IV SA/Po 587/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M.Ś. i T. Ś. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana 3. zasądza od W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących M. Ś. i T.Ś. kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. u. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej P.b.) w związku z art. 104 K.p.a. nakazał inwestorom H. i Z. S. rozbiórkę przedsionka, o wymiarach 2,02m x 3, 02 m dobudowanego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na nieruchomości przy ul. T. (...) w P. W uzasadnieniu wskazano, że organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie legalności rozbudowy budynku mieszkalnego o przedsionek o wymiarach 2, 02m x 3, 02m, w trakcie którego w dniu (...) r., wydał postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. wstrzymujące inwestorom prowadzenie robót budowlanych polegających na przedmiotowej rozbudowie oraz nałożył obowiązek przedłożenia odpowiednich dokumentów w terminie 90 dni. W związku z niedostarczeniem żądanych dokumentów decyzją z dnia (...) r. PINB nakazał inwestorom rozbiórkę przedsionka o wymiarach 2,02m x 3,02 m dobudowanego do przedmiotowego budynku mieszkalnego. W wyniku wniesionego odwołania od decyzji z dnia (...) r., Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (....) r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu WWINB wskazał, że z materiału dowodowego nie wynika, czy przedmiotowy obiekt został posadowiony na fundamentach, a także jaką pełni funkcję, gdyż przeszklone ściany mogą sugerować, że ma on pełnić funkcję przydomowej oranżerii. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wskazał, że w dniu (...) r. przeprowadzono czynności kontrolne na przedmiotowej nieruchomości, w trakcie których stwierdzono, że budynek mieszkalny został rozbudowany w poziomie parteru o przedsionek, o wymiarach 2, 02m x 3, 02m, do którego prowadzą dwa stopnie. Dobudowany przedsionek o konstrukcji drewnianej posiada dach pokryty płytą falistą z tworzywa sztucznego oraz okna PCV. W trakcie procesu budowlanego wykonano w ścianie zewnętrznej budynku, która po wykonanej rozbudowie, stała się ścianą wewnętrzną budynku, w miejscu istniejącego okna - drzwi. Według oświadczenia inwestorów przedmiotowe roboty wykonano jesienią 2009 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W trackie następnych czynnostki kontrolnych przeprowadzonych w dniu (...) r. ustalono, że rozbudowaną część budynku tworzą dwie ściany zewnętrzne i dach. Ściany zewnętrzne ustawione są na ścianach fundamentowych betonowych o wysokości około 55 cm posadowionych na poziomie gruntu rodzimego. Ściany zewnętrzne mają konstrukcję drewnianą i wypełnione są nieotwieralnymi oknami, od strony działki przy ul. T. (...), a od strony frontowej drzwiami zewnętrznymi (100 cm x 202 cm) i uchylnym oknem. Rozbudowana część posiada dach drewniany przykryty płytą onduline, sufit z płyt gipsowo-kartonowych. Według oświadczenia inwestora dach jest ocieplony wełną mineralną. Pomieszczenie, będące przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ogrzewane i brak w nim instalacji grzewczej. Rozbudowana część domu mieszkalnego to przedsionek, przez który wchodzi się do korytarza. W dniu (...) r. inwestor złożył pismo będące uzupełnieniem protokołu z dnia (...) r., w którym wskazał, że ściany zewnętrzne są przeszklone szybami podwójnymi i pełnią funkcję przydomowej oranżerii. Aby móc ustosunkować się do wątpliwości, czy obiekt został posadowiony na fundamentach, organ odniósł się do definicji fundamentu zamieszczonej w Encyklopedii Architektury i Budownictwa (Wydawnictwo Naukowe Techniczne Wydanie II 1982 r.), w której jako fundament określono element konstrukcji budowli w