IV SA/Po 558/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie NSA Paweł Miładowski WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 01 lipca 2009 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Wielkopolskiego Kuratora Oświaty w Poznaniu z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień nauczycielski uchyla zaskarżoną decyzję /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/J.Stankowski /-/P.Miładowski M.G wniosła do sądu powszechnego pozew o ustalenie, że spełnia warunki nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego i w związku z tym powinna uzyskać akt nadania awansu zawodowego nauczyciela mianowanego i być zatrudniona jako nauczyciel mianowany. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w K. w dniu [...] lutego 2008r. wydał postanowienie sygn. akt [...] w przedmiocie przekazania wniosku celem rozpoznania w drodze administracyjnej. Na skutek zażalenia wniesionego przez M.G. Sąd Okręgowy w K. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu [...] maja 2008r. wydał postanowienie , na mocy którego zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wniosek o nadanie stopnia awansu zawodowego – nauczyciela mianowanego przekazał do Urzędu Gminy w K. celem rozpoznania w drodze administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Wójt Gminy K. pismem z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] odmówił M.G nadania stopnia awansu nauczyciela mianowanego w trybie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2000r. nr 19, poz. 239 ze zm. - dalej ustawa). W uzasadnieniu Wójt stwierdził, iż M.G. na dzień 6 kwietnia 2000r. nie nabyła prawa do uzyskania z mocy prawa stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego w trybie art. 10 ust. 6 ustawy, gdyż nie była zatrudniona jako nauczyciel w szkole lub placówce wymienionej w art. 1 ustawy Karta Nauczyciela. Jak zauważył Wójt Gminy K. w/w przepis określa enumeratywnie placówki oświatowe oraz inne jednostki organizacyjne bądź ich rodzaje, w których wykonywana jest praca uznawana za pracę nauczycielską. Do tych jednostek ustawodawca nie zaliczył jednak Warsztatów Terapii Zajęciowej jako jednej z podstawowych forma aktywności wspomagającej proces rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych działających na podstawie obowiązującej na dzień 6 kwietnia 2000r. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (Dz.U, z 2008r. nr 14. poz. 92 ze zm.) M.G. kwestionując powyższe rozstrzygnięcie pismem z dnia 11 sierpnia 2008r. wniosła odwołanie, zarzucając decyzji Wójta Gminy K. naruszenie przepisów kpa dotyczących formy i elementów decyzji administracyjnej oraz naruszenie przepisów ustawy, w zakresie w jakim Wójt odmówił jej nadania stopnia awansu zawodowego. W uzasadnieniu odwołania M.G. zwróciła uwagę na fakt, iż decyzja organu pierwszej instancji nie zawierała pouczenia o możliwości, trybie i terminie wniesienia środka odwoławczego, co jej zdaniem stanowi podstawę do jej uchylenia. Wnosząca odwołanie stwierdziła również, iż praca nauczycielska w Warsztatach Terapii Zajęciowej, w których pracowała, powinna być uznana za pracę pozwalającą na zastosowanie wobec niej przepisów o awansie zawodowym nauczycieli, gdyż pracowała na stanowisku pedagoga z dziećmi w wieku 16-18 lat, spełniającymi w ten sposób obowiązek szkolny na podstawie odrębnych przepisów ustawy o systemie oświaty. Wielkopolski Kurator Oświaty w Poznaniu decyzją z dnia [...] października 2008r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M.G, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) w zw. z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006r. nr 97, poz. 674 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, z którego wynika ze na dzień 6 kwietnia 2000r. M.G. nie nabyła prawa do uzyskania z mocy prawa stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego w trybie art. 1 ust. 6 ustawy, gdyż nie była zatrudniona jako nauczyciel w szkole lub placówce wymienionej w art. 1 ustawy Karta Nauczyciela. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 3 ustawy nauczyciele zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego z dniem ponownego zatrudnienia w przedszkolu, szkole, placówce oraz innej jednostce organizacyjnej wymienionej w art. 1 ust. 1 i w ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 1, jeżeli przerwa w zatrudnieniu nie przekracza 5 lat; z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole, placówce oraz innej jednostce organizacyjnej, wymienionej w art. 1 ustawy, o której mowa w art. 1; z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, okręgowych komisjach egzaminacyjnych albo specjalistycznej jednostce nadzoru na stanowiskach wymagających kwalifikacji pedagogicznych. