IV SA/Po 567/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia odrzucić skargę J. S. wniósł skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania. Mając na uwadze fakt, iż skarżący w trakcie postępowania administracyjnego występował jako pełnomocnik D. S. pismem z dnia 27 maja 2013r. (odebranym w dniu 17 czerwca 2013r. k. 9 akt) - pod rygorem odrzucenia skargi - wezwano J. S. do wskazania, czy składa skargę w imieniu własnym, czy D. S.. W przypadku, gdy osoba wnosząca skargę działa jako pełnomocnik D. S. wezwano do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu D. S. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wskazanie czy jest w stosunku do D. S. osobą, o której mowa w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a). W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. S. w piśmie z dnia 24 czerwca 2013r. poinformował, że skargę złożył w imieniu własnym. Mając powyższe na uwadze pismem z dnia 24 lipca 2013r. (odebranym w dniu 17 czerwca 2013r. k. 15 akt) wezwano J. S. do wykazania własnego interesu prawnego w sprawie skargi na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013r. nr [...] poprzez wykazanie tytułu prawnego do nieruchomości położonej w K. ul [...] np. poprzez przedłożenie wypisu z ewidencji gruntów. Powyższe należało wykonać w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że skarżący nie jest uprawniony do wniesienia skargi, co skutkować będzie odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. S. w piśmie z dnia 1 sierpnia 2013r. poinformował, że dostarczenie w terminie 7 dni dokumentu potwierdzającego, że jest właścicielem działki jest niewykonalne i nielogiczne, gdyż sąd znał jego umocowanie w tym postępowaniu. J. S. zarzucił również, że Sąd wprowadził go w błąd wezwaniem z dnia 27.05.2013r. dając dwie propozycje usunięcia braku formalnego, a on wybrał opcję wybrał opcję gwarantującą szybkie działanie Sądu. J. S. wyjaśnił, iż decyzję podjął w dobrej wierze, że przyspieszy ona wydanie postanowienia przez Sąd i nie kontaktował się z córką w tej sprawie, gdyż nie miał takiej sposobności w okresie wyznaczonego terminu. J. S. wniósł również o zawiadomienie córki o spawie i wyznaczenie jej stosownych wymogów formalnych. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Powołany przepis wymienia zatem dwie kategorie podmiotów legitymowanych do wniesienia skargi. Uprawnienie takie przysługuje przede wszystkim "każdemu, kto ma w tym interes prawny" oraz pozostałym wymienionym tam podmiotom. Interes prawny oznacza, że ustawa przy określaniu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi odeszła – co do zasady – od pojęcia strony, co jest konsekwencją tego, że właściwością rzeczową sądów administracyjnych objęto nie tylko akty podejmowane w postępowaniu administracyjnym, lecz także inne akty i czynności poza tym postępowaniem. O interesie prawnym w rozumieniu powołanego przepisu można mówić wówczas, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. Najczęściej są to przepisy prawa materialnego, choć mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe, jednakże należy zaakcentować, że chodzi o własny interes prawny podmiotu występującego ze skargą, nie zaś interes prawny innego podmiotu (cudzy). Od wykazania bowiem związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do skutecznego złożenia skargi. W literaturze przyjmuje się, że podmiotem mającym interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną lub inny akt organu jest zarówno osoba mająca obiektywny interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym, jak i niemający interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu adresat decyzji administracyjnej, np. decyzji skierowanej do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego. W każdym razie skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. W orzecznictwie zaś przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Z akt sprawy wynika, że stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. była D. S., która pismem z dnia 29.01.2005r. (k. 1 akt adm.) jako właścicielka działki nr [...] (vide pismo k. 53A akt adm.), wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie postępowań w sprawie legalności zabudowy na działkach nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. W aktach znajduje się również pełnomocnictwo upoważniające J. S. do występowania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w imieniu D.S. (k. 40 akt adm.). Pełnomocnictwo to – co oczywiste – nie pozbawiło D. S. przymiotu strony toczącego się postępowania administracyjnego, ani tym bardziej takiego przymiotu nie dało umocowanemu pełnomocnikowi. Zakres przedmiotowy pełnomocnictwa obejmował wyłącznie upoważnienie do reprezentowania strony przed organem administracyjnym w ramach prowadzonego postępowania. Z powyższych ustaleń wynika, że uprawnioną do ewentualnego wniesienia skargi na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego była D. S. Uprawnienia takiego nie posiadał zaś J. S., którego uprawnienie do podejmowania czynności w sprawie wynikało wyłącznie z umocowania udzielonego mu przez stronę jako jej ojcu. Jako pełnomocnik strony J. S. nie był tym samym legitymowany do wniesienia skargi w imieniu własnym, bowiem nie posiada żadnego własnego indywidualnego interesu prawnego w żądaniu podjęcia przez organ administracji jakichkolwiek czynności. W niniejszej sprawie skarżący brał bowiem udział na etapie postępowania przed organami wyłącznie jako pełnomocnik strony. Tym niemniej stwierdzić należy, iż status skarżącego w ramach niniejszego postępowania nie był do końca jasny. W aktach administracyjnych brak jest bowiem wyciągu z ewidencji gruntów lub innych dokumentów stwierdzających jednoznacznie, kto jest właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ul [....] działka nr [...]. W aktach znajduje się zaś szereg orzeczeń, w których w rozdzielniku wskazuje się osobno jako strony postępowania D. S. i J. S. (np. postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2006r. nr [...]. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika również, że J. S. został uznany za stronę postępowania sądowego w sprawach dotyczących postępowań administracyjnych wszczętych na podstawie wniosku D. S. z dnia [...].01.2005r. (vide akta spraw IV SA/Po 270/11 i IV SA/Po 80/12). Powyższe oznacza, iż wezwanie Sądu z dnia 27 maja 2013r. nie miało na celu wprowadzenia skarżącego w błąd lecz usunięcia braków formalnych i nadanie sprawie biegu. Dopiero konsekwencją wyjaśnienia, że przedmiotowa skarga została wniesiona w imieniu własnym było wezwanie J. S. do wykazania tytułu prawnego do nieruchomości położonej w K. ul [...]. Fakt, iż J. S. w piśmie z dnia 1 sierpnia 2013r. wbrew wcześniejszemu oświadczeniu zawartym w piśmie z dnia 24 czerwca 2013r. wyjaśnił, że stroną niniejszego postępowania jest D. S., nie zwalniał go w takim przypadku z obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa do występowania w sprawie w imieniu córki, do czego wezwany został już w piśmie z dnia 27 maja 2013r. Wskazać należy bowiem, iż na podstawie art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik strony zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej przedłożyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisami mocodawców. Stosownie do art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. J. S. nie przedłożył wymaganego jednak pełnomocnictwa pomimo stosownego wezwania, co w świetle skargi i wcześniejszych oświadczeń wyklucza możliwość przyjęcia, iż niniejsza skarga została złożona w imieniu D. S. Mając powyższe na uwadze Sąd, że skarga została w imieniu własnym i z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.