IV SA/Po 662/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi L.W., L.W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę WSA/wyr.1-sentencja wyroku IV SA/Po 662/10 Uzasadnienie Niniejsze orzeczenie zapadło po rozpoznaniu skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Zaskarżona decyzja zapadła po wydaniu dwóch wyroków przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Pierwszym wyrokiem z dnia 30 października 2007r. sygn. akt II SA/Po 386/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2007r., którą to na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.- dalej Prawo budowlane z 1974 r.) nakazano L. i L.W. rozbiórkę obiektu budowlanego, w skład którego wchodzi budynek gospodarczo-garażowy z wydzielonym podręcznym warsztatem, gołębnik wraz przylegającą wolierą, położonych na działce nr [...] przy ul. [...] w Ś , pobudowanych bez wymaganego pozwolenia. Sąd przytoczył treść art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. Na tym tle stwierdził, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie wskazuje, że obiekt będący przedmiotem postępowania został wykonany w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto przedmiotowe budynki zostały wykonane z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych - § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki; Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm. Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie naruszenie przepisów techniczno-budowlanych przy budowie budynku gospodarczo-garażowego, gołębnika i woliery oznacza, że stanowią one niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Fakt zaś łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r., tj. wybudowania niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz stanowienie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, rodzi obowiązek dla organów nadzoru budowlanego wydania decyzji o rozbiórce takiego obiektu. Reasumując Sąd stwierdził, że nie dopatrzył się braku zasadności samego nakazu rozbiórki. Sąd nie zgodził się jednak ze sposobem, w jaki organy nadzoru budowlanego dokonały określenia adresatów orzeczonego obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu w związku z treścią art. 38 Prawa budowlanego z 1974r. Jak wynika z dokumentów sprawy obiekt, wobec którego orzeczono obowiązek rozbiórki znajduje się na nieruchomości będącej nieruchomością wspólną właścicieli czterech samodzielnych lokali mieszkalnych znajdujących się w czterorodzinnym budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce o nr [...] w Ś. Obiekt ten nie przynależy do samodzielnego lokalu mieszkalnego, którego właścicielami są skarżący. Organy nadzoru budowlanego nałożyły zaś obowiązek rozbiórki na L i L.W. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] lipca 2008r. Nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K z dnia [...] kwietnia 2007r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, kierując się ustaleniami i wytycznymi Sądu. Wskazano zwłaszcza na obowiązek uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w zakresie, który pozwoli na prawidłowe określenie adresatów obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] września 2008r. nr [...] na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. –dalej Prawo budowlane z 1994r.), nakazał współwłaścicielom L. i L.W., I i K.A., E. i T.B. oraz R.W. rozbiórkę obiektu budowlanego, w skład którego wchodzi budynek gospodarczo-garażowy z wydzielonym podręcznym warsztatem, gołębnik wraz z przylegającą wolierą na działce położonej w Ś. przy ul. [...] nr [...], oznaczonej nr geod. [...], pobudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Uzasadniając konieczność nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu organ powołał się na wyrok Sądu z dnia 30 października 2007r. sygn. akt II SA/Po 386/07 oraz wykazał, że stan techniczny obiektu, jego konstrukcja, materiały, z których został zbudowany oraz bliskość z granicą sąsiedniej działki powodują, że nie jest możliwe dokonanie w nim przeróbek lub zmian stosownie do przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. Jednocześnie organ powołał się na akt notarialny rep. A nr [...], z którego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym czterorodzinnym z czterema boksami gospodarczymi, pralnią i ubikacją z szambem, które służą do wspólnego korzystania przez mieszkańców nieruchomości. Z kolei według wypisu z rejestru gruntów nieruchomość ta jest współwłasnością czterech podmiotów, które posiadają na wyłączną własność samodzielne lokale, składające się z pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym oraz z przynależnego do każdego z nich boksu gospodarczego, z udziałem w częściach wspólnych budynku, z którego lokale te zostały wydzielone i w prawie własności działki gruntu. Bezsporne jest, ze przedmiotowy obiekt nie jest wyłączną własnością któregokolwiek z współwłaścicieli. Dlatego nakaz rozbiórki winien być skierowany do wszystkich współwłaścicieli. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli L. i L.W. Ich zdaniem decyzja ta naruszała art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., bowiem pomija możliwość nakazania zmian i przeróbek spornego obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Podnieśli, iż organ nie wskazał, jakie niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia stanowi przedmiotowy obiekt. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ stwierdził, iż materiał dowodowy nie został zebrany i rozpatrzony przez organ I instancji w sposób wyczerpujący zgodnie z art. 7 i 77 kpa. Nie wyjaśnia, na jakiej podstawie organ ustalił krąg osób posiadających przymiot strony postępowania w niniejszej sprawie. Z akt sprawy nie wynika, jaki interes prawny ma I.M. W świetle akt sprawy brak jest dowodów, z których wynika, ze stwarzanie przez pobudowany obiekt niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. Wykazanie tej przesłanki było konieczne, by móc oprzeć rozstrzygnięcie o przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wnieśli I.A i K.A. Skarżący powołując się na wyrok z 30 października 2007r. podnieśli, iż fakt łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. rodzi obowiązek po stronie organów nadzoru budowlanego wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. (II SA/Po 248/09) uchylił zaskarżona decyzję. Jako podstawowy motyw Sąd wskazał, iż organ odwoławczy rozstrzygając sprawę nie uwzględnił oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku wydanym w niniejszej sprawie przez tutejszy Sądu w dniu 30 października 2007r., sygn. akt II SA/Po 386/07. W wyroku przypomniano, że we wcześniejszym wyroku z 30 października 2007r. tutejszy Sąd rozstrzygnął już, że w niniejszej spawie doszło do łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie ań. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r, tj. wybudowania niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz stanowienie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia rodzi, co rodzi obowiązek dla organów nadzoru budowlanego wydania decyzji o rozbiórce takiego obiektu. Sąd w wyroku tym wskazał jednocześnie, że nakaz rozbiórki winien być nałożony na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, a nie jedynie na L. i L.W. Mając na względzie przytoczone uzasadnienie wyroku WSA oraz treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), organy nadzoru prowadząc ponownie postępowanie zobowiązane były ograniczyć się jedynie do ustalenia kto powinien być adresatem nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. Zdaniem Sądu, tak też uczynił Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydając decyzję z dnia [...] września 2008 r. Organ I instancji ponownie nakazał rozbiórkę przedmiotowego budynku adresując ów nakaz do wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] położonej w Ś przy ul. [...], tj. L. i L.W., I i K.A., E. i T.B. oraz R.W. Nadto, organ uzasadniając konieczność nakazania rozbiórki obiektu, odniósł się do oceny zawartej w wyroku Sądu z 30 października 2007 r. (II SA/Po 386/07). Wykazał, że stan obiektu nie pozwala na dokonanie przy nim w miejsce rozbiórki – zmian lub przeróbek, stosownie do art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Wobec powyższego, jak również faktu, że organ I instancji związany był -wydając powołaną decyzję - oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Sądu z 30 października 2007r. sygn. akt II SA/Po 386/07, za wadliwą Sąd uznał zaskarżoną decyzję organu II instancji z [...] lutego 2009r., w której to stwierdzono, że organ I instancji nie uczynił zadość przepisom Prawa budowlanego i Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie miał racji organ odwoławczy twierdząc, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K uznał, że samo naruszenie przepisów techniczno-budowlanych pociąga za sobą konieczność wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Po pierwsze, jak wyżej wskazano, organ I instancji zastosował się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu z 30 października 2007r., w którym wyraźnie wyjaśniono, dlaczego wykazane naruszenie przepisów techniczno-budowlanych powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Po wtóre organ odwoławczy pominął fakt, że organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji wyczerpująco przedstawił, w jakim stanie technicznym jest przedmiotowy obiekt, a przez to dlaczego konieczna jest jego rozbiórka, nie zaś nakazanie przeróbek lub zmian. