IV SA/Po 660/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia w sprawie ze skargi M. P. na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] maja 2021 r., Nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w T. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia Skarżąca zaskarżyła opisane w sentencji zarządzenie w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w T.. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia strony skarżącej możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową instytucją, a przesłanki uzasadniające jej zastosowanie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Podkreślenia również wymaga, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest możliwe jedynie w stosunku do aktów, które nadają się do wykonania, a więc takich, które nakładają na adresata obowiązek określonego zachowania bądź też obowiązek powstrzymania się od podejmowania określonych działań, a nadto takich, które nie zostały jeszcze wykonane. W sytuacji bowiem, gdy akt został już wykonany, bezprzedmiotowym byłoby wydawanie postanowienia o wstrzymaniu jego wykonania. Skoro postanowienie Sądu ma chronić przed skutkami wykonania aktu to jego wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 27 listopada 2007 r. I OZ 716/09, www.cbois.nsa.gov.pl). W sprawie przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej skarżąca uczyniła zarządzenie w przedmiocie odwołania jej ze stanowiska dyrektora szkoły podstawowej. Jak wynika z treści § 3 zaskarżonego aktu, zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania. Powyższe oznacza zatem, że skarżone zarządzenie zostało już wykonane. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonego zarządzenia skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Tym bardziej o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie mogą świadczyć merytoryczne zarzuty podniesione w skardze względem zaskarżonego zarządzenia. Ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia nie może bowiem być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów jak również legalności aktu będącego przedmiotem wniesionej skargi. Wobec powyższego Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.