IV SA/Po 549/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 października 2012 r. sprawy ze skargi J. N. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 10 stycznia 2012 r. nr XXIV/313/VI/2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. Stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 8 pkt 2 ppkt 1 w zakresie lokalizacji stacji transformatorowej na terenie oznaczonym symbolem 2 E, 2. Określa, że zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt 1 nie może być wykonana, 3. W pozostałej części skargę oddala, 4. Zasądza od Rady Miasta Poznania na rzecz skarżącego J. N. kwotę [...] ( [...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. W dniu 10 stycznia 2012r. Rada Miasta Poznania podjęła uchwałę Nr XXIV/313/VI/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] – rejon ulicy Glebowej" w Poznaniu. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył J. N., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie w części dotyczącej lokalizacji stacji transformatorowej na działce nr [...] ( § 8 ust.2 uchwały wraz z obrazującą tą lokalizację częścią graficzną planu) oraz zapisu zawartego w § 8 pkt 4 – zakazu lokalizacji dróg wewnętrznych, jako naruszających jego interes prawny. W uzasadnieniu skargi, skarżący pokreślił, iż jest właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] z ark. mapy [...] obręb [...], które zlokalizowane są na obszarze objętym przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uwagach zgłaszanych na etapie prac nad projektem planu skarżący kwestionował lokalizację drogi wewnętrznej na działkach nr [...], [...], [...] i [...] oraz lokalizację stacji transformatorowej na działce [...]. Uwagi te jednak nie zostały uwzględnione i w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjęto przebieg drogi 3 KDW xs – na części działek nr [...], [...], [...] i [...] oraz lokalizację trafostacji na działce [...]. Odnośnie lokalizacji stacji transformatorowej w uzasadnieniu do projektu planu podano, że lokalizacja ta jest najbardziej optymalna ponieważ uwzględnia centralne położenie działki w stosunku do obszaru objętego planem oraz jej usługowe przeznaczenie, gdyż na działce tej znajduje się stacja kontroli pojazdów. Skarżący podnosi, że stacja kontroli pojazdów znajduje się w środkowej części działki [...], a dojazd do tej stacji odbywa się od strony ulicy [...]. Lokalizując stację transformatorową na tej działce nie uwzględniono interesu skarżącego przesądzając o usługowym charakterze działki, natomiast możliwe jest wydzielenie z działki [...], działek pod zabudowę mieszkaniową(od strony zaprojektowanej drogi publicznej 1 KD-D), a w takim przypadku planowana trafostacja stanowi ograniczenie, zmniejsza atrakcyjność i wartość wydzielonych w przyszłości działek, a sąsiedztwo trafostacji jest mało estetyczne i uciążliwe. Ponadto skarżący podniósł, że decydując o lokalizacji dróg wewnętrznych na części działek nr [...], [...], [...] i [...] Rada Miasta winna rozważyć inną lokalizację stacji transformatorowej, na działkach będących własnością innych podmiotów lub w pasie drogi publicznej 1 KD-D, która rozwidlając się w jej środkowym przebiegu stwarza taką możliwość. Nie do zaakceptowania jest zdaniem skarżącego sytuacja, gdy ograniczenia związane z rozwiązaniami planistycznymi będzie ponosił jeden podmiot, a właściciele sąsiednich działek będą z tych rozwiązań wyłącznie korzystać nie ponosząc z tego tytułu żadnych dodatkowych uciążliwości poza odstąpieniem terenu na drogę. Rozwiązanie przyjęte w planie jest krzywdzące zdaniem skarżącego, bowiem na jego działkach zlokalizowano dwie uciążliwe inwestycje – ogólnodostępną drogę wewnętrzną 3KDWxs oraz stację transformatorową, co uniemożliwiło w praktyce podział działki [...] poprzez zawężenie frontu działki od strony planowanej drogi 1 KD-D. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż działki skarżącego na znacznej powierzchni objęte są terenem 11 MN. Niewielkie fragmenty działek objęte są terenem 3KDWxs oraz 1KD-D. Zapisy Planu określają przeznaczenie terenu 11MN jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 3 pkt 1 Planu) dopuszczając równocześnie zachowanie istniejących budynków usługowych i rzemieślniczych, bez prawa ich rozbudowy (§ 8 ust.1 pkt 6 lit.d Planu). Teren 3KDWxs określono jako teren dróg wewnętrznych (§ 3 pkt 4 Planu), a 1 KD-D jako teren dróg publicznych. Na działce nr [...] na mocy decyzji nr 2562/2009 z dnia 8 grudnia 2009r. o udzieleniu pozwolenia na budowę skarżący wybudował stację