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził raz jeszcze, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przy wydaniu zaskarżonej decyzji zignorował ocenę prawną i wskazania sądu co do dalszego postępowania (art. 153 ppsa), naruszając tym samym przepisy postępowania, w stopniu który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy po wyroku WSA w Poznaniu z dnia 13 października 2009 r., Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K z dnia [...] września 2008r. Organ przedstawił stan faktyczny i stan prawny sprawy. Następnie organ powołał się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 października 2009 r. i motyw uchylenia decyzji organu drugiej instancji, tj. brak zastosowania się do wiążących wywodów wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2007 r., co stanowi naruszenie art. 153 ppsa. Uwzględniając powyższe, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, co potwierdził również orzekający w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 30 października 2007 r., że będące przedmiotem postępowania obiekty zostały wybudowane samowolnie i z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych. Naruszenie zaś tych przepisów oznacza, zgodnie z tymże wyrokiem, że stanowią one niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Fakt zaś łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., tj. wybudowania niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz stan niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia rodzi obowiązek dla organów nadzoru budowlanego wydania decyzji o rozbiórce takiego obiektu. W postępowaniu uzupełniającym wyjaśniającym ustalono, że współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są: R.W. (mający udział w nieruchomości o wielkości 6116/15287), L. i L.W. (mający udział w nieruchomości o wielkości 3055/15287), T. i E.B. (mający udział w nieruchomości o wielkości 2654/15287), I oraz K.A. (mający udział w nieruchomości o wielkości 3462/15287). Wymienione osoby (małżeństwa) są właścicielami samodzielnych lokali w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym na działce nr [...], o numerach od 1 do 4. Zgodnie zatem ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, adresatem nakazu rozbiórki mają być wszyscy współwłaściciele działki, na której posadowiony jest przedmiotowy obiekt. Organ drugiej instancji wyjaśnił też, iż w związku z powzięciem informacji o śmierci Pani I.M., będącej stroną niniejszego postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 pkt 1) kpa, ustalił na podstawie zgromadzonych dokumentów spadkobierców zmarłej oraz zawiadomił ich o możliwości zapoznania się z aktami, informując jednocześnie, że posiadają oni przymiot strony w toczącym się postępowaniu. Skargę na powyższą decyzję wnieśli L.W i L.W., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja zmienia sentencję decyzji ją poprzedzającej, oraz że organ II instancji zmienił strony postępowania, wprowadzając w miejsce I.M. jej spadkobierców. Stwierdzono także, że decyzja 1-szoinstancyjna nie została skorygowana po myśli wytycznych WSA w Poznaniu z dnia 30 października 2007 r. oraz z dnia 28 października 2009 r. Chodzi o to, że z decyzji tej wynika, iż L.W. popełnił samowolę budowlaną, co jest sprzeczne ze stanem faktycznym. Samowoli budowlanej na przedmiotowej nieruchomości nie dokonał żaden z współwłaścicieli nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Zgodnie z zasadą oficjalności, unormowaną w art. 134 ppsa, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją - obowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. W niniejszej sprawie szczególne znaczenie ma norma zawarta w art. 153 ppsa, a to dlatego, że – jak wynika z powyższej przedstawionego stanu sprawy - w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, w skład którego wchodzi budynek gospodarczo-garażowy z wydzielonym podręcznym warsztatem, gołębnik wraz przylegającą wolierą, położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w Ś , pobudowanych bez wymaganego pozwolenia, zapadły już dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA). Należy powtórzyć, jak to już uczynił WSA w wyroku z 13 października 2009 r., iż zgodnie z art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Chodzi tu zarówno o ocenę prawną jak i wskazania sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt zostało uznane za błędne. Z kolei wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (A. Kabat [ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 324). Z treści art. 153 ppsa wynika, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Z kolei związanie samego sadu administracyjnego w rozumieniu art.153 ppsa oznacza, że iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organami administracji publicznej (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2006, wyd. 2, s. 326). Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż WSA dwukrotnie wypowiadał się tak samo w kwestii stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy, skład orzekający stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Należy przypomnieć, że już w wyroku z 30 października 2007 r. wskazano, że nakaz rozbiórki winien być nałożony na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, a nie jedynie na L. i L.W., bowiem obiekt objęty postępowaniem nie przynależy do samodzielnego lokalu mieszkalnego, którego oni są właścicielami, lecz znajduje się na nieruchomości będącej nieruchomością wspólną właścicieli czterech samodzielnych lokali mieszkalnych znajdujących się w czterorodzinnym budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] w Ś. W powołanym wyroku z 30 października 2007r. tutejszy