jej najniższej części, przenoszący na grunt jej obciążenia oraz w Słowniku języka polskiego, gdzie pod pojęciem fundamentu należy rozumieć dolną część budowli lub podstawy konstrukcji osadzonej na gruncie, wykonanej z cegły, kamienia, betonu itp. Wobec powyższego, organ nadzoru uznał, że ustalenia dokonane w trakcie kontroli w dniu (...) r. wypełniają wyżej cytowaną definicję fundamentu tj. obciążenia z drewnianej konstrukcji- ścian i dachu przedsionka - przenoszone są przez ściany fundamentowe betonowe o wysokości 55 cm na grunt rodzimy. Organ odnosząc się również do pojęcia oranżerii zamieszczonej w Słowniku języka polskiego PWN według, której oranżeria to ogrzewany budynek o oszklonym dachu i ścianach, w którym przechowuje się i hoduje rośliny nie nadające się w danej porze roku do uprawy gruntowej, zwłaszcza rośliny tropikalne, wskazał, że rozbudowana część budynku nie miała pełnić funkcji przydomowej oranżerii. Na powyższe wskazuje fakt, że przedmiotowa część budynku nie jest ogrzewana i nie posiada instalacji grzewczej, która jest niezbędna do utrzymania stałej temperatury w pomieszczeniu, w którym przechowuje się przez cały rok rośliny. Ponadto w odwołaniu od decyzji nie podniesiono kwestii, że organ nadzoru budowlanego dokonał nieprawidłowej kwalifikacji funkcji rozbudowanej części budynku wręcz przeciwnie inwestorzy zgodzili się z dokonana przez organ kwalifikacją wnosząc jedynie o przedłużenie terminu na wykonanie rozbiórki wiatrołapu, ponieważ stanowi ona ochronę przed utratą ciepła do wejścia do mieszkania. Wobec powyższego organ nie dał wiary oświadczeniu inwestora, z dnia (...) r., że jest to oranżeria, bowiem za bardziej wiarygodne uznano oświadczenia inwestorów z listopada 2011 r. wskazujące, że jest to wiatrołap, gdyż opisywało ono rzeczywistą funkcję rozbudowanej części budynku, a nie stan który został wskazany do wyjaśnienia. Reasumując organ nadzoru budowlanego uznał, że rozbudowa budynku o pomieszczenie o powierzchni około 6m², które posiada dwie przeszklone ściany i drzwi wejściowe do mieszkania w jednej z nich oraz nie posiada ogrzewania nie może zostać zakwalifikowane jako ogród zimowy pomimo, że w trakcie kontroli stało tam kilka kwiatów doniczkowych i jeden okrągły kosz wiklinowy. W odwołaniu od decyzji z (...) r. inwestorzy wnieśli o umorzenie postępowania administracyjnego lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż doszło do błędnego zakwalifikowania rozbudowanej części budynku mieszkalnego Według odwołujących sporna cześć budynku jest oranżerią, która jednocześnie pełni funkcję przedsionka, skoro jest wejściem do mieszkania. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) WWINB na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzje w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że PINB przedmiotowe roboty budowlane, zakwalifikował jako rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o przedsionek ze względu między innymi na brak w nim instalacji grzewczej. Należy jednak zauważyć, że z materiału dowodowego zebranego przez organ nadzoru I instancji wynika, iż przedmiotowy obiekt budowlany z uwagi na swoją funkcję oraz parametry jest oranżerią (ogrodem zimowym). Zgodnie z doktryną jak i obowiązującym orzecznictwem parametrem stanowiącym wyznacznik, że dany obiekt budowlany jest oranżerią (ogrodem zimowym), nie jest fakt ogrzewania tegoż obiektu budowlanego. Organ powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2011 r. sygn.. akt VII SA/Wa 1202/11 (LEX nr 1155814), w którym odniesiono się do pojęć słownikowych "oranżerii" wskazał, że żadne z tych pojęć nie uzależnia zaliczenia danego obiektu budowlanego do ogrodu zimowego od sposobu jego realizacji. Jedynym warunkiem takiego rozróżnienia