IV SA/Po 666/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. nr (...) (nr sprawy (...)) z dnia (...) r., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego T.N. kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Prezydent Miasta P. na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, dalej u.p.z.p.) oraz art. 104 K.p.a. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr (...), art.(...), obręb M. położonej w P. przy ul. H. M. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu (...) r. wpłynął wniosek W. i T. N. reprezentowanych przez E. P., o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wniosek uzupełniono w dniach (...) r., (...) r. i (...) r. oraz skorygowano (...) r. Przeprowadzono analizę urbanistyczną zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Na podstawie wyników przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono, że nie ma żadnej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i decyzją z dnia (...) r. nr (...) odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W wyniku wniesionego odwołania decyzją z dnia (...) r. nr Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając m. in. brak uzasadnienia dla przyjętego obszaru analizowanego, niepoprawność wykonanej analizy urbanistycznej oraz nieprawidłowe ustalenie stanu prawnego. Ponownie rozpoznając sprawę, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek obszar analizowany w promieniu 120 m zgodnie z rozporządzeniem z 2003 r. Jest to minimalna odległość, jaką wyznacza się dla działki o szerokości frontu wynoszącej ok. 40 m. Zabudowa objęta takim promieniem jest wystarczająca dla określenia możliwości lokalizacji wnioskowanej inwestycji. Ustawodawca dopuszcza powiększenie obszaru analizowanego w celu zbadania czy planowana inwestycja może zostać zrealizowana bez wywoływania negatywnych skutków dla zastanego układu urbanistycznego. W tym celu, na podstawie danych z Ewidencji Gruntów ZGiKM (wydruk z 30.10.2012 r.) dokonano analizy nieruchomości zlokalizowanych wzdłuż ul. H. M. w promieniu ok. 420 m (do ul. S. i ok. 700 m do ul. M.) i nie stwierdzono występowania budynków mieszkalnych zlokalizowanych w głębi terenu, w drugiej i trzeciej linii zabudowy względem ul. H. M.. Budynki w tym terenie są zlokalizowane wyłącznie na działkach bezpośrednio przylegających do ul. H. M. Tym samym nie znaleziono obiektów, które wniosłyby istotne dla sprawy fakty, i które mogłyby wpłynąć na wynik ustaleń. Pozostawiono zatem promień obszaru analizowanego, wyznaczając granice tego obszaru jak wyżej. W tak wyznaczonym obszarze znajdują się: nieruchomości z zabudową mieszkalną jednorodzinną przy ul. H. M. (...), (...), (...) oraz przy ul. H. M. (...) (zabudowa figuruje w Ewidencji Gruntów ZGiKM Geopoz, a nie jest wykazana na mapie), nieruchomości z zabudową w stanie ruiny przy ul. H. M.(...), (...), (...), nieruchomość z zabudową w trakcie realizacji przy ul. H. M. (...) oraz działki niezabudowane stanowiące znaczny procent w obszarze analizowanym, szacunkowo ok. 90%. W obszarze analizowanym, w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem, występuje funkcja mieszkalna jednorodzinna oraz towarzysząca jej zabudowa garażowo-gospodarcza. Planowana inwestycja kontynuuje funkcję mieszkalna nielicznie występującą w analizowanym obszarze. Cztery istniejące budynki są zlokalizowane we frontowych częściach działek, w odległości około 9 m, 16 m, 18 m od linii rozgraniczających ulicę. Ponadto, działki zabudowane przylegają bezpośrednio frontami do ul. H. M.. Wnioskodawca w odwołaniu od decyzji o warunkach zabudowy nr (...) z dnia (...) r. wskazał zabudowę na działce sąsiedniej nr (...), jako podstawę do wyznaczenia linii nowej zabudowy i sam odręcznie naszkicował ten obiekt na załączonej do odwołania kserokopii mapy stanowiącej wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia (...) r. W trakcie ponownej analizy urbanistycznej oraz wizji w terenie, stwierdzono że zabudowa na ww. działce jest w trakcie realizacji, co potwierdzają zdjęcia z dnia (...) r. oraz dane z Ewidencji Gruntów ZGiKM Geopoz (wydruk z dnia (...) r.) Wobec powyższego wskazana w odwołaniu zabudowa, która zdaniem wnioskodawcy mogłaby stanowić podstawę do wyznaczenia linii zabudowy, w obecnym stanie pranym nie istnieje. Wobec powyższego nie można wyznaczyć obowiązującej linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 1, ust. 2 i ust. 3. Ponadto na działkach sąsiednich nie ma budynków mieszkalnych, które uzasadniałyby odstępstwo od zasady i wyznaczenie linii nowej zabudowy zgodnie § 4 ust. 4. W obszarze analizowanym średni wskaźnik intensywności nielicznych działek zabudowanych wynosi ok. 11,1%. Planowany wskaźnik zabudowy wynosi ok. 7,7% i nie kontynuuje średniego wskaźnika wielkości powierzchni występującego w analizowanym obszarze. Z uwagi na fakt, że wnioskowany wskaźnik jest niższy od średniego oraz, że w analizowanym obszarze, na działce przy ul. H. M. (...), występuje wskaźnik niższy od wnioskowanego, wynoszący ok. 7,2 %, istnieje możliwość wyznaczenia wskaźnika zgodnie z wnioskiem. W obszarze analizowanym średnia szerokość elewacji frontowej obliczona dla ww. czterech budynków istniejących wynosi ok. 19 m, z tolerancją ±20% (od ok. 15,2 m do ok. 22,8 m). Planowana szerokość elewacji frontowej wynosi 10m i nie kontynuuje średniej szerokość elewacji frontowej budynków z obszaru analizowanego. Ponadto minimalna szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego w analizowanym obszarze wynosi ok. 13 m. Biorąc pod uwagę szerokość wnioskowanej działki, która wynosi ok. 40 m, w obecnym stanie prawnym nie ma podstawy do wyznaczenia innej szerokości elewacji frontowej niż ww. średnia. W obszarze analizowanym istniejące trzy budynki mieszkalne mają 2 kondygnacje nadziemne i wysokość od ok. 6 m do ok. 8,5 m. Natomiast budynek przy ul. H. M. (...) ma 1 kondygnację nadziemną i wysokość ok. 6 m. Towarzyszące zabudowie mieszkalnej budynki garażowo-gospodarcze są jednokondygnacyjne o wysokości do ok. 5m. Planowane budynki dwukondygnacyjne o wysokości 7,5 m kontynuują wysokość budynków z obszaru analizowanego. W obszarze analizowanym budynki mieszkalne są przekryte głównie dachami stromymi o kątach nachylenia połaci od ok. 25° do ok. 40° i kalenicach równoległych względem ulicy. Budynek przy ul. H. M. (...) ma dach płaski. Zadaszenie zabudowy na działce przy ul. H. M. jest bardziej zróżnicowane: dachy są wielospadowe, jednak główna kalenica jest usytuowana równolegle w stosunku do ulicy. Charakterystyczną cechą dachów w obszarze analizowanym jest symetryczność ich połaci dachowych. Natomiast planowane dachy są niesymetryczne, w dodatku o różnych kątach nachylenia połaci, które wynoszą odpowiednio ok. 20° i ok. 75° i nie kontynuują geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Obszar analizowany od zachodu i w dużej części po wschodniej stronie ul. H. M. jest niezabudowany i niezainwestowany. Jest to teren otwarty, który tworzą łąki i pola. Analizowany teren leży w obszarze byłego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "M." (Uchwała Rady Miasta P. nr (...) z dnia (...) r.) Omawiany teren pomimo, że nie jest obecnie objęty ochroną prawną, nadal stanowi pod względem przyrodniczym i krajobrazowymi szczególnie cenny obszar w P. Jedynie bezpośrednio wzdłuż ulicy H. M. występuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna. Pojedyncze budynki mieszkalne są zlokalizowane we frontowych częściach działek, które bezpośrednio graniczą z ulicą. Uzupełnienie zabudowy mieszkalnej stanowią budynki garażowo-gospodarcze. Natomiast w głębi działek znajdują się przydomowe tereny rekreacyjne oraz zieleń. Planowana inwestycja nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu występujących w obszarze analizowanym. W analizowanym obszarze nie występują bowiem dwa budynki mieszkalne na jednej działce. Ponadto działki zabudowane przylegają bezpośredni do ul. H. M., w przeciwieństwie do wnioskowanej, która jest zlokalizowana w głębi terenu. Ponadto planowana zabudowa znalazłaby się na tyłach części wypoczynkowych sąsiednich działek, gdy tym czasem w analizowanym terenie części rekreacyjne działek z zielenią przydomową graniczą bezpośrednio z terenami otwartymi. Planowana inwestycja zlokalizowana w głębi terenu, dostępna przez działkę prywatną, zmieniłaby w znaczący sposób zagospodarowanie terenu i wpłynęła na intensywność zagospodarowania oraz komfort zamieszkiwania na sąsiednich działkach. Zgodnie z obowiązującymi przepisami przy ustalaniu parametrów dla nowej zabudowy należy kierować się zasadą ładu przestrzennego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez określenie definicji ładu przestrzennego nakłada obowiązek pojmowania