IV SA/Po 643/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej B.S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. D. S. (zwany dalej również "Inwestorem") zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy S. (zwanego dalej "Burmistrzem") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na działce nr geod. [...] położonej przy ul. [...] w S.. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na działce nr geod. [...], obręb S., gmina S.. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2015 r. uchyliło ww. decyzję Burmistrza i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Burmistrz w podstawie prawnej powołując art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.; zwanej dalej również jako "u.p.z.p."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 26; zwanej dalej "k.p.a."), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu pub licznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; zwanego dalej "rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.") ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na działce nr geod. [...], obręb S., gmina S.. W uzasadnieniu Burmistrz wyjaśnił, że obszar analizowany został wyznaczony na podstawie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy zasadniczej w odległości 50 m od wszystkich granic wnioskowanego obszaru. Do analizy przyjęto działki zabudowane oznaczone numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. P. działki, znajdujące się w obszarze analizowanym, to działki niezabudowane lub fragmenty działek, których zabudowa nie wkracza w obszar analizy. W ocenie organu planowana inwestycja spełnia zasadę kontynuacji funkcji zabudowy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. W obszarze analizy występuje zabudowa mieszkalna wielorodzinna, mieszkalno-usługowa, usługowa i gospodarczo-garażowa. W związku z powyższym budowa budynku mieszkalno-usługowego stanowi kontynuację funkcji zabudowy występującej na działkach sąsiednich. Burmistrz wyjaśnił, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa pierzejowa - budynki usytuowane są w granicach frontowych działek, a przedmiotowa inwestycja zostanie usytuowana w granicy z działkami o nr ewid. [...], [...], [...] i [...]. Powierzchnia zabudowy na wszystkich działkach zabudowanych kształtuje się na poziomie od [...]% do [...]% powierzchni działki. Średnia powierzchnia zabudowy w obszarze analizowanym to [...]% powierzchni działki. Wnioskowana budowa budynku mieszkalno-usługowego o powierzchni [...] m2 zajmie ok. [...]% powierzchni działki. Jak zaznaczył Burmistrz, powierzchnia zabudowy przedmiotowej inwestycji jedynie nieznacznie przekracza wartość średnią tego parametru w obszarze analizowanym i nie wpłynie negatywnie na ład przestrzenny okolicy. Następnie Burmistrz wyjaśnił, że szerokości elewacji frontowych budynków na działkach objętych analizą kształtują się od [...] m do [...] m, przy czym średnia szerokość wynosi ok. [...] m, a z tolerancją +/-20% wynosi od [...] m do [...] m. Wnioskowana szerokość elewacji frontowej wynosi [...] m od strony ul. [...] oraz [...] m od strony ul. [...] i w ocenie Burmistrza kontynuuje wartości tego parametru dla budynków na działkach w obszarze analizowanym. Określając wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych na nie więcej niż [...] m Burmistrz wyjaśnił, że wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych budynków na działkach sąsiednich kształtuje się na poziomie od ok. [...] m do ok. [...] m oraz, że planowana inwestycja kontynuuje wysokość istniejących budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich. Burmistrz wskazał, że w obszarze analizowanym występują budynki o dachach płaskich oraz skośnych jedno, dwu i wielospadowych o kącie nachylenia połaci dachowych od [...]° do [...]°. Wnioskowany dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych do [...]% kontynuuje geometrię dachu zabudowy na działkach sąsiednich. W ocenie Burmistrza spełnione został również pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] (ul. [...]). Ponadto projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych. W odwołaniu od decyzji Burmistrza B. S. (zwana dalej również "Skarżącą") zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. polegające na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku spełnienia warunków określonych w tym przepisie, - § 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegające na przekroczeniu linii zabudowy na nieruchomości sąsiedniej w postaci działki nr [...], - § 1 pkt 2 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegające na ustaleniu zbyt dużej powierzchni zabudowy odbiegającej od nieruchomości sąsiednich i niewystarczającej powierzchni biologicznie czynnej, - § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. polegające na ustaleniu warunków zabudowy działki nr [...] bez zachowania odstępu 3 metrów od granicy z działką nr [...], - § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422; zwanego dalej jako "rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r." – uwaga Sądu) polegające na ustaleniu warunków zabudowy z pominięciem wymogu urządzenia miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, - § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. polegające na ustaleniu warunków zabudowy ograniczających dostęp światła słonecznego do nieruchomości sąsiednich ponad dopuszczalne normy, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu następujących, istotnych kwestii: a) zagrożenia katastrofą budowlaną na sąsiedniej działce nr [...] zabudowanej budynkiem w złym stanie technicznym z popękaną ścianą, b) sposobu gromadzenia i utylizacji odpadów generowanych przez planowaną działalność gastronomiczną na przedmiotowej działce, c) sposobu ogrzewania planowanego budynku na działce nr [...] z uwzględnieniem wpływu rodzaju i ilości spalin wprowadzanych do atmosfery na sąsiednią, historyczną zabudowę podlegającą ochronie konserwatorskiej oraz na zdrowie mieszkańców, - art. 101 § 1 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia wniosku Skarżącej z dnia [...] lutego 2016 r. w formie postanowienia. W uzasadnieniu odwołania Skarżąca wskazała, że planowany budynek wykracza poza linię zabudowy na działce [...], która jest działką sąsiednią dla działki [...]