jest wykonanie ścian i dachu ze szkła. Biorąc zatem powyższe pod uwagę należy wskazać, że bez znaczenia w niniejszej sprawie jest to, czy przedmiotowy obiekt budowlany jest wyposażony w instalację grzewczą, czy też nie. Ponadto należy wskazać, że jak wynika ze zgromadzonego przez PINB materiału dowodowego (tj. rzuty przedmiotowego budynku) istniejące szklane drzwi w oranżerii o szklanych ścianach, nie są jedynym wejściem do przedmiotowego budynku. Zdaniem tutejszego organu PINB winien jednoznacznie zakwalifikować przedmiotową samowolę budowlaną jako oranżerię (ogród zimowy), co wiąże się ze zmianą procedury legalizacyjnej przedmiotowego obiektu budowlanego. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy PINB winien ustalić czy na przedmiotowej nieruchomości znajdują się jeszcze jakiekolwiek obiekty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b., a następnie wdrożyć prawidłową procedurę legalizacyjną przedmiotowej samowoli budowlanej. W skardze na powyższą decyzję M. i T. Ś. wskazali, że ani z tytułu przytoczonych przez organy nadzoru budowlanego definicji "oranżerii" ani z uwagi na pełnioną funkcję sporna rozbudowa obiektu budowlanego nie może być zakwalifikowana jako oranżeria. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012..270, dalej "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie sporne okazało się zakwalifikowanie wykonanych robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na nieruchomości przy ul. T. (...) w P. Zdaniem organu I instancji i skarżących roboty te stanowiły rozbudowę budynku mieszkalnego o wiatrołap i w związku z tym postępowanie winno być prowadzone w trybie art. 48 P.b., natomiast zdaniem organu II instancji i inwestorów budynek mieszkalny został rozbudowany o oranżerię, zatem postępowanie winno być prowadzone w trybie art. 49b P.b. Stanowisko organu odwoławczego doprowadziło do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazane do ponownego rozpatrzenia sprawy. Zatem w pierwszej kolejności rozważenia wymagało, czy organ II instancji właściwie zakwalifikował roboty budowlane wykonane przez inwestora. W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej ustawa Prawo budowlane (dalej P.b.) przewiduje trzy tryby likwidacji skutków samowoli budowlanej: tryb określony w art. 48, tryb z art. 49b oraz tryb przewidziany przepisami 50-51 ustawy prawo budowlane. Tryby te stosowane są w odmiennych stanach faktycznych. Na podstawie art. 48 P.b. właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Na podstawie art. 49b P.b. organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Z kolei tryb określony w przepisach art. 50-51 ustawy znajduje zastosowanie, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 6 P.b. ilekroć w ustawie jest mowa o budowie należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W myśl punktu 7 tego przepisu robotami budowlanymi są: budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (pkt 7a). Z powyższego wynika zatem, że w sytuacji samowolnego wykonania robót budowlanych, polegających na budowie obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia właściwym trybem jest tryb określony w art. 48, względnie art. 49b Prawa budowlanego, a w przypadku dokonania "przebudowy" obiektu budowlanego lub jego części organy winny prowadzić postępowanie według trybu uregulowanego w przepisach art. 50-51 P.b., gdyż jest to przypadek inny niż określony w art. 48 i 49b Prawa budowlanego. Zauważyć należy, że rozpoczęcie robót budowlanych, co do zasady wymaga legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od powyższej zasady wprowadza art. 29 P.b., tworząc katalog zamknięty robót budowlanych nie wymagających takiego pozwolenia na budowę. Z kolei w przepisie