przestrzeni w taki sposób, aby planowane inwestycje tworzyły przestrzennie harmonijną całość z uwzględnieniem "uporządkowanych relacji wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, społeczno-gospodarczych, środowiskowych, kulturowych oraz kompozycyjno-estetycznych". Przeprowadzając analizę urbanistyczną kierowano się powyższymi zasadami i ustalono, że planowana inwestycja nie kontynuuje linii zabudowy, szerokości elewacji, geometrii dachów oraz cech zagospodarowania terenu. W analizowanej sprawie nie ma urbanistycznego uzasadnienia dla wyznaczenia parametrów innych niż średnie, oraz innych niż wynikające z zagospodarowania działek sąsiednich. Planowana inwestycja nie stanowiłaby harmonijnego nawiązania do przestrzennych uwarunkowań zastanych w obszarze analizowanym, ponadto spowodowałaby zaburzenie ładu przestrzennego. W związku z powyższym stwierdzono, że planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Pismem z dnia (...) r. inwestorzy wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 8 stycznia 2013 r. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 7, 77 § 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55, art. 56 w zw. z art. 64 oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1,6,7 u.p.z.p. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, przywołując treść art. 61 u.p.z.p. oraz przepisy § 3,5,6,7,8,9 rozporządzenia z 2003 r., że postępowanie organu I instancji pozostaje w zgodności z przedstawionymi wyżej przepisami i Kolegium przychyla się do ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej wykazały, że planowana inwestycja nie kontynuacji linii zabudowy, szerokości elewacji, geometrii dachów oraz cech zagospodarowania terenu. Zabudowa na działce sąsiedniej nr 228/5, którą to nawet sam odwołujący przywołał do wyznaczenia linii nowej zabudowy okazała się budową w trakcie realizacji, tym samym w obecnym stanie prawnym nie istnieje i nie można wyznaczyć obowiązującej linii zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Tym samym planowana inwestycja nie spełnia wszystkich koniecznych warunków z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. W skardze na powyższą decyzję inwestorzy zarzucili naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wnikliwej analizy planowanej inwestycji i wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący podnieśli, że organ II instancji nie wziął pod uwagę, iż działka sąsiednia o nr ewidencyjnym (...) jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oddanym do użytkowania i w związku z tym może stanowić podstawę do wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012..270, dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało po ustaleniu, że działka, na której ma zostać zrealizowane zamierzenie budowlane znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to okoliczność, wobec brzmienia przepisu art. 59 ust. 1 u.p.z.p., determinowała konieczność uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z kolei wydanie takiej decyzji jest uzależnione od łącznego spełnienia warunków określonych w przepisie art. 61 u.p.z.p zgodnie, z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Wobec tego wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące na konkretnym obszarze, który jest obszarem analizowanym pod kątem wymogów wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa, unormowanej w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu został określony, stosownie do delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 cytowanej ustawy, w rozporządzeniu z 2003 r. Z regulacji tego aktu wykonawczego wynika z kolei, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1). Analiza ta musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w formie pisemnej i graficznej, zaś waga analizy jest istotna, gdyż jej część tekstowa i graficzna stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2). Wobec tego określenie cech nowej zabudowy jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Realizacja tego obowiązku wymaga, jak wyżej wskazano, wyznaczenia przez właściwy organ wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyniki tej analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Skoro wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, to oznacza, że są elementami składowymi tej decyzji. W konsekwencji należy przyjąć, że z analizy, jej części tekstowej i graficznej, winno wynikać w sposób jednoznaczny i czytelny jaki dokładnie obszar został poddany analizie, jaki na tym obszarze jest zastany stan architektoniczno-urbanistyczny, w oparciu o który ustalone zostały podstawowe parametry dla planowanej inwestycji. Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania, organ wydał inwestorom decyzję odmowną wobec stwierdzenia braku możliwości ustalenia linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu oraz cech zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie pomimo prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 w promieniu 120 m organy administracji nie wzięły pod uwagę zabudowy na działce sąsiedniej nr (...), na którą już w odwołaniu wskazywał skarżący. Na działce tej znajduje się budynek mieszkalny dwu-lokalowy w zabudowie wolnostojącej, garaż oraz zbiornik bezodpływowy. Przedmiotowa inwestycja zrealizowana została na podstawie decyzji pozwolenia na budowę nr (...) z dnia (...) r. , a w dniu (...) r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. wydał zaświadczenie dotyczące zakończenia budowy. Zatem mając na uwadze powyższe, organ dokonując analizy obszaru analizowanego winien wziąć pod uwagę również parametry zabudowy działki sąsiedniej o nr ewid. (...), a więc faktyczne warunki panujące w obszarze analizowanym, jeżeli chodzi o zastaną zabudowę, jej cechy i parametry urbanistyczne (zagospodarowanie obszaru) oraz architektoniczne (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Oczywiście pod pojęciem "działki sąsiedniej", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie należy rozumieć wyłącznie działki bezpośrednio przylegającej do działki, na której ma powstać planowana inwestycja, gdyż pojęcie to oznacza nieruchomość znajdująca się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość (wyrok WSA z 8 sierpnia 2013 r. II SA/Po 462/13, LEX nr 1373825), jednakże w niniejszej sprawie ze względu na niewielką zabudowę mieszkaniową jednorodzinną występująca w terenie analizowanym (ul. H. M. (...),(...),(...),(...)) porównanie parametrów zabudowy mieszkaniowej znajdującej się na działce sąsiedniej bezpośrednio przylegającej do działki objętej wnioskiem w znaczny sposób może wpłynąć na określenie parametrów nowej zabudowy, przy czym nie chodzi o to, by nowa zabudowa była odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale o to, by na podstawie zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym możliwe było określenie cech nowej zabudowy. Reasumując należy stwierdzić, że z uwagi na potrzebę ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w oparciu o prawidłowo sporządzoną analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i decyzję ją poprzedzającą. Prawidłowo wykonana analiza powinna nie tylko wskazywać finalne parametry ustalone w oparciu o dane dotyczące istniejącej zabudowy, ale także – jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie – przedstawiać sposób określenia tych parametrów, które powinny wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania opartego na wyliczeniach matematycznych. Dla przeprowadzenia takich wyliczeń niezbędne jest zaś przywołanie w tekście analizy odnośnych danych wyjściowych tj. prawnie relewantnych cech (funkcji) i parametrów charakteryzujących istniejącą zabudowę, określonych odrębnie dla każdej z działek objętych analizą (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2012 r., IV SA/Po 1116/11, LEX nr 1110220). Jak już wskazano wyżej, w niniejszej sprawie zabrakło określenia parametrów zabudowy znajdującej się na działce nr (...), co mogło mieć wpływ na podjecie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla niniejszej inwestycji. Rozpatrując ponownie sprawę, Prezydent oceniając wniosek inwestora, czy dopuszczalna jest realizacja przedsięwzięcia o planowanych parametrach z uwagi na wymagania wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. jeszcze raz dokona analizy, uwzględniając zabudowę na działce nr 228/5, a jej wyniki zamieści w części tekstowej i graficznej będącej załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z § 9 ust. 1-4 rozporządzenia z 2003 r. oraz w zależności pod poczynionych ustaleń wydana stosowne rozstrzygniecie i należycie je uzasadni zgodnie z regułami określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.