IV SA/Po 637/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz – Frymus WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zwrotu wniesionego oświadczenia mieszkaniowego postanawia odrzucić skargę /-/ E. Kręcichwost – Durchowska /-/ M. Dybowski /-/ E. Makosz - Frymus Sygn. akt IV SA/Po 637/09 U z a s a d n i e n i e Komendant Powiatowy Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. (dalej postanowienie z [...] kwietnia 2009 r.) na podstawie art. 66 § 3 kpa zwrócił B. W. oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości za lata 2006, 2007, 2008 i 2009, wobec braku możliwości ustalenia organu właściwego do rozpoznania wniosku o przyznanie równoważnika; orzekł, że Komendant Powiatowy Policji w [...] nie jest właściwy w sprawach dotyczących ustalenia uprawnień Zainteresowanego do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008 i 2009. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że na podstawie § 9 ust. 2 pkt 1 w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. 100/02/919 dalej rozporządzenie z 28 czerwca 2002 r.), Komendant Powiatowy Policji w [...] posiadał kompetencję do przyznawania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniono rozporządzenie z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. 266/05/2246 – dalej rozporządzenie z 28 grudnia 2005 r.) i jednocześnie uchylono § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r., według którego właściwym organem do przyznania równoważnika był Komendant Powiatowy Policji – w tej konkretnej sprawie w [...]. B. W. wnioskiem z dnia [...] lutego 2009 r. zwrócił się o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008 i 2009. W obecnym stanie prawnym żaden przepis nie upoważnia Komendanta Powiatowego Policji w [...] do rozpoznania wniosku, gdyż żaden przepis prawa nie nakazuje stosowania przepisów dotychczasowych do istniejących zdarzeń i stanów prawnych. Art. 19 kpa ustanawia ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swej właściwości z urzędu. Treść tego obowiązku oznacza powinność organu administracji publicznej przestrzegania przepisów określających właściwość rzeczową i miejscową organu, co wynika z zasady praworządności (art. 6 kpa). W zażaleniu datowanym [...] kwietnia 2009 r. (prezentata KPP w [...] [...] kwietnia 2009 r.; k. 6 akt administracyjnych) na powyższe postanowienie , Żalący się wniósł o określenie przez Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej Komendant Wojewódzki) w Poznaniu "organu do rozpatrzenia mojego wniosku i wypłatę należnych mi pieniędzy" W uzasadnieniu zażalenia Żalący się przywołał wyrok się Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2008 r. – I OSK 953/07, w którym – w ocenie Żalącego się - Naczelny Sąd Administracyjny "uznał, że równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jest emerytom należny" i wskazał, że swe roszczenia "jako prawa nabyte" uważa za zasadne. Zażalenie to nie zostało podpisane przez B. W., a jedynie w nagłówku pisma, odręcznymi drukowanymi literami – innymi niż w poszczególnych pismach B. W. (k. 1-3, 5, 8, 9 akt administracyjnych, k. 18 akt sądowych) wskazano, że pochodzi ono od B. W.. Pismem z dnia [...] maja 2009 r., (dalej pismo z [...] maja 2009 r.) prawidłowo doręczonym dnia 26 maja 2009 r. do rąk B. W., Komendant Wojewódzki wezwał B. W. do usunięcia braków w zażaleniu, tj. złożenia podpisu w terminie 7 dni od doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpoznania (k. 7, 8 akt administracyjnych). Ów brak zażalenia w toku postępowania nie został uzupełniony (k. 6 akt administracyjnych). Dnia [...] czerwca 2009 r. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Poznaniu złożono upoważnienie, datowane "20.04.2009 r.", w którym B. W. upoważnił M. F. "do złożenia w moim zażalenia na postanowienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...]" (k. 9 akt administracyjnych). W wyniku rozpoznania zażalenia Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2009 r. i podzielił argumentację organu pierwszej instancji, podzielając jego wywody i odnosząc się do art. 19 kpa, 20 kpa i 66 § 3 kpa (k. 10 akt administracyjnych). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienie z [...] kwietnia 2009 r. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego, w podobnych sprawach zarzucał, że postanowienia obu instancji są "błędne" (k. 2-8 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie (k. 9-10 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269, zm. 169/05/1417) i art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/270 ze zm.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi. Zgodnie z art. 40 § 1 kpa pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi ( art. 40 § 2 kpa ). W niniejszej sprawie dnia 20 kwietnia 2009 r. B. W. udzielił pełnomocnictwa M. F. zamieszkałemu we [...] do złożenia w jego imieniu zażalenia na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Pełnomocnictwo to zostało doręczone organowi odwoławczemu dopiero dnia [...] czerwca 2009 r. (prezentata KWP w Poznaniu; k. 9 akt administracyjnych) i nie miało jakiegokolwiek wpływu na czynności procesowe przed dniem [...] czerwca 2009 r. (pismo z pismo z [...] maja 2009 r. prawidłowo doręczono dnia [...] maja 2009 r. bezpośrednio do rąk B. W. – w miejscu Jego zamieszkania; k. 8 akt administracyjnych). M. F. zostało udzielone pełnomocnictwo wyłącznie do dokonania jednej konkretnej czynności procesowej - do złożenia zażalenia na postanowienie z 8 kwietnia 2009 r. - na co wskazuje jego jednoznaczna treść (art. 32 i art. 33 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 65 § 1 i 2 kc; J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" C.H. Beck 2006 s. 266 nb 1, s. 267 nb 2). Postanowienie organu II instancji winno być zatem doręczone B. W. Z pism Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia: [...] sierpnia 2009 r., [...] grudnia 2009 r.; odpisu zwrotki podpisanej dnia [...] czerwca 2009 r. przez M. F. i adnotacji na postanowieniu z [...] czerwca 2009 r. (k. 23-25v, 29 akt sądowych; k. 10 akt administracyjnych) wynika, że odpis postanowienia z [...] czerwca 2009 r. nie został doręczony B. W. w żaden z przewidzianych w kpa sposobów. Doręczenie postanowienia osobie nie będącej upoważnioną do odbioru pism nie może być uznane za doręczenie zgodne z zasadą oficjalności (art. 39 w zw. z art. 40 § 1 i 2, i art. 42 § 1 kpa) i nie może wywołać skutków prawnych, jakie przepisy procedury administracyjnej wiążą z doręczeniami, bowiem doręczenie osobie uprawnionej nie nastąpiło. Z uwagi na nieprawidłowego doręczenie postanowienia organu II instancji skarga została wniesiona przedwcześnie, to jest przed upływem terminu do jej wniesienia, który wskazany został w art. 53 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, co spowodowało odrzucenie skargi. Wobec wskazanego uchybienia i wynikającego stąd obowiązku odrzucenia skargi, poza zakresem niniejszej sprawy pozostaje ocena merytoryczna zaskarżonego postanowienia. /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski /-/ E. Kręcichwost - Durchowska ja