art. 30 P.b. określono w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę jednakże konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. Zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni do 25m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m² powierzchni działki. Zatem kluczową sprawą było ustalenie czy inwestor dokonał rozbudowy obiektu budowlanego w warunkach samowoli budowlanej poprzez rozbudowę o wiatrołap, czy też zrealizował wymagającą zgłoszenia oranżerię. W realiach niniejszej sprawy nie sposób się zgodzić z organem II instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowa rozbudowa pełni funkcję oranżerii. Zdaniem Sądu dokonując wykładni przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. zauważyć należy, że ustawa ta nie zawiera legalnej definicji pojęć oranżeria i ogrodu zimowego. Zatem należy posłużyć się definicją słownikową jak to uczynił organ I instancji. Jednakże Sąd skorzystał z analizy znaczenia tych słów przeprowadzonej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II OSK 586/10 gdzie stwierdzono, że "oranżeria to ogrzewany budynek z dużymi oknami o oszklonym dachu i ścianach, w którym przechowuje się albo hoduje rośliny ozdobne, zwłaszcza tropikalne (por. Słownik języka polskiego PWN pod red, M. Szymczaka Warszawa 2002 tom 2 s. 515), natomiast ogród zimowy oznacza rodzaj oranżerii, oszklone pomieszczenie, w którym hoduje się rośliny rosnące w cieplejszym klimacie (por. Uniwersalny słownik języka polskiego PWN pod red. S. Dubisza Warszawa 2003 s. 1216). Należy zauważyć, ze żadne z tych pojęć nie uzależnia zaliczenia danego obiektu budowlanego do oranżerii od sposobu jej realizacji. Jedynym warunkiem takiego rozróżnienia jest wykonanie ścian i dachu ze szkła. Bez znaczenia przy tym pozostaje, czy jest to obiekt wolnostojący czy połączony np. jedną ścianą z innym budynkiem. Ponadto o zaliczeniu tego obiektu do obiektów w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 decyduje sposób jego wykorzystania oraz przeznaczenie. Przeprowadzone oględziny przedmiotowego obiektu wykazały, że budynek jednorodzinny został rozbudowany w poziomie parteru o obiekt o wymiarach 2,02 m x 3, 02 m, do którego prowadzą dwa stopnie. Ściany zewnętrzne ustawione są na ścianach betonowych o wysokości około 55 cm posadowionych na poziomie gruntu rodzimego i mają konstrukcję drewnianą, wypełnione są nieotwieralnymi oknami. Natomiast od strony frontowej wypełnione są drzwiami zewnętrznymi i uchylnym oknem. Rozbudowana część posiada dach drewniany przykryty płytą onduline, który według oświadczenia inwestora ocieplony jest watą mineralną. Z kolei sufit przedmiotowego obiektu powstał z płyt gipsowo- kartonowych. Pomieszczenie to nie posiada instalacji grzewczej. Przez obiekt ten wchodzi się do korytarza budynku mieszkalnego. Zaznaczyć należy, że w ścianie zewnętrznej budynku, która po wykonanej rozbudowie stała się ścianą wewnętrzną budynku, w miejscu istniejącego okna zamontowano drzwi. (protokół z kontroli obiektu budowlanego z 19 stycznia .2010 r. oraz z19 czerwca 2012 r.). Powyższe oględziny wykazały, że nie jest spełniony warunek dotyczący przeszklonego dachu oraz sposobu wykorzystania tego obiektu. Z oględzin wynika, że obiekt ten pełni funkcję przedsionka przez który wchodzi się do korytarza mieszkania. Ponadto jak wynika ze zgromadzonego przez PINB materiału dowodowego w postaci rzutów budynku, do przedmiotowego budynku prowadziło jedno wejście, natomiast ze względu na wydzielenie jeszcze jednego mieszkania powstało kolejne wejście prowadzące bezpośrednio do niego i z tego względu rozbudowano budynek o pomieszczenie w postaci wiatrołapu. Na funkcję przedsionka wskazuje również pismo inwestora z dnia (...) r., w