Sąd rozstrzygnął też, że "materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż obiekt będący przedmiotem postępowania został wykonany w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto przedmiotowe budynki zostały wykonane z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych. Zastosowanie materiałów, takich jak deski drewniane, sklejka, płyty pilśniowe w połączeniu z faktem, iż budynki te wybudowano w granicy z działką sąsiednią, prowadzi do naruszenia przepisów wymagających, aby budynki gospodarcze sytuowane bezpośrednio w granicy działki wykonane zostały z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych - § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Głównym bowiem celem stanowienia przepisów technicznych w prawie budowlanym jest zapewnienie bezpieczeństwa ludzi oraz ich mienia. Zwłaszcza w odniesieniu do przepisów, które wprowadzają pewne wymogi dotyczące ochrony przeciwpożarowej należy uznać, iż ich niedotrzymanie może spowodować zagrożenie dla ludzi oraz ich mienia. W konsekwencji w ocenie Sądu należy uznać, iż w przedmiotowej sprawie naruszenie przepisów techniczno-budowlanych przy budowie budynku gospodarczo-garażowego. gołębnika i woliery oznacza, że stanowią one niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Fakt zaś łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie ań. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r., tj. wybudowania niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz stanowienie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia rodzi obowiązek dla organów nadzoru budowlanego wydania decyzji o rozbiórce takiego obiektu." Powyższe przypomniał WSA w wyroku z 13 października 2009 r. wyrażając swoją aprobatę dla tych ustaleń. W tym kontekście Sąd w ww. wyroku wyraźnie stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, wyjaśniając dlaczego. Organ I instancji nakazał bowiem ponownie rozbiórkę przedmiotowego budynku, adresując tym razem nakaz do wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] położonej w Ś przy ul. [...], tj. L. i L.W., I i K.A., E. i T.B. oraz R.W., zgodnie z wytycznymi Sądu. Nadto, organ uzasadniając konieczność nakazania rozbiórki obiektu, odniósł się do oceny zawartej w wyroku Sądu z 30 października 2007 r. (II SA/Po 386/07), wykazując, że stan obiektu nie pozwala na dokonanie przy nim w miejsce rozbiórki – zmian lub przeróbek, stosownie do art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Zdaniem składu orzekającego, mając powyższe na uwadze, organ II instancji słusznie uznał, iż decyzja organu I instancji z [...] września 2008 r. jest prawidłowa. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Sąd uznaje, iż nie są one zasadne. Wydaje się, że wynikają one z niezrozumienia treści orzeczeń organu II i I instancji. Decyzja administracyjna, zgodnie z art. 107 § 1 kpa "powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji." Upraszczając, decyzja składa się z dwóch zasadniczych części: rozstrzygnięcia (sentencji) oraz uzasadnienia. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że ani zaskarżona decyzja ani decyzja ją poprzedzająca nie orzekają (w sentencji), iż samowola przedmiotowego obiektu budowlanego spowodowana jest zaniedbaniami L.W. W istocie, od postępowania administracyjnego po wydaniu I-szego wyroku przez WSA, stan faktyczny sprawy co do tego, kiedy pobudowano obiekt i kiedy został nabyty przez aktualnych właścicieli, był bezsporny. Tzn., że obiekt, będący wcześniej własnością gminy, istnieje około 30 lat, i że aktualni właściciele nabyli go 5 lat temu. Zatem nie można im przypisać samowoli. Nie zmienia tej konstatacji fakt, iż w uzasadnieniu decyzji organu I instancji z 18 września 2008 r. podaje się: "Postępowanie administracyjne w sprawie popełnienia samowoli budowlanej przez Pana L.W. na nieruchomości położonej w Ś. przy ul. [...] nr [...] (...) zostało wszczęte na żądanie jednego z współwłaścicieli ww. nieruchomości Pani I.A.." To ostanie zdanie nie jest konkluzją organu odnośnie do powodów stanu samowoli przedmiotowego obiektu, tylko wskazuje, jakie zdarzenie wywołało podjęcie postępowania administracyjnego w sprawie. Jest to tzw. część historyczna decyzji i znajduje ona pełne pokrycie w aktach sprawy. Zatem zarzut obarczenia samowolą L.W. nie jest zasadny. Sąd stwierdza też, iż nie znajduje oparcia w treści obu decyzji zarzut, że decyzja organu II instancji zmienia sentencję decyzji organu I instancji. Nadto Sąd nie dopatrzył się, by decyzja organu I instancji nie była zgodna z wytycznymi WSA w Poznaniu zawartymi w obu wyrokach. Została ona podjęta po myśli wytycznych wyroku z dnia 30 października 2007r. Zaś w wyroku z dnia 13 października 2009 r. WSA w Poznaniu powtórzył wywody i wytyczne sformułowane we wcześniejszym wyroku. Uwzględnienie przez organ II instancji faktu, iż zmarła jedna ze stron postępowania i wprowadzenie w jej miejsce jej spadkobierców nie stanowi wady decyzji, ponieważ jest zgodne z zasadami procesowymi (art. 30 § 4 kpa). W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji. MZ