IV SA/Po 558/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie "[...]" złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni mas bitumicznych oraz wytwórni betonu w S., zlokalizowanego na działce nr [...], obręb S. Wraz ze skargą złożono wniosek o wstrzymanie procedury wydania decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla wyżej wymienionego przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie – nie każdy wymaga wykonania (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 224-225, T. Woś, w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 424-430). Skutków takich nie wywołuje decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Na podstawie skarżonej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu budowlanego – w ocenie skarżącego szkodliwego dla środowiska – nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej. Podkreślić należy, że wydanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie NSA z dnia 3.04.2012r. sygn. akt II OSK 286/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia stwierdza jedynie warunki i wymogi jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. Ponadto zwrócić należy uwagę na fakt, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi być bezpośrednio związane z wykonywaniem zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie związek taki nie występuje, gdyż możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji wynikać może jedynie z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie z przedmiotowej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia czy też wskazanej we wniosku o wstrzymanie decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym skutki ewentualnej decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący może zwalczać jedynie w postępowaniu w sprawie wydania tejże decyzji. Postępowania toczące się po wydaniu przedmiotowej decyzji są bowiem postępowaniami odrębnymi, w których przysługują stronie środki ochrony tymczasowej, których to jednak nie można przenieść na grunt niniejszej sprawy i tym samym żądać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (zob postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2007r. sygn. akt II OZ 1163/07 niepubl.) Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na względzie, że Skarżący, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał w sposób dostateczny zaistnienia którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wykazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: 12.10.2010 r., I GZ 316/10, Lex nr 607229; 04.3.2010 r., II OZ 178/10, Lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa (postanowienie NSA z 18.3.2010 r., II FSK 502/09, Lex nr 569795). Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.