którym poproszono (po wydaniu decyzji (...) r. nakazującej rozbiórkę tego obiektu) o przedłużenie terminu na wykonanie rozbiórki wiatrołapu, ponieważ jest on niezbędny w okresie zimowym, gdyż stanowi ochronę przed utratą ciepła do wejścia do mieszkania. W piśmie tym inwestor zobowiązał się rozebrać przedmiotowy wiatrołap do (...) r. Również w piśmie o zawieszenie postępowania z (...) r. inwestor wskazał, że wiatrołap ociepla pomieszczenia sąsiadujące i wykonany został zgodnie ze sztuką budowlaną, co potwierdziła ekspertyza budowlana oraz został objęty podziałem w toczącym się postępowaniu w sprawie podziału współwłasności. Z kolei twierdzenia inwestora zawarte w piśmie z (...) r., że ściany zewnętrzne obiektu są przeszklone szybami podwójnymi (zespolonymi ) i pełnią funkcje przydomowej oranżerii (ogrodu zimowego) nie mają uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Również znajdujące się w tym pomieszczeniu, podczas kontroli przeprowadzonej przez organy nadzoru, kwiaty doniczkowe w ilości kilku sztuk nie mogą być wystarczającą przesłanką, że obiekt ten stanowi oranżerię, bowiem jak wskazano wyżej o zakwalifikowaniu danego obiektu do oranżerii decydują przeszklone ściany i dach oraz sposób jego przeznaczenia. Podkreślenia wymaga, jak słusznie wskazał organ I instancji, że inwestorzy po otrzymaniu decyzji WWINB z (...) r., uchylającej decyzję PINB z (...) r. powzięli wiadomość, że w przypadku zakwalifikowania spornej rozbudowy jako oranżerii poniosą mniej dokuczliwe konsekwencje związane z opłatą legalizacyjną i od tej chwili wskazywali, że sporny obiekt stanowi oranżerię. Jednak, jak już wskazano zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, że obiekt ten pełni funkcję oranżerii. Organ II instancji nieprawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy, co skutkowało naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy. Zakwalifikowanie spornego obiektu budowlanego jako oranżerii, przy założeniu, że została spełniona (jedyna i wystarczająca, zdaniem organu odwoławczego) przesłanka dotycząca powierzchni zabudowy i liczby oranżerii na każde 500m² powierzchni działki, spowodowałaby wdrożenie procedury legalizacyjnej z art. 49 b P.b., a nie jak słusznie wskazał organ I instancji procedury z art. 48 P.b skoro sporny obiekt pełni funkcję wiatrołapu. Organ odwoławczy rozstrzygając sporną kwestię, czy przedmiotowy obiekt jest oranżerią, czy tez pełni funkcje wiatrołapu dokonał błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Dokonując, bowiem oceny skoncentrował się jedynie na przesłance odnoszącej się do jej powierzchni zabudowy oraz do jej liczby na każde 500m² powierzchni działki. Natomiast nie wziął pod uwagę faktycznej funkcji jaką pełni przedmiotowy obiekt oraz nie zauważył, że dach tego obiektu nie jest przeszklony. Ponadto nie wziął pod uwagę innej kwestii, a mianowicie czy rozbudowanie budynku mieszkalnego o sporny obiekt nie zwiększyło podstawowych parametrów istniejącego budynku, co również wiązałoby się z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Błędna ocena materiału dowodowego przez organ odwoławczy doprowadziła do wadliwej kwalifikacji spornego obiektu, a w konsekwencji, gdyby doszło do ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, do zastosowania niewłaściwego trybu legalizacji, w związku z tym należało uchylić zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy dokona oceny stanu faktycznego sprawy według wskazań zawartych w niniejszym wyroku i prawidłowo zakwalifikuje sporny obiekt oraz zastosuje właściwy tryb legalizacji. Z tych względów Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I i II sentencji. O kosztach orzeczono w punkcie III sentencji na podstawie art. 200 P.p.s.a.