należy, że organy w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia powyższego przepisu jednakże powyższe naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. W tym miejscu wyjaśnić należy, że nie każde naruszenie ww. przepisu stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Sąd może zaś uchylić decyzję administracyjną jedynie w sytuacji takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc, zarzut naruszenia tego przepisu mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, że powyższe uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący nie wykazał zaś jakich czynności nie mógł wykonać przed wydaniem rozkazu personalnego. Skarżący w złożonej skardze ograniczył się do obszernego przytoczenia stanowiska doktryny oraz orzecznictwa i ogólnikowego stwierdzenia o pozbawieniu możliwości działania bez wskazania konkretnych czynności procesowych, których nie mógł dokonać, a które to czynności miałyby wpływ na wynik postępowania. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy mieć również na uwadze, że organ wydaje decyzję o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Zatem przesłanką wydania takiej decyzji jest ustalenie, że przeciwko policjantowi wszczęte zostało wyżej wskazane postępowanie karne. Natomiast inne okoliczności czy to dotyczące winy skarżącego czy tez jego sytuacji rodzinnej nie mają wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu tylko w sytuacji uniemożliwienia stronie przedstawienia dowodu obalającego fakt wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego uzasadniałoby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego z uwagi na naruszenie art. 10 Kpa. Również zarzut naruszenia art. 81 Kpa aczkolwiek zasadny na gruncie niniejszej sprawy nie może prowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak wskazano już wyżej Sąd może uchylić decyzję administracyjną jedynie w sytuacji takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Aczkolwiek stronie uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, to jednakże należy mieć na uwadze, że skarżącemu znany był fakt toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne, który to fakt stanowił wyłączną przesłankę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Ponadto należy pamiętać, że skarżącemu uniemożliwiono zapoznanie się z dowodami, które znane mu były z toczącego się postępowania przed Prokuratorem. Zatem naruszenia art. 81 Kpa nie miało żadnego wpływu na wynik toczącego się w niniejszej sprawie postępowania. Za zasadny, aczkolwiek mniemający wpływu na wynik sprawy Sąd uznał zarzut naruszenia § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029). Zgodnie z tym przepisem zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych następuje w formie rozkazu personalnego, zwanego dalej decyzją. Decyzja powinna zawierać w szczególności: 1) oznaczenie organu uprawnionego do zawieszenia w czynnościach służbowych, 2) datę wydania decyzji, 3) podstawę prawną, 4) stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny, 5) nazwę i kod stanowiska służbowego oraz nazwę jednostki organizacyjnej Policji, 6) grupę zaszeregowania stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy, 7) czas zawieszenia, 8) termin rozliczenia się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, 9) uzasadnienie faktyczne i prawne zawieszenia w czynnościach służbowych, 10) pouczenie o przysługującym policjantowi środku odwoławczym oraz 11) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego przełożonego uprawnionego do jej wydania. Zatem zgodzić należy się ze skarżącym, iż zaskarżona decyzja nie zawiera jednego z elementów wymienionych w § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych. Powyższe nie oznacza jednak, że wydana w niniejszej sprawie decyzja jest wadliwa. Oceniając powyższą decyzję w tym zakresie należy mieć na uwadze całokształt regulacji dotyczących Policji. Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków, oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2002 r. Nr 151, poz.1261 ze zm.) Policjant zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany stawić się w jednostce organizacyjnej Policji na wezwanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Powyższe rozporządzenie obowiązywało w dniu wydawania zaskarżonej decyzji. Sąd jedynie na marginesie wskazuje, że również obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644) przewiduje w § 12, iż Policjant zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany stawić się w jednostce organizacyjnej Policji na wezwanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych, kierownika jednostki organizacyjnej Policji, w której pełni służbę, albo osób przez nich wyznaczonych. Wobec powyższego zgodzić należy się z organem, że skarżący w każdej chwili może zostać wezwany przez przełożonego wezwany w celu rozliczenia się z realizacji zadań i czynności służbowych, a zatem brak zakreślenia powyższego terminu w zaskarżonej decyzji nie czyni ją niewykonalną i nie uniemożliwia skarżącemu rozliczenia się z czynności służbowych. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.