IV SA/Po 594/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Y. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sygn. akt IV SA/Po [...] UZASADNIENIE Y. J. (zwany dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami. W związku z nieuiszczeniem, pomimo wezwania, wpisu sądowego skarga powyższa została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 594/17. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła w imieniu skarżącego D. G. załączając oświadczenie K. B., która odbierała korespondencję sądową kierowaną do skarżącego (k. 29 akt sądowych). W związku z wezwaniem sądu z dnia [...] sierpnia 2017 r. zażalenie zostało podpisane przez samego skarżącego. Skarżący złożył wówczas jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. We wniosku skarżący podniósł, że w okresie, w którym przyszło wezwanie do uiszczenia opłaty przebywał poza granicami kraju, pismo odebrała osoba nieuprawniona, która za późno powiadomiła pełnomocnika skarżącego – D. G. i w konsekwencji opłata została uiszczona za późno. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, zwanej dalej – Ppsa) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl art. 86 § 1 Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 Ppsa brak winy w uchybieniu i uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na jej brak, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. W doktrynie i utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że to brak winy strony jest warunkiem koniecznym przywrócenia terminu przez sąd, bowiem to na stronie spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w trosce o swoje sprawy. Ponadto przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II OZ 221/12 – dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko i wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Chodzi więc o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie skarżącej a uniemożliwiło jej dopełnienie czynności procesowej w terminie. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw determinuje zasadność wniosku o przywrócenie terminu, bowiem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, zaś przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Ponadto w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przeszkoda, o której mowa musi mieć charakter nagły. Do okoliczności uzasadniających przyjęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie należą obłożna choroba zainteresowanego czy też dotyczące strony postępowania nadzwyczajne zjawiska wywołane działaniem sił przyrody eliminujące nie tylko możliwość złożenia przez nią pisma procesowego w terminie, ale wykluczające w ogóle normalne działanie (vide: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, s. 399). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, bowiem powołując się na okoliczność pobytu zagranicą nie przedłożył żadnych dokumentów, które świadczyłyby o tym fakcie. Po wtóre nie wykazał, by ten pobyt zagranicą uniemożliwiał mu podjęcie czynności, w szczególności ustanowienie pełnomocnika do doręczeń, czy też pełnomocnika procesowego. Skarżący nie wykazał, aby reklamował przesyłki pocztowe z powodu ich doręczenia osobom nieupoważnionym. Co więcej w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego korespondencja była wielokrotnie, bez zastrzeżeń odbierana w sposób analogiczny do sposobu doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu (m.in. k. 14, 23, 35 akt sądowych oraz zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji II instancji). W świetle powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu, dlatego Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.