kontroli pojazdów. Organ planistyczny dysponował wiedzą o stanie własności jak również o obecnym zagospodarowaniu przedmiotowych terenów i uwzględnił ją w trakcie sporządzania projektu planu. Ustalając lokalizację terenu 2E uwzględniono obecne zagospodarowanie działki nr [...] tj. stację kontroli pojazdów. Usytuowanie terenu 2E uwarunkowane jest lokalizacją terenu 1E oraz koniecznością obsługi pozostałych terenów Planu, a także koniecznością uzupełnienia istniejącej i planowanej sieci infrastruktury elektroenergetycznej na terenie objętym Planem, jak i na terenach sąsiednich. Określona w Planie lokalizacja stacji transformatorowej 2E spełnia warunek równomiernych zasięgów obsługi terenów. Wskazanie terenu 2E na działce nr [...] wynika także z obecnego charakteru zagospodarowania i sposobu użytkowania tej działki w formie stacji kontroli pojazdów. Lokalizacja stacji na terenach sugerowanych przez skarżącego (pas zieleni pomiędzy rozwidleniami drogi 1KD-D) nie jest możliwa z uwagi na zaplanowane tam przeznaczenie – lokalizację drzew i zieleni niskiej. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego jakoby lokalizacja trafostacji przesądzała o wyłącznie usługowym charakterze działki [...]. Nie można także podzielić stanowiska skarżącego w przedmiocie zarzutu uniemożliwienia podziału nieruchomości. Zarówno lokalizacja terenu 2E jak i zakaz lokalizacji innych dróg wewnętrznych niż wyznaczone w Planie nie stanowią przeszkody uniemożliwiającej dokonanie podziału. Pierwotny wariant projektu Planu przewidywał drogę wewnętrzną przecinającą w poprzek działki skarżącego, łączącą drogę 3KDWxs z drogą 4KDWxs. Wariant ten spotkał się za sprzeciwem skarżącego. Droga wewnętrzna przewidziana w pierwszym wariancie Planu przecinałaby budynek usługowy na działce nr [...]. Projektując zawarty w Planie układ komunikacyjny gmina uwzględniła istniejący stan zagospodarowania i wolę właściciela dla wykorzystania tej działki jak ma to miejsce w chwili obecnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie, jednakże z przyczyn innych aniżeli w niej wymienione. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę aktów prawa miejscowego stanowionych przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola Sądu ogranicza się do zbadania czy organ jednostki samorządu terytorialnego wydając akt prawa miejscowego działał zgodnie z przepisami prawa i w granicach udzielonego upoważnienia ustawowego. Podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 ze zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taki akt administracyjny do sądu administracyjnego. Wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz złożona w przepisanym do tego terminie. Następnie obowiązkiem Sądu jest sprawdzenie czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, co dawałoby mu legitymację do wniesienia skargi. W tym miejscu wskazać należy, iż legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały (w zakresie interesu prawnego skarżącego) w pierwszej kolejności wskazać należy, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta Poznania z dnia 10 stycznia 2012r., Nr XXIV/313/VI/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] – rejon ulicy Glebowej" w Poznaniu. Sąd rozpoznając skargę na powyższą uchwałę zobligowany jest do kontroli tej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.), zwanej dalej jako ustawa. Stosownie bowiem do treści tego przepisu naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przed przystąpieniem do oceny zachowania procedury planistycznej w niniejszej sprawie wskazać należy, iż zaskarżona uchwała nie była jeszcze przedmiotem zaskarżenia przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. Procedurę planistyczną określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 17 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania czynności w sprawie, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: 1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia; 2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu; 3) rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; 4) sporządza projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36; 6) uzyskuje opinie o projekcie planu: a) gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, b) wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, c) (11) regionalnego dyrektora ochrony środowiska, d) (12) Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie telekomunikacji; 7) uzgadnia projekt planu z: a) wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych, b) właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków, c) organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych, d) właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, e) właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, f) dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani, g) właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, h) właściwym organem administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, i) ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej; 8) uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień; 10) ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami; 11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu; 12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; 13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia; 14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. Zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Prezydent Miasta ogłosił w prasie lokalnej oraz w drodze obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Określono również termin składania wniosków do tego planu. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu. Następnie stosownie do art. 17 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Prezydent Miasta zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i terminu ich wniesienia. W toku postępowania wpłynęły pisma od Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, Dalkia Poznań S.A., Wielkopolskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o., Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, Zarządu Dróg Miejskich, Telekomunikacji Polskiej S.A., Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, Wielkopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, Zarządu Zieleni Miejskiej, Mieszkańców ul. [...], Miejskiego Konserwatora Zabytków, Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta [...], Aquanet S.A., Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta [...], Polskiej Telefonii Cyfrowej, ITE Sp. z o.o., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska opiniujące bez zastrzeżeń projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego spełniającego wymagania zawarte w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. o sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Sporządzona została również prognoza oddziaływania na środowisko oraz projekt planu miejscowego, skierowany następnie do zaopiniowania i uzgodnienia. Opinię, zgodnie z art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraziła Miejska Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna. Stosownie do art. 17 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodniono projekt planu miejscowego z Wojewodą Wielkopolskim, Zarządem Województwa Wielkopolskiego. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został przedstawiony również do zaopiniowania Enea Operator spółka z o.o. Pismem z dnia 26 sierpnia 2010r. Enea Operator spółka z o.o. uzgodnił pozytywnie projekt planu, sugerując, aby zamiast dwóch terenów przeznaczonych pod stacje transformatorowe tj.2E i 3E zaprojektować jeden na obszarze ZP lub na jednym spośród obszarów sąsiednich. Stosownie do art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodniony projekt został wyłożony do publicznego wglądu, określono termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określając miejsce spotkania w siedzibie Miejskiej Pracowni Urbanistycznej. Zakreślono też termin do wnoszenia uwag do przedmiotowego projektu. Odbyła się publiczna dyskusja nad projektem planu miejscowego. Do projektu planu zostały wniesione uwagi, których nie uwzględniono. W dniu 10 stycznia 2012 r. Rada Miasta Poznania podjęła uchwałę nr XXIV/313/VI/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] – rejon ulicy Glebowej" w Poznaniu i jednocześnie stwierdziła, że plan ten jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnić należy, iż zasady sporządzania planu miejscowego to treść merytoryczna planu miejscowego, którą kształtuje przede wszystkim treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiska zawarte przez organy uzgadniające i opiniujące oraz wyważanie interesu publicznego w przypadkach konfrontacji z interesami prywatnymi. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż z art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zauważyć należy, iż z projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i z pisma Enea Operator spółka z o.o. z dnia 19 sierpnia 2010r. (wpływ do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej dnia 26 sierpnia 2010r.) wynika, że stacja transformatorowa 2E ma powstać na obszarze oznaczonym symbolem ZP, który stanowi teren zieleni urządzonej. Z załączonej zaś mapy – załącznika nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż stacja ta – 2E usytuowana została na terenie oznaczonym symbolem MN stanowiącym tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatem jak wynika z dokumentacji graficznej organ przyjął usytuowanie stacji transformatorowej oznaczonej symbolem 2E, jednak zmienił przeznaczenie działki z terenu zieleni urządzonej na teren zabudowy mieszkaniowej (tak wynika wprost z załączników graficznych nr 1 stanowiących : pierwotny wariant projektu miejscowego planu i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego). W związku z tym w ocenie Sądu, organ winien ponownie zwrócić się do Enea Operator spółka z o.o. o uzgodnienie czy możliwe jest usytuowanie przedmiotowej stacji transformatorowej na terenie oznaczonym symbolem MN, czego nie zrobił (brak bowiem w aktach sprawy jakiegokolwiek pisma wskazującego, iż takie uzgodnienie czy pozytywna opinia zostało przez Operatora wydane) i w tym zakresie należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w § 8 pkt 2 ppkt 1. Nie można natomiast zgodzić się z zarzutem skarżącego jakoby lokalizacja trafostacji przesądzała wyłącznie o usługowym charakterze działki nr [...]. Zapisy planu przewidują bowiem przeznaczenie przedmiotowego terenu pod zabudowę mieszkalną (§ 3 pkt 1 Planu) dopuszczając odstępstwo od tej reguły w postaci zachowania istniejących budynków usługowych i rzemieślniczych, bez prawa ich rozbudowy (§ 8 ust.1 pkt 6 lit.d Planu). W zakresie zarzutu skarżącego dotyczącego usytuowania drogi wewnętrznej, z której lokalizacją się nie zgadza, albowiem uniemożliwia mu ona podział nieruchomości i jest niezgodna z § 8 ust.1 pkt 4 Planu również nie sposób się zgodzić. Należy zauważyć, iż działka skarżącego nr [...] posiada dostęp do drogi od strony północnej oznaczonej w Planie symbolem 1 KD-D, od strony południowej dostępność zapewnia ul.[...]. Skarżący w swoich uwagach złożonych do projektu planu sprzeciwiał się jakiejkolwiek drodze wewnętrznej zlokalizowanej na jego nieruchomościach. Pierwotny wariant projektu Planu (co wynika z załączonej mapy projektu) przewidywał drogę wewnętrzną przecinającą w poprzek działki skarżącego, łączącą drogę 3KDWxs z drogą 4KDWxs. Ponieważ wariant ten spotkał się ze sprzeciwem skarżącego, organ uwzględnił istniejący stan zagospodarowania i wolę właściciela dla wykorzystania tej działki. Dlatego też w ocenie Sądu zarzuty skarżącego sprowadzają się do kwestionowania przyjętej w Planie koncepcji urbanistycznej, do kształtowania której organy gminy mają prawo w ramach przysługującego im władztwa planistycznego. Wolą ustawodawcy wyrażoną w art.3 ust.1 upzp jest przyznanie gminie władztwa planistycznego. Władztwo to rozumiane jest jako uprawnienie gminy do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie. Art.6 upzp stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności. Nie ulega wątpliwości, iż właśnie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela". Z mocy tej ustawy "organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy". Rada gminy wyposażona przez ustawodawcę w tzw. władztwo planistyczne, "rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności" działa w granicach przyznanego jej uznania. W ocenie Sądu w części ustytuowania więc przebiegu drogi wewnętrznej 3 KDW xs – na części działek nr [...], [...], [...] i [...] oraz w zakresie pozostałych uregulowań zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżącego, ani przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym w tym zakresie należało skargę oddalić orzekając jak w punkcie 3 wyroku. Sąd mając na uwadze, iż zawarte w § 8 ust.2 pkt 1 unormowanie dotyczące lokalizacji stacji transformatorowej 2E stanowi istotny element całej regulacji planistycznej poświęconej terenowi 8MN, 9MN, 10MN i 11MN, jako że teren ten w Planie przeznaczony został pod budownictwo mieszkaniowe niezbędnym okazało się stwierdzenie nieważności w tej części uregulowania uchwały oraz odpowiadającego jemu fragmentu części graficznej planu. Sąd, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) ,orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 Ppsa Sąd określił w punkcie 2 sentencji wyroku, że Uchwała w części objętej stwierdzeniem nieważności nie może być wykonana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.