. Zabudowa na działce [...] od ul. [...] jest cofnięta o kilka metrów. Inwestor chce wybudować budynek, którego krawędź będzie styczna z granicą działki [...], co jest sprzeczne z linią zabudowy na działce sąsiedniej. W ocenie Skarżącej Burmistrz popełnił błąd ustalając linię dla nowej zabudowy jako przedłużenie płotu istniejącego na sąsiedniej działce. Organ powinien zastosować § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., a nowa linia zabudowy powinna stanowić przedłużenie dotychczasowej linii wyznaczonej przez budynek laboratorium na działce sąsiedniej. Zdaniem Skarżącej ze względu na niewielką powierzchnię i nieregularny kształt działki nr [...] zachowanie określonego w decyzji Burmistrza warunku powierzchni biologicznie czynnej w praktyce jest mało prawdopodobne. Skarżąca zaznaczyła, że decyzja Burmistrza przewiduje, iż planowany budynek zostanie wybudowany bezpośrednio w granicy z działką nr [...], co jest niezgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Decyzja zakłada możliwość zabudowy [...] m2, a uwagi na małą powierzchnię działki, taka zabudowa nie jest możliwa przy zachowaniu odległości od działki sąsiedniej wymaganej przez przepisy powyższego rozporządzenia. Skarżąca wskazała również, że w decyzji Burmistrza nie ma mowy o urządzeniu jakichkolwiek miejsc postojowych, a zwłaszcza dla osób niepełnosprawnych, co narusza § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Planowany budynek ma zająć praktycznie całą powierzchnię działki. Decyzja Burmistrza nie przewiduje żadnego miejsca parkingowego dla samochodów klientów punktu usługowego. Burmistrz nie wziął pod uwagę, że wyznaczone przez gminę płatne miejsca postojowe na ul. [...] oraz ul. [...] są niewystarczające. Zdaniem Skarżącej Burmistrz nie wziął również pod uwagę, że w należącym do niej budynku znajduje się okno od strony ul. [...]. Planowana zabudowa całkowicie pozbawi to pomieszczenie dostępu do światła słonecznego. Dalej Skarżąca stwierdziła, że decyzja Burmistrza przewiduje, iż planowany budynek ma się stykać z budynkiem położonym na sąsiedniej działce [...], której Skarżąca jest właścicielką. Jej zdaniem istniejąca w granicy ściana budynku nie wytrzyma dodatkowego obciążenia, a w szczególności wykopywania obok fundamentów pod kolejny budynek o dużej kubaturze. Ściana budynku od strony działki [...] jest popękana. Istniejące pęknięcia nie są kosmetyczne, ale mają charakter konstrukcyjny. Planowana zabudowa grozi niepowetowaną szkodą, w tym katastrofą budowlaną. Jak stwierdziła Skarżąca z wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że na pierwszej kondygnacji będzie znajdować się sala konsumpcyjna oraz barek. Z wniosku ani z decyzji Burmistrza nie wynika gdzie znajdować się będą pojemniki na znaczne ilości odpadów zwłaszcza, że planowany budynek ma zająć prawie całą powierzchnię działki. Zdaniem Skarżącej decyzja Burmistrza nie określa jakim paliwem będzie ogrzewany budynek. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest wzmianka jedynie o tym, że budynek ogrzewany będzie kominkiem i piecem. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że ogrzanie gabarytów planowanego budynku kominkiem będzie trudne. W przypadku ogrzewania węglem Burmistrz nie powinien wydać zgody na taki rodzaj ogrzewania z uwagi na zanieczyszczenie środowiska produktami spalania węgła, w szczególności zanieczyszczenie powietrza w najbliższej, historycznej okolicy oraz składowanie i wywożenie popiołów. Skarżąca zwróciła również uwagę, że pismem z dnia [...] lutego 2016 r. złożyła wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p.. Burmistrz nie wydał jednak postanowienia o zawieszeniu postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium stwierdziło, że obszar analizowany został wyznaczony na mapie zasadniczej w skali 1: 5000 w sposób prawidłowy, mapa została podpisana przez uprawniona osobę. Zostały także na niej wrysowane parametry. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera wskazanie wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Z treści analizy graficznej i tekstowej wynikają parametry występujące w obszarze analizowanym, które zostały przyjęte do analizy i które stanowią odniesienie dla ustalenia możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego. Kolegium podkreśliło, że etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem procesu inwestycyjnego, a ewentualne zastrzeżenia w zakresie ilości miejsc parkingowych, sposobu zagospodarowania działki, kwestii dostępu do światła dziennego powinny być uwzględnione i rozpatrzone na etapie sporządzenia projektu budowlanego i późniejszego jego zatwierdzania decyzją - pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] marca 2016 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca w całości powtórzyła argumentację zawarta w odwołaniu od decyzji Burmistrza. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna., jednakże z innych powodów niż w niej podniesiono. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z powyższego wynika, że organ rozpoznający sprawę dotyczącą ustalenia warunków zabudowy zobligowany jest do ustalenia czy planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Nie ulega wątpliwości, że dla prawidłowej oceny, czy w odniesieniu do konkretnej inwestycji zaistniały przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, niezbędne jest uprzednie dokładne wyjaśnienie i wszechstronne rozważenie przez organ administracji wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Wymóg ten dotyczy zarówno organu I instancji jak również organu II instancji rozpoznającego sprawę w wyniku złożonego odwołania. Art. 15 k.p.a. statuuje zasadę dwuinstancyjności postępowania. Istotą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania, sprawa administracyjna rozstrzygnięta po raz pierwszy jest otwarta do ponownego orzekania, jeżeli zostanie wniesiony środek odwoławczy. Rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 96-97). Dlatego też właściwe zapewnienie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 672/10; http;//orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy zobligowany jest więc do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a nadto - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) - powinien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem I instancji i w zależności od wyników tej oceny wydać stosowne orzeczenie. Organ odwoławczy ma obowiązek zbadania wszystkich okoliczności sprawy jak i odniesienia się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązek rzetelnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji wszystkich istotnych okoliczności sprawy wynika także z wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Zgodnie natomiast z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ odwoławczy nie sprostał obowiązkom wynikającym z przywołanych powyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło przebieg postępowania, zarzuty Skarżącej podniesione w odwołaniu oraz zacytowało mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego, to jednak Kolegium przedstawionego stanu prawnego w żaden sposób nie odniosło do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, ażeby organ odwoławczy rozważył spełnienie przez planowaną inwestycję warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., które to jest warunkiem koniecznym wydania pozytywnej decyzji w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy posługuje się zwrotami o dużym stopniu ogólności, które w żaden sposób nie odnoszą się do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Wprawdzie organ odwoławczy stwierdza, że w aktach znajduje się dokument stanowiący wyniki analizy cech i funkcji ze wskazaniem działek znajdujących się w obszarze analizowanym oraz ich parametrów, jednak danych zawartych wynikach analizy nie odniósł do parametrów nowej zabudowy ustalonych w decyzji Burmistrza. Przypomnieć należy, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. określono sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Rozporządzenie to określa sposób w jaki ustala się parametry nowej zabudowy, a jego zastosowanie przepisów tego rozporządzenia wymagało od Kolegium dokonania porównania wyników analizy z ustaleniami parametrów nowej zabudowy ustalonych w decyzji organu i instancji. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji Kolegium nie odnosi się w żaden sposób do parametrów nowej zabudowy ustalonych w decyzji Burmistrza, jak również do wartości poszczególnych parametrów dotyczących zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Uchybienie to nabiera jeszcze większego znaczenia, jeśli zauważy się, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji Skarżąca kwestionowała ustalone przez Burmistrza parametry nowej zabudowy takie jak linia zabudowy, powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki, czy udział powierzchni biologicznie czynnej. Skarżąca kwestionował również możliwość usytuowania planowanej inwestycji w granicy z działką sąsiednią. Kolegium do okoliczności tych w uzasadnieniu decyzji nawet się nie odniosło. Ponadto wskazać należy, na niejednoznaczne stanowisko zawarte przez Kolegium w zakresie wyznaczenia obszaru analizowanego przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że "w niewłaściwy sposób wyznaczono obszar analizowany na załączonej mapie w skali 1:1000, zawartej w aktach sprawy (dołączonej do analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu). Powinien być wyznaczony na mapie, wypełniając znamiona ww. rozporządzenia. Swoim zasięgiem powinien objąć obszar trzykrotnej szerokości frontu działek objętych wnioskiem.", by w kolejnym zdaniu uzasadnienia stwierdzić, że "w przedmiotowej sprawie obszar analizowany został wyznaczony na mapie zasadniczej w skali 1: 5000 w sposób prawidłowy" [na marginesie Sąd zwraca uwagę, że załącznik znajdujący się w aktach sprawy sporządzony został na mapie w skali 1:500]. W konsekwencji nie sposób stwierdzić, czy Kolegium uznało, że obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy, czy też nie, a ponadto jeśli został wyznaczony w sposób nieprawidłowy, to dlaczego uchybienie to nie skutkowało wydaniem decyzji kasacyjnej. Wskazane powyżej uchybienia przepisom postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na obecnym etapie postępowania przedwczesnym byłoby odnoszenie się przez Sad do zarzutów zawartych w skardze. Prowadząc ponownie postępowanie Kolegium w pierwszej kolejności ustali, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. pozwalające na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium powinno zając również jednoznaczne stanowisko co do prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego. Następnie organ powinien dokonać oceny prawidłowości ustalenia przez organ I instancji parametrów nowej zabudowy oraz odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, a na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 tej ustawy zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość uiszczonego wpisu.