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, iż na dzień 6 kwietnia 2000r. M.G. była zatrudniona na stanowisku pedagoga w Warsztatach Terapii Zajęciowej w P. w gminie K., które to warsztaty nie zostały ujęte wśród jednostek organizacyjnych wymienionych w art. 1 ustawy Karta Nauczyciela zatrudniających nauczycieli, wychowawców i innych pracowników pedagogicznych podległych ustawie. Do tych jednostek ustawodawca nie zaliczył Warsztatów Terapii Zajęciowej jako jednej z podstawowych form aktywności wspomagającej proces -rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych działających na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w stanie prawnym na dzień 6 kwietnia 2000r. M.G. kwestionując powyższe rozstrzygnięcie wniosła skargę, w której podniosła, iż przekazanie przez Sąd do rozpoznania w drodze administracyjnej oznaczało w niniejszej sprawie wydanie decyzji w przedmiocie nadania lub odmowie nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Zamiast tego organ I Instancji wydał pismo nie spełniające wymogów formalnych decyzji, co zdaniem skarżącej stanowi naruszenie przepisów kpa o formie i elementach decyzji administracyjnej. Skarżąca podniosła, iż decyzja Wójta nie zawiera pouczenia o możliwości, trybie i terminie wniesienia środka odwoławczego. Ponadto decyzji tej brakowało wyodrębnienia sentencji i uzasadnienia oraz wskazania podstawy prawnej jej wydania. Jak podniosła skarżąca zasadą jest, iż w przypadku przekazania sprawy do rozpoznania w drodze administracyjnej powinna ona zakończyć się decyzją administracyjną. Fakt, iż skarżąca prawidłowo zaskarżyła wadliwą decyzję Wójta, nie zmienia w tym zakresie wadliwości tej decyzji, w szczególności nie sanuje jej uchybień. Skarżąca wskazała również przesłanki merytoryczne, przemawiające za koniecznością uchylenia decyzji, w szczególności spełnienie przez skarżącą warunków nadania jej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. M.G decyzji organu odwoławczego zarzuciła również, iż nie odnosi się w żaden sposób do wskazanych przez nią w odwołaniu zarzutów dotyczących braków formalnych decyzji organu pierwszej instancji. Tymczasem mają one charakter rażącego naruszenia prawa, co w opinii skarżącej skutkuje koniecznością uchylenia decyzji i ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji, celem wydania decyzji nie obarczonej brakami. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia zadaniem skarżącej w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji Kuratora, skarżąca podniosła, iż: powinna uzyskać stopień nauczyciela mianowanego z uwagi na brzmienie art. 10 ust. 3 ustawy odnoszącego się do nauczycieli, którzy na dzień wejścia w życie ustawy spełniali wymagania kwalifikacyjne określone w art. 9 ust. 1 Karty Nauczyciela, byli w przeszłości zatrudnieni na podstawie mianowania, przy czym zatrudnienie w tej formie nie musiało trwać w momencie wejścia w życie ustawy nowelizującej KN (wyrok NSA, 27 listopada 2001 r., II SA 1561/01, n. publ.) i spełniali którąś z trzech dodatkowych przesłanek z art. 10 ust. 3 ww. ustawy (skarżąca spełniała te kryteria, ponieważ była m.in. zatrudniona w placówce – Warsztatach Terapii Zajęciowej, jako pedagog). W tym zakresie, błędne jest zdaniem skarżącej stanowisko organów, iż WTZ - w zakresie zatrudnienia i pracy z osobami poniżej 18 roku życia nie stanowiło części systemu oświaty. Przeczy temu stanowisko MEN w sprawie oraz pismo Kuratorium WAF – [...]. M.G. podniosła, iż meritum przedmiotowej sprawy dotyczy ustalenia, czy osoba pracująca z dziećmi i młodzieżą w warsztatach terapii zajęciowej i wykonujący tę pracę w jednostce nie będącej formalnie szkołą, aczkolwiek dla której organem prowadzącym jest Wójt, na stanowisku pedagoga, a więc stanowisku, na którym wymagane są kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela i dodatkowe kwalifikacje do zajmowania stanowiska pedagoga, jest nauczycielem. Przepisy prawa oświatowego, zdaniem skarżącej, nie są w tym zakresie jasne ponieważ, na podstawie ustawy o systemie oświaty można argumentować, iż jakakolwiek praca nauczycielska z dziećmi i młodzieżą jest pracą nauczycielską. Skarżąca stoi na stanowisku, iż Warsztaty Terapii Zajęciowej są jednostką specyficzną, przeznaczoną w szczególności dla młodzieży, która nie może realizować obowiązku szkolnego w szkołach, z uwagi na swoje upośledzenie. Od nauczyciela - pedagoga w takiej placówce wymagane są w istocie wyższe kwalifikacje, niż od nauczyciela pracującego w zwykłej szkole. Skarżąca podnosi w związku z tym, iż ewentualne różnicowanie statusu nauczyciela - pedagoga zatrudnionego jako pedagog w Warsztatach, a nauczyciela - pedagoga na równorzędnym stanowisku w szkole, stanowiłoby w tej sytuacji naruszenie konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa. Ponadto skarżąca podniosła, iż w przypadku nie uzyskania stopnia awansu na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy, winna