IV SA/Po 65/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę /-/ E. Makosz-Frymus Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją Nr [...] z [...] października 2006 r. uchyliło zaskarżoną decyzję Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy G. nr [...] z [...] lipca 2006 r. Od powyższego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] stycznia 2007 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarga Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy G. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie wskazując, że w myśl art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) organ I instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego powiązane zostało z posiadaniem interesu prawnego, takie rozwiązanie przyjął ustawodawca w art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowiąc, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że mieć interes prawny oznacza wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r. sygn. akt I SA 1748/83). Podmiot wnoszący skargę ma określić związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 października 1984 r., sygn. akt III AZP 5/84 (publ.: OSNC 1985/7/86), w której stwierdzono, że w ustawowej roli organu nie ma miejsca na własny interes wydającego decyzję, także wówczas, gdy decyzja ta dotyka w jakikolwiek sposób jego praw lub obowiązków (podobnie: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1993 r. III AZP 35/92). Stanowisko takie jest też utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – jak chociażby w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03, gdzie stwierdzono, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie administracji wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego. Mając na uwadze powyższe rozważania, nie sposób przyjąć, że organ I instancji legitymuje się interesem prawnym do wniesienia skargi, wobec czego zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. /-/E.Makosz-Frymus KP