uzyskać stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego na podstawie art. 28 ustawy zmieniającej z dnia 23 sierpnia 2001r., ponieważ na gruncie tego przepisu spełniała wszelkie warunki niezbędne do uzyskania stopnia awansu, pominąwszy ocenę pracy (której w WTZ się nie dokonywało, gdyż nie była w okresie pracy zawodowej skarżącej w WTZ przewidziana procedura jej uzyskania). Wielkopolski Kurator Oświaty w Poznaniu odpowiadając na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, inny akt lub czynność z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do oceny legalności postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem pierwszej jak i drugiej instancji w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu nauczyciela mianowanego w trybie art. 10 ust. 6 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 3 ustawy nauczyciele spełniający wymagania kwalifikacyjne (art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela) zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego z dniem ponownego zatrudnienia w przedszkolu, szkole, placówce oraz innej jednostce organizacyjnej wymienionej w art. 1 ust. 1 i w ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 1, jeżeli przerwa w zatrudnieniu nie przekracza 5 lat, z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole, placówce oraz innej jednostce organizacyjnej, wymienionej w art. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, okręgowych komisjach egzaminacyjnych albo specjalistycznej jednostce nadzoru na stanowiskach wymagających kwalifikacji pedagogicznych. Z powyższego wynika, iż ustawodawca przewidział trzy grupy nauczycieli uzyskujących z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego: nauczyciele, którzy w dniu 6 kwietnia 2000r. nie pozostawali w stosunku pracy w przedszkolu, szkole, placówce oraz innej jednostce organizacyjnej (art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy), nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej w szkołach i placówkach na podstawie umowy o pracę (art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy) i nauczyciele mianowani zatrudnieni w dniu 6 kwietnia 2000r. w Centralnej lub okręgowej komisji egzaminacyjnej albo w Centrum Edukacji Artystycznej (art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy). Należy w tym miejscu podkreślić, że nabywanie stopni awansu zawodowego w opisanym trybie następuje z mocy prawa. Oznacza to, że nauczyciel z chwilą wejścia w życie ustawy nabywa określony stopień awansu zawodowego, a decyzja organu ma jedynie charakter deklaratoryjny. Zwrócić należy w tym miejscu również uwagę na fakt, iż postępowanie w sprawie nadania właściwy organ ma obowiązek prowadzić z urzędu (art. 7 ust. 9 ustawy). Oznacza to, iż właściwy organ z urzędu powinien prowadzić postępowanie mające na celu zbadanie wszelkich przesłanek koniecznych do przyznania bądź odmowy przyznania nauczycielom objętych zakresem podmiotowym przepisu art. 10 ust. 3 ustawy, aktu nadania odpowiedniego stopnia awansu zawodowego. Ma to o tyle istotne znaczenie, iż jak wynika z akt sprawy w dniu wejścia w życie ustawy (6 kwietnia 2000r.) skarżąca pracowała w Warsztatach Terapii Zajęciowej w P., jednak z na skutek zmiany organizacji zatrudnienia – likwidacji stanowiska pracy przestała tam pracować z dniem 1 września 2002r. Organy prowadzące postępowanie w ogóle się do tego nie odniosły. Ponadto uwzględniając nabycie stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa organy prowadzące postępowanie pominęły fakt, iż art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 111 poz. 1194 ze zm.) przewiduje, że nauczyciele, którzy w dniu 31 sierpnia 2000r. spełniali warunki określone w art. 10 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 3, w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., otrzymują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole lub placówce w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, z dniem ponownego zatrudnienia w przedszkolu, szkole lub placówce w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, jeżeli przerwa w zatrudnieniu nie przekracza 5 lat, o ile wcześniej nie uzyskali stopnia nauczyciela mianowanego. Takie działanie organów pierwszej jak i drugiej instancji narusza dyspozycję przepisów art. 6-8 kpa i uregulowanych w nich zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania. Szczególnie rażące jest naruszenie unormowanej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Nadto w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, wg której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 kpa) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000r. sygn. akt V SA 948/00 LEX nr 50114). W przedmiotowej sprawie dotyczy to braku zbadania przesłanek do ewentualnego przyznania stopnia nauczyciela mianowanego na innej podstawie niż art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy przy uwzględnieniu informacji dotyczących przebiegu całego zatrudnienia. Istotnym w przedmiotowej sprawie jest również kwestia formy rozstrzygnięcia w sprawie odmowy przyznania stopnia nauczyciela mianowanego podniesiona przez skarżącą już na etapie odwoławczym. Zgodnie bowiem z art. 9b ust. 6 ustawy Karta Nauczyciela w przypadku niespełnienia przez nauczyciela warunków, dyrektor szkoły lub właściwy organ, o którym mowa w ust. 4 pkt 2-4, odmawia nauczycielowi, w drodze decyzji administracyjnej, nadania stopnia awansu zawodowego. Z treści powołanego przepisu wynika co prawda, iż dotyczy on odmowy nadawania kolejnego stopnia awansu zawodowego przy spełnieniu warunków o jakich mowa w art. 9b ust. 1, jednak przy uwzględnieniu art. 104 kpa stwierdzić należy, iż formę decyzji administracyjnej powinno mieć również rozstrzygnięcie dotyczące odmowy nadania stopnia nauczyciela mianowanego na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy. Mając powyższe na uwadze wskazać należy na art. 107 §1 kpa wymieniający elementy decyzji administracyjnej. Zgodnie z wymienionym wyżej przepisem decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Analizując rozstrzygnięcie Wójta Gminy K. oczywistym jest podniesiona w odwołaniu i w skardze kwestia braku pouczenia o terminie i sposobie wniesienia odwołania. Zwrócić należy również uwagę na fakt, iż pismo organu pierwszej instancji nie zawiera rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 107 kpa. Rozstrzygnięcie musi być bowiem sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 30.06.1998r. sygn. akt I SA/Łd 1478/96 – niepubl.), tak aby możliwym było jego wykonanie dobrowolne lub z wykorzystaniem środków egzekucji administracyjnej. Organ odwoławczy zarzut dotyczący formy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w ogóle pominął, pomimo tego iż miał obowiązek ją zbadać i do niej się odnieść, gdyż była ona podniesiona w odwołaniu. W związku powyższym stwierdzić należy, iż postępowanie odwoławcze przeprowadzone zostało z naruszeniem zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa) i zasady pogłębiania zaufania (art. 8 kpa). Zasada zaufania obywateli do organów państwa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Powyższe przy uwzględnieniu dwuinstancyjności postępowania oznacza obowiązek organu odwoławczego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, czego organ odwoławczy nie uczynił. Naruszenie wskazanych wyżej zasad postępowania oznacza, iż przedmiotowe postępowanie administracyjne uznać należy za przeprowadzone w sposób wadliwy. Mając powyższe na uwadze celem przywrócenia działania organu drugiej instancji do stanu zgodności z prawem zasadnym jest uchylenie decyzji organu odwoławczego. Wielkopolski Kurator Oświaty w Poznaniu prowadząc ponownie postępowanie w sprawie powinien odnieść się do wszystkich zarzutów Skarżącej pominiętych w przedmiotowym rozstrzygnięciu. W szczególności powinien rozważyć konieczność wydania rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania stopnia nauczyciela mianowanego w formie decyzji (art. 9b ust. 6 ustawy Karta Nauczyciela przy uwzględnieniu art. 104 kpa) oraz zarzut dotyczący naruszenia przepisów dotyczących formy decyzji administracyjnej pamiętając przy tym o tym, iż pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 §1 kpa, jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć oznaczenie organu administracyjnego wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (zob. wyrok NSA z 20.07.1981r. SA 1163/81 OSPiKA 1982, nr 9-10, poz. 169). Tym samym, gdyby organ odwoławczy uznał, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji powinno być wydane w formie decyzji a przedmiotowe rozstrzygnięcie można uznać za spełniające minimum elementów niezbędnych decyzji, Wielkopolski Kurator Oświaty w Poznaniu powinien rozważyć bezsporny brak pouczenia o możliwości zaskarżenia i jego wpływ na bieg postępowania i ocenę rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji co do jego zgodności z prawem. Ponadto mając na względzie fakt, nabycia stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa, organ powinien prowadzić postępowanie z uwzględnieniem przepisu art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw. Tym samym mając na względzie treść art. 138 §1 pkt 2 organ odwoławczy powinien rozważyć możliwość podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia, w przypadku gdyby ustalił, iż skarżącej przysługuje stopień nauczyciela mianowanego a nie będzie koniecznym przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części lub w całości (art. 138§2 kpa). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa, orzekł jak w sentencji. /-/ E. Kręcichwost – Durchowska /-/ J. Stankowski